《หมอนวดหนุ่มพราวเสน่ห์》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

วิทยายังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะกับนิรันดร์และลักษมี บางครั้งก็จิบชาเย็นหวานของตัวเองพลางบ่นเรื่องอนุรักษ์ไม่หยุด เขายังคงหงุดหงิดอยู่ เพราะเมื่อวานตอนเย็นนาราปฏิเสธข้อเสนอที่เขาจะไปส่งเธอกลับบ้าน"ฉันไม่เข้าใจเลย ทำไมนาราถึงเลือกอนุรักษ์มากกว่าฉัน?" วิทยาบ่นงึมงำ พลางคนชาเย็นตรงหน้าอย่างแรงนิรันดร์หัวเราะหึ ๆ "เพื่อน แกจริงจังเกินไปแล้ว ใครจะรู้ บางทีเธออาจจะแค่สงสารอนุรักษ์ก็ได้""ใช่ไหมล่ะ ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน นาราเป็นคนอัธยาศัยดีแล้วก็ใจดีด้วย ยิ่งอนุรักษ์โดนพี่จักรีรังแกตลอดอีก! ทุกคนก็รู้เรื่องนั้นกันหมด แล้วก็ไม่มีใครอยากเข้าใกล้อนุรักษ์ เพราะกลัวพี่จักรี!" ลักษมีพูดเสริมแบบกึ่งล้อเล่น "บางทีเธออาจจะแค่ใจดีเฉย ๆ ก็ได้"วิทยาแค่นเสียง "สงสารยังไง? มันเห็นชัด ๆ ว่าต่างกัน! ถ้าแค่สงสาร แล้วทำไมเธอถึงปฏิเสธไม่ให้ฉันไปส่งกลับบ้านล่ะ? มันไม่สมเหตุสมผลเลยจริงไหม?"แต่ก่อนที่ใครจะทันตอบ ก็มีเสียงที่คุ้นหูดังขึ้นวิทยาหันไปมอง และทันใดนั้นสีหน้าของเขาก็ตึงเครียดขึ้น นาราเดินเข้ามาพร้อมกับอนุรักษ์ ทั้งสองดูสนิทกัน คุยกันสบาย ๆ พร้อมหัวเราะเบา ๆ นาราดูผ่อนคลาย บางครั้งก็ยิ้มสดใสให้อนุร

อนุรักษ์ยืนอยู่ริมถนน จ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ กำลังจะกดเรียกมอเตอร์ไซค์รับจ้างคันใหม่ เขาถอนหายใจยาว ซวยจริง ๆ เพิ่งมาได้ครึ่งทางเอง ตอนนี้ยังต้องเสียเงินเพิ่มอีกกว่าจะถึงบ้าน แต่ก่อนที่เขาจะทันกดปุ่มเรียกรถ เสียงเครื่องยนต์รถยนต์ก็ดึงความสนใจของเขาไปรถสีแดงสดคันหนึ่งชะลอความเร็วแล้วจอดตรงหน้าเขาพอดี อนุรักษ์ขมวดคิ้ว รู้สึกคุ้น ๆ กับรถคันนั้น แล้วก็เป็นอย่างที่คิด เมื่อกระจกฝั่งคนขับเลื่อนลง ใบหน้าของลาดาก็ปรากฏขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้าง“อ้าว อนุรักษ์? นายมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง?” ลาดาทักด้วยน้ำเสียงร่าเริงอนุรักษ์เดินเข้าไปใกล้หน้าต่างรถ ยังตกใจอยู่นิดหน่อย “เอ๊ะ พี่ลาดา? บังเอิญจังครับ ผมกำลังจะเรียกมอเตอร์ไซค์รับจ้างพอดี”ลาดาหัวเราะเบา ๆ “บังเอิญอะไรกันล่ะ? หรือว่านี่จะเป็นพรหมลิขิต? ดึกขนาดนี้จะไปไหนเหรอ?”“กลับบ้านครับพี่ เมื่อกี้มีธุระนิดหน่อย” อนุรักษ์เกาหัวทั้งที่ไม่ได้คัน“อืม... ถ้าอย่างนั้นไปกับฉันสิ ฉันก็กำลังหาเพื่อนกินมื้อเย็นอยู่พอดี นายหิวใช่ไหมล่ะ?”อนุรักษ์มองลาดาครู่หนึ่ง แล้วเหลือบมองท้องตัวเองที่รู้สึกหิวขึ้นมาจริง ๆ เขาไม่คิดนาน “ก็ได้ครับ ถ้าพี่ลาดาไม่รังเกียจ”

จักรีกับลูกค้าตัวปลอมคนนั้นพาอนุรักษ์ไปที่ห้องผู้จัดการ มีหมอนวดอีกสองคนตามมาด้วยวารีนมองคนกลุ่มนั้นที่เดินเข้ามาด้วยความแปลกใจ“คุณเป็นผู้จัดการที่นี่ใช่ไหม?” ลูกค้าที่ถูกจ้างมาคนนั้นพูด“ใช่ค่ะ เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?” วารีนถาม พยายามรักษาท่าทีให้สงบและเป็นมืออาชีพ“หมอนวดของคุณนี่โง่จริง ๆ! เขาเกือบทำให้ผมบาดเจ็บ การนวดของเขาทำให้ขาผมปวดมากจนแทบจะหัก!” เขาพูดอย่างเดือดดาล“ผมเพิ่งเริ่มนวดเองนะครับ...” อนุรักษ์รีบพูดแทรกเพื่อปกป้องตัวเอง“เฮ้ย แกเงียบไปเลย!” จักรีตวาดใส่อนุรักษ์ความวุ่นวายในห้องผู้จัดการยิ่งร้อนแรงขึ้น วารีนนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ขณะที่ตรงหน้าเธอ ชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่หน้าแดงก่ำยังคงพูดไม่หยุด เขาคือลูกค้าที่อ้างว่าได้รับบาดเจ็บจากการนวดของอนุรักษ์ ส่วนจักรียืนอยู่ข้าง ๆ เขาด้วยสีหน้าพึงพอใจ“ผมไม่สน! ผมจะฟ้องคลินิกนี้ ถ้าไอ้หนุ่มคนนั้นไม่ถูกไล่ออก!” ลูกค้าคนนั้นตวาด เสียงของเขาดังก้องไปทั่วห้องวารีนกลั้นหายใจ พยายามรักษาความสงบของตัวเองไว้ “คุณกำลังขู่ว่าจะฟ้องเรา เพราะอาการบาดเจ็บที่คุณได้รับตอนถูกนวดใช่ไหมคะ?” เธอถามด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ

