เมื่อหมอดูตัวแม่มาอยู่ในร่างคุณหนูตัวร้ายแห่งเมืองฉางซี

 สายฝนเดือนเจ็ดในเมืองฉางซีปี 1978 ไม่ได้ตกลงมาเพื่อชะล้างความโสโครก มันไม่ได้พร่างพรายเป็นละอองน้ำแต่กลับโหมกระหน่ำเพื่อฝังกลบความลับดำมืด 

น้ำฝนเย็นจัดราวกับน้ำแข็งสาดกระหน่ำลงบนแผ่นหลัง ซึมผ่านเสื้อผ้าเนื้อหยาบที่ขาดวิ่น ซ่งซูเม่ยสำลักน้ำครำและเลือดออกจากลำคอ ร่างกายกระตุกเฮือกเมื่อสติเริ่มกลับคืน ความเจ็บปวดจากบาดแผลแล่นไปทั่วร่างจนแทบทำให้เธอหมดสติอีกครั้ง แขนขาชาหนึบ ไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะขยับ

ภาพสุดท้ายในชีวิตของหมอดูจิตวิทยาเบอร์หนึ่งแห่งปี 2026 คือแสงไฟนีออนสลัวในห้องทำงานสุดหรูและประกายไฟจากปากกระบอกปืนของบอดี้การ์ดลูกค้าวีไอพีคนหนึ่งสาดสะท้อนเข้ามาในดวงตาของเธอ

ต่อให้เธอจะใช้วิธีชั้นสูงในการเจรจา หรือเตรียมทางหนีทีไล่ไว้อย่างรัดกุม ทว่าคนระดับนั้นไม่ได้มาเพื่อฟังคำทำนาย คนพวกนั้นตั้งใจมาฆ่าปิดปากตั้งแต่แรก เพราะเธอล่วงรู้ความลับมืดดำมากเกินไป

คมกระสุนเจาะทะลวงแสกกลางหน้าผาก ความตายควรจะดับสติสัมปชัญญะของเธอลงสู่ความว่างเปล่า

ทว่าตอนนี้ ซูเม่ยกลับกำลังนอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้นเลนในตรอกแคบที่มืดมิดและส่งกลิ่นเหม็นอับ

“อึก…”

เธอพยายามเปล่งเสียง แต่สิ่งที่เล็ดลอดออกมากลับมีเพียงเสียงครางเครือในลำคอที่แห้งผาก ภาพเพดานห้องทำงานหรูหราค่อย ๆ เลือนหายซ้อนทับเข้ากับภาพกำแพงอิฐเก่าที่มีตะไคร่น้ำเกาะหนา

ต้องขอบคุณทักษะการควบคุมสติขั้นสูงในฐานะนักจิตวิทยาที่ทำให้ซูเม่ยไม่กรีดร้องตื่นตระหนกเหมือนคนเสียสติ เธอกัดฟันแน่น ใช้ความเจ็บปวดดึงสติไม่ให้วูบดับไป

หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึก กลิ่นฝน ควันถ่านหิน และคาวเลือดอบอวลอยู่รอบตัว แต่สิ่งที่ทำให้เธอชะงัก ไม่ใช่กลิ่นเหล่านั้น

ฝ่ามือที่เคยเนียนละเอียดกลับเต็มไปด้วยรอยช้ำและรอยถลอก เสื้อผ้าหรูหราที่เคยสวมใส่หายไป เหลือเพียงเสื้อผ้าสีซีดที่เปียกชุ่มแนบเนื้อ

หัวใจของซูเม่ยกระตุกวูบ

นี่... ไม่ใช่ร่างของเธอ

ซูเม่ยรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด ค่อย ๆ คลานไปยังแอ่งน้ำขังไม่ไกล ก่อนชะโงกหน้าเหนือผิวน้ำ พยายามเพ่งมองเงาสะท้อนของตัวเอง

แต่ความมืดในตรอกทำให้เธอมองเห็นได้เพียงเงาราง ๆ เธอยกมือที่สั่นเทาขึ้นแตะใบหน้าเบา ๆ แต่เพียงปลายนิ้วสัมผัสผิว ความเจ็บก็แล่นวาบจนเธอขมวดคิ้วแน่น

