All Chapters of Under Control | กรงรักเสือร้าย: Chapter 1 - Chapter 6

# สนามต่อสู้เถื่อน ของตระกูลซาโต้เสียงของผู้คนดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ ร่างสูงของ เรย์ เจ้าของสนาม ยืนสูบบุหรี่มองภาพเบื้องหน้าด้วยท่าทางเรียบนิ่ง ด้านหลังของเขามีลูกน้องร่างสูงใหญ่ใส่ชุดดำสนิทยืนอยู่ภายในห้องราวสี่คนได้ ทั่วทั้งบริเวณด้านล่าง ต่างเต็มไปด้วยลูกน้องของเขาวันนี้สนามของเรย์กำลังเปิดฤดูการใหม่ของปี ทำให้วันนี้คนแน่นเต็มทุกที่นั่ง เรย์กวาดสายตามองไปด้านล่างของโซนผู้ชมธรรมดา และมองไปทางด้านบนที่มีห้องรับรองไว้รองรับลูกค้าระดับ VVIP ของเขา วันนี้ทุกห้องเต็มไปด้วยเหล่าบรรดาลูกเศรษฐีที่อยากใช้เงินเล่นการพนันโดยมีชีวิตของคนเป็นของเดิมพัน“ทุกอย่างพร้อมแล้วครับนาย” เสียงของซัน ลูกน้องมือขวาของเรย์พูดขึ้น เรย์ยกบุหรี่ขึ้นมาสูบอัดมันเข้าไปในปอดอีกครั้ง เขาหมุนตัวหันหลังกลับมาจี้บุหรี่ลงถาด และเตรียมตัวเดินลงไปที่ด้านล่างเรย์เดินออกไปด้วยท่าทางสุขุมและเรียบเฉย ด้านหลังของเขามีลูกน้องเดินตามไม่ห่าง ร่างสูงของเรย์เดินลงมาทางฝั่งของเจ้าของสนามเท่านั้นที่จะใช้งานได้ทันทีที่ทุกคนเห็นเรย์ เสียงกรีดกราดและเสียงเชียร์ดังสนั่นมากขึ้นกว่าเดิม เรย์ยกมือทักทาย ไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรไปมากกว่าน

เสียงประตูห้องปิดกระแทกดังสนั่น ทันทีที่อยู่คนเดียวฌาเมลทิ้งตัวลงไปนั่งกับพื้น ร่างเล็กนั่งกอดเข่าตัวเองและร้องไห้ออกมา เธอเริ่มเข้าใจสถานการณ์ตอนนี้แล้วว่ามันคืออะไร ฌาเมลไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าพี่ชายตัวเองทำงานอะไร เธอรู้แค่ว่าพี่เธอชอบส่งเงินมาให้ใช้ตลอดเวลาที่เธอไปเรียนอยู่ที่อเมริกาฌาเมลกลับมาเมืองไทย หลังจากหายจากบ้านไปนานหลายปี เรื่องที่เธอเคยกลัว มันเกิดขึ้นแล้วในวันนี้ เธออุตส่าห์กลับมาแบบเงียบ ๆ เมื่อไม่กี่วันก่อน แต่เมื่อวานอยู่ ๆ เธอที่นั่งกินข้าวอยู่ในร้านอาหารแห่งหนึ่ง ก็วูบหมดสติลงไปร่างเล็กกลืนก้อนความเสียใจกลับลงไป เธอเงยหน้ามองภาพบนเวทีที่มันยังมีพี่ชายของเธอต่อสู้อยู่ ดูเหมือนว่าตอนนี้ด้านนอกจะหยุดการต่อสู้เอาไว้ ด้านในได้ยินไม่ชัดมากนัก ฌาเมลลุกขึ้นมายืนและค่อย ๆ เดินออกไปใกล้ริมกระจกอีกครั้งภาพตรงหน้ามันทำให้หัวใจดวงน้อยแตกสลายอีกครั้ง เมื่อมาวินได้รับบาดเจ็บจากมีดบริเวณที่ท้อง เขาแทบประคองตัวเองไม่ไหว น้ำตาที่กลั้นเอาไว้ไม่อยู่ของฌาเมลไหลออกมาเป็นทาง ฌาเมลหันไปมองฝ่ายตรงข้าม ตอนนี้เหมือนคนนั้นล้มหมดสติไปแล้วเสียงของพิธีกรพูดขึ้นว่า เจ้าของสนาม วันนี้จะให้เกียรต

# คอนโดของเรย์ภายในห้องสีเข้ม ร่างสูงของเรย์นอนเอาหัวพาดอยู่กับโซฟาตัวใหญ่ ตรงพื้นเต็มไปด้วยขวดเหล้าและซองบุหรี่หลายซองวางอยู่ครืด ครืด ครืด~ โทรศัพท์ที่วางอยู่ไม่ไกลดังขึ้น เรย์กำลังมึนเมาได้ที่ มือหนาควานหาโทรศัพท์ขึ้นมาและกดรับสายโดยที่ไม่รู้ว่าเบอร์นั้นมันเป็นเบอร์ของใคร( ส่งคุณฌาเมลถึงหอพักเรียบร้อยครับ ) เสียงของซันพูดขึ้นมากับเจ้านายตัวเอง“อืม”( ให้ผมทำยังไงต่อครับ? )“ส่งคนเฝ้าไว้ อย่าให้คาดสายตา”( ครับ )สายถูกตัดทิ้งไป เรย์โยนโทรศัพท์ทิ้งไปทางอื่น ร่างสูงที่นั่งอยู่ที่พื้น เขาเอาหัวมาพิงตรงโซฟาอีกครั้ง เรย์มองไปบนเพดานที่ว่างเปล่าพักใหญ่ เรื่องราวในอดีตย้อนกลับมาในความทรงจำและฉายชัดเป็นฉาก ๆย้อนกลับไปเมื่อเจ็ดปีก่อนเด็กหนุ่มในชุดนักเรียนมัธยมปลายของเรย์ กำลังยืนนั่งรอรถของที่บ้านให้รับ เพราะวันนี้เป็นที่วันที่เขาเรียนจบมัธยม และอีกไม่กี่เดือนก็จะขึ้นมหาลัยแล้ว“พี่คะ” เสียงหวานของใครบางคนพูดขึ้นไกล ๆ เรย์ที่ใส่หูฟังอยู่ เขาไม่ได้ยินเสียงรอบข้างเท่าไรนัก “พี่คะ พี่!”เสียงเรียกเริ่มดังเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ เด็กสาวคนหนึ่งมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเรย์ เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นไปมองอ