อนุรักษ์รู้สึกไม่อยากกลับไปที่ห้องพักเอาเสียเลย เขารู้ว่าที่นั่นมีหมอนวดชายหลายคนที่คงรู้ดีแน่ว่าวันนี้เขาเจอปัญหาอะไรมา บางทีจักรีอาจอยู่ที่นั่นด้วย แต่วารีนบอกให้เขาไปรอที่ห้องพัก เขาจึงต้องไปที่นั่นอนุรักษ์เดินอย่างเบื่อหน่ายไปยังห้องพัก ถอนหายใจยาวก่อนจะเปิดประตู เขารู้ดีว่าในนั้นอาจมีใครอยู่บ้าง และก็เป็นอย่างที่คิด ทันทีที่เขาเข้าไป สายตาของหลายคนก็หันมาจับจ้องเขาทันทีจักรีนั่งอยู่มุมห้องด้วยสีหน้าพึงพอใจ ส่วนวิทยากับหมอนวดอีกหลายคนที่ไม่ชอบเขา ต่างพากันกระซิบกระซาบ ก่อนจะเริ่มพูดออกมา"อ้าว ทำไมกลับมาอีกล่ะ?" เสียงของวิทยาที่เต็มไปด้วยการประชดดังขึ้นต้อนรับอนุรักษ์ทันที"ไม่ใช่ว่าเมื่อกี้โดนไล่ไปแล้วเหรอ?" หมอนวดอีกคนพูดเสริมพลางหัวเราะหึ ๆอนุรักษ์ไม่สนใจพวกเขา แล้วเดินไปนั่งที่เก้าอี้ว่างตัวหนึ่ง "คุณวารีนบอกให้ผมรอ ผมยังกลับไม่ได้"จักรีที่เงียบมาตั้งแต่เมื่อกี้ ในที่สุดก็เอ่ยปาก น้ำเสียงของเขาฟังดูเป็นมิตร แต่ก็มีแววเยาะเย้ยชัดเจน "ว้าว พิเศษจริง ๆ นะ ทั้งที่ทำผิดชัด ๆ แต่ยังได้รับการปฏิบัติเป็นพิเศษอีก คุณวารีนสงสารนายหรือไง?"หลายคนหัวเราะเบา ๆ อนุรักษ์กำหมัดแน่น

วารีนยังคงมีสีหน้าราวกับกำลังเหม่อลอย ก่อนจะได้สติกลับมา “เอ่อ เรื่องพักงานนั่น... คือ?”“เดี๋ยวฉันค่อยคิดอีกที ตอนนี้ตำแหน่งของเธอลำบากนะ วารีน เด็ก ๆ ที่ทำงานที่นี่ก็ต้องรู้สึกว่าเธอยุติธรรมเหมือนกัน ตราบใดที่อนุรักษ์ยังพิสูจน์ไม่ได้ว่าเขาไม่ได้ผิด แต่ฉันเชื่อจริง ๆ ว่าอนุรักษ์ไม่ได้ผิด ชีวิตก็แบบนี้แหละ!” ไพลินพูด“อ๋อ ค่ะ...” วารีนพูด อนุรักษ์ได้แต่นิ่งเงียบ สับสนกับชะตากรรมของตัวเอง สุดท้ายเขาก็ได้แต่ยอมรับ ช่างเถอะ ถ้าถูกไล่ออกก็ไม่เป็นไร“ตอนนี้ยังกลางวันอยู่ แล้วก็ยังเป็นเวลางานของเธอใช่ไหม?” ไพลินถาม“เอ่อ ครับ คุณผู้หญิง...” อนุรักษ์ตอบ ทันใดนั้น เสียงท้องของอนุรักษ์ก็ดังโครกขึ้นมาอย่างชัดเจน อนุรักษ์รู้สึกอายมากและรีบเอ่ยขอโทษไพลินหัวเราะ “ตายจริง เมื่อกี้นายนวดให้ฉันตอนพักกลางวันนี่นา นายยังไม่ได้กินข้าวเหรอ?”“เอ่อ ยังครับคุณผู้หญิง... ผมขอโทษครับ...” อนุรักษ์พูด“ไม่ต้องขอโทษหรอก นี่ก็บ่ายสองแล้ว เป็นธรรมดาที่นายจะหิว ไปกับฉันสิ! เอาของของนายมาด้วย! ฉันก็หิวเหมือนกัน ไปกินมื้อกลางวันเป็นเพื่อนฉันหน่อย!” ไพลินพูด“อ๋อ ครับ คุณผู้หญิง...” อนุรักษ์ตอบอย่างเก้ ๆ กั