ซูเม่ยตระหนักดีว่าตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ในร่างของตัวเอง เธอฉลาดพอจะรู้ว่าร่างนี้เป็นเพียงเด็กสาววัยแรกรุ่น ต่อให้ลูบคลำอย่างไรก็คงไม่มีวันพบโครงหน้าสวยคมเฉี่ยวของซ่งซูเม่ยวัยสามสิบที่เธอคุ้นชิน

แต่สิ่งที่ปลายนิ้วสัมผัสกลับทำให้ลมหายใจของเธอชะงัก

โหนกแก้มและเปลือกตาบวมเป่งจนแทบลืมไม่ขึ้น ผิวแก้มสากกระด้าง และที่น่าหวาดหวั่นที่สุดคือบาดแผลลึกบริเวณขมับซ้ายที่ยังมีเลือดอุ่นคาวค่อย ๆ ซึมไหล ปะปนไปกับหยาดฝนไม่ขาดสาย

ก่อนที่ซูเม่ยจะทันได้หาคำตอบ ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอก็โหมกระหน่ำเข้าสู่สมองอย่างบ้าคลั่ง 

ภาพเหตุการณ์สุดท้ายของเจ้าของร่างเดิมถาโถมเข้ามาในหัว เด็กสาวร้องขอชีวิต ท่ามกลางวงล้อมของชายฉกรรจ์สามคนในชุดเสื้อคอจีนสีเข้ม พวกมันใช้กำลังทำร้ายเธอจนร่างกายเต็มไปด้วยรอยช้ำ ก่อนจะทิ้งเธอไว้ในตรอกมืดที่ไร้ผู้คน

หลี่ซูเม่ย... คุณหนูใหญ่แห่งโรงละครชุนฮวา

คุณหนูผู้เย่อหยิ่ง เอาแต่ใจ ร้ายกาจ จนไม่มีใครอยากเข้าใกล้

ซูเม่ยก้มมองเงาสะท้อนในแอ่งน้ำอีกครั้ง พลางยอมรับความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้

เธอไม่ใช่ซ่งซูเม่ยคนเดิมอีกต่อไปแล้ว

ซูเม่ยกวาดมองบาดแผลทั่วร่างอย่างรวดเร็ว เสื้อผ้ายังอยู่ครบ แม้จะฉีกขาดจากการดิ้นรน แต่ไม่ปรากฏร่องรอยการล่วงละเมิด บาดแผลทุกแห่งล้วนเกิดจากการถูกทำร้ายและการดิ้นรนต่อสู้

ซูเม่ยสูดหายใจลึก ก่อนฝืนดึงความทรงจำช่วงสุดท้ายของเจ้าของร่างเดิมกลับมาอีกครั้ง...

คืนนั้น หลี่ซูเม่ยแอบขึ้นไปยังชั้นสามของโรงละครชุนฮวา พื้นที่ต้องห้ามที่หลี่เจิ้นหยวนผู้เป็นพ่อสั่งปิดตาย และห้ามทุกคนย่างกรายขึ้นไปเด็ดขาด

ความอยากรู้อยากเห็นย่อมมีราคาที่ต้องจ่าย และราคาที่หลี่ซูเม่ยต้องจ่ายในคืนนั้น คือการได้เห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น

บนชั้นสามของโรงละครชุนฮวา เด็กสาวพบชายแปลกหน้าที่แต่งกายหรูหราผิดกับคนท้องถิ่นกำลังสนทนากับชายในเครื่องแบบ ข้างกายมีกล่องไม้ฉลุลายโบราณเปิดอ้าอยู่ ภายในบรรจุวัตถุโบราณที่เพิ่งถูกลักลอบขุดขึ้นมา พร้อมกลิ่นประหลาดที่ทั้งหอมและชวนคลื่นไส้ลอยคลุ้งไปทั่ว

หลี่ซูเม่ยตกใจจนเผลอทำแจกันดินเผาหล่นแตก

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการไล่ล่า

เธอวิ่งหนีลงบันไดด้านหลังโรงละครสุดชีวิต แต่สุดท้ายก็ไม่อาจหลุดพ้นเงื้อมมือของพวกมัน

มีบางอย่างถูกซ่อนไว้บนชั้นสาม และพ่อของร่างนี้อาจมีส่วนรู้เห็น หรือไม่ก็ถูกบีบให้ร่วมมือ

ซูเม่ยคิดในใจ 

ในขณะที่เธอกำลังรวบรวมเรี่ยวแรงเพื่อยันกายลุกขึ้นจากพื้น เสียงหนึ่งก็ดังแทรกฝ่าเสียงสายฝนเข้ามา...

 ตึก… ตึก… ตึก…

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ จากรองเท้าบูตหนังเหยียบลงบนแอ่งน้ำขังดังสะท้อนมาให้ได้ยิน

ซูเม่ยรีบถอนสายตาจากผิวน้ำ ก่อนทิ้งตัวลงนอนกับพื้น ร่างกายแข็งเกร็ง แสร้งทำเป็นศพไร้วิญญาณเหมือนเดิม 

แสงสีเหลืองสลัวจากไฟฉายกระบอกยาวสาดฝ่าสายฝนเข้ามา ลากผ่านกำแพงอิฐเก่า ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่บนแผ่นหลังของเธอ

หญิงสาวกลั้นลมหายใจจนแทบหยุดนิ่ง ปล่อยให้หยดน้ำฝนเย็นเฉียบไหลผ่านเปลือกตาและบาดแผลบนร่างกายอย่างเงียบงัน

 “นั่นไง นอนอยู่ตรงนั้น” 

เสียงของชายฉกรรจ์ดังขึ้น พร้อมฝีเท้าของคนสองคนที่หยุดลงห่างจากเธอไม่กี่ก้าว

ความมืดของตรอกแคบและสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา กลายเป็นสิ่งที่ช่วยซ่อนร่างของเธอเอาไว้ได้อย่างดี ผิวน้ำขังที่เจิ่งนองสะท้อนแสงไฟฉายจนพร่าเลือน ทำให้พวกมันเห็นเพียงเงาร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่เท่านั้น

“นิ่งขนาดนั้นคงไม่รอดแล้วพี่”

ชายคนที่สองพูดขึ้น พลางยกมือบังหน้าผากเพื่อกันสายฝนที่สาดเข้าดวงตา

“กลับกันเถอะพี่ ฝนตกหนักขนาดนี้ ขืนชักช้าจนพวกทหารยามผ่านมาเห็นเข้า พวกเราซวยแน่”

 “ชิ! บทจะซวยก็ซวยฉิบหาย ยัยคุณหนูนี่ก็ดันแกว่งเท้าหาเสี้ยน แอบขึ้นไปบนนั้นซะได้” 

ชายคนแรกสบถอย่างหัวเสีย เขาสาดไฟฉายไปมาอีกสองสามครั้งเพื่อให้แน่ใจ ก่อนปิดไฟแล้วตะโกนฝ่าสายฝน

“ไป! รีบไปรายงานนายใหญ่ว่าจัดการขยะเรียบร้อยแล้ว” 

เสียงรองเท้าบูตหนัก ๆ ค่อย ๆ ห่างออกไป จนถูกกลืนหายไปกับเสียงลมพายุ ซูเม่ยยังคงนอนนิ่งอยู่แบบนั้น รอจนกระทั่งมั่นใจว่าไม่มีใครย้อนกลับมาอีก 

“เฮือก!”

ทันทีที่แน่ใจว่าปลอดภัย ซูเม่ยก็สูดลมหายใจเข้าปอด ความตึงเครียดที่กดทับอยู่ตลอดเวลาค่อย ๆ คลายลง

ความจริงที่ว่าพวกมันจากไปโดยไม่ตรวจสอบให้แน่ชัด กลายเป็นช่องโหว่เดียวที่ช่วยให้เธอรอดชีวิตมาได้

.............................................

นิยายชายหญิงเรื่องแรก  เป็นยังไงบ้างคะ เปืดเรื่องมานางเอกของเราก็

สู้ชีวิตแล้ว และต่อๆไปนางเอกก็ยังคงสู้ชีวิตและโดนพระเอกสู้กลับไปเลื่อยๆเลยค่ะ 5555

 ฝากติดตามคอมเม้นกันได้นะคะ