《หมอนวดหนุ่มพราวเสน่ห์》全部章節：第 1 章 - 第 10 章

อนุรักษ์รีบตรงไปที่ล็อกเกอร์ของเขาทันที กุญแจยังเสียบคาอยู่ตรงนั้น เขาจึงรีบหยิบชุดยูนิฟอร์มทำงานออกมา แล้วไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเปลี่ยนชุดเขารีบยัดเสื้อผ้าและของส่วนตัวอื่น ๆ ใส่เข้าไปในล็อกเกอร์ ล็อกมัน แล้วเริ่มเร่งฝีเท้าไปยังห้อง 25ในห้องนั้นมีเตียงสำหรับลูกค้าอยู่หนึ่งเตียง อุปกรณ์ทุกอย่างที่จำเป็นก็เตรียมไว้พร้อมอยู่ในนั้นอนุรักษ์เคาะประตู ก่อนจะเปิดเข้าไป เขาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งอายุราว ๆ 40 ปี เธอกำลังคุยโทรศัพท์อยู่กับใครสักคนอยู่ อนุรักษ์จึงได้แต่ยืนรออยู่ใกล้ประตู เขายังคงรู้สึกใจเต้นระรัวอยู่เล็กน้อยผู้หญิงคนนั้นดูเป็นคนมีฐานะจากชุดที่สวมอยู่บนร่างที่ไม่ได้โดดเด่นอะไรมากนัก อนุรักษ์สังเกตใบหน้าของเธอ ซึ่งหน้าตาก็ดูธรรมดา แต่ดูแพงเพราะผ่านการดูแลตัวเองมาเป็นอย่างดี ผิวขาวเนียนไร้สิว เครื่องสำอางดูเป็นธรรมชาติ ยกเว้นริมฝีปากที่แดงจัดเพราะทาลิปสติก ส่วนเส้นผมของเธอก็ดูแพงแบบที่ร้านทำผมธรรมดาคงไม่มีทางทำออกมาได้ผู้หญิงคนนั้นวางสายโทรศัพท์ แล้วหันมาทางอนุรักษ์ มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า “ทำไมนานจัง? แล้วทำไมเป็นนายมาที่นี่?”“ขอโทษครับคุณผู้หญิง คนที่ควรจะมาดูแลคุณผู

กัญญารีบผละออกจากอ้อมแขนของอนุรักษ์ทันที แต่สีหน้าโกรธที่เคยปรากฏบนใบหน้าสวย ๆ นั้นกลับหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยสีแดงเรื่อบนแก้ม โดยไม่พูดอะไรสักคำ กัญญาก็เดินจากอนุรักษ์ไป‘เธอเป็นอะไรของเธอเนี่ย!’ อนุรักษ์พูดในใจ เขาไม่เข้าใจจริง ๆ แต่เขาก็ไม่อยากคิดมาก เพราะเขาต้องรีบไปที่ห้องฝึกอบรมมีทั้งหมดห้าคนรวมอนุรักษ์ที่เป็นหมอนวดใหม่ อนุรักษ์เป็นผู้สมัครหมอนวดผู้ชายเพียงคนเดียว ส่วนอีกสี่คนเป็นหมอนวดผู้หญิง มีครูฝึกสองคน คนหนึ่งเป็นผู้หญิง อีกคนเป็นผู้ชาย ทั้งคู่เป็นรุ่นพี่ที่ทำงานอยู่ที่นี่มานานแล้ว“ขอโทษครับที่มาสาย!” อนุรักษ์พูด“อ้าว ทำไมนายมาอยู่ที่นี่ล่ะ? ไหนพี่จักรีบอกว่านายออกไปแล้วไง!” นิรันดร์ ครูฝึกผู้ชายที่ได้รับหน้าที่สอนเด็กใหม่เหล่านั้นพูดขึ้น“ใช่ สามวันแล้วที่นายไม่มาทำงาน แล้ววันนี้ก็ยังมาหลังพักเที่ยงอีก!” ลักษมี ครูฝึกผู้หญิงพูด อนุรักษ์เองก็สงสัยเหมือนกันว่าทำไมลักษมีถึงรู้ว่าเขาไม่มาทำงานถึงตอนนั้น เขาก็มั่นใจแล้วว่าจักรีคงบอกคนมากมายว่าเขาถูกไล่ออกแล้ว แต่วันนี้เขารอดมาได้เพราะลูกค้าคนนั้นเข้ามาพอดี“ขอโทษครับพี่ เมื่อเช้าผมได้รับมอบหมายจากคุณวารีนให้ไปบริการล

เย็นวันนั้น หลังจากผ่านบททดสอบที่ไม่คาดคิดจากวารีนมาได้ ในที่สุดอนุรักษ์ก็ได้กลับบ้านเสียทีจริง ๆ แล้วเวลางานควรจะเลิกตั้งแต่หนึ่งชั่วโมงก่อนแล้ว แต่เพราะคำขอของผู้จัดการ เขาจึงจำเป็นต้องทำงานล่วงเวลาร่างกายยังคงรู้สึกอุ่นจากการสัมผัสผิวเนียนนุ่มของหัวหน้า อนุรักษ์ถอนหายใจยาว ก่อนจะสตาร์ตรถมอเตอร์ไซค์เก่า ๆ ของตัวเองเครื่องยนต์เก่าคำรามกระหึ่ม ราวกับมันเองก็เหนื่อยล้าหลังจากผ่านวันที่แสนยาวนานเช่นกันอนุรักษ์ขี่มอเตอร์ไซค์ไปตามถนนในเมืองอย่างช้า ๆ ซึ่งเริ่มเงียบสงบลง ไฟถนนส่องแสงเป็นประกาย สาดลงบนพื้นถนนที่ยังคงอุ่นจากแสงแดดในช่วงกลางวัน ลมยามค่ำคืนที่พัดปะทะใบหน้าช่วยลดความเหนื่อยล้าที่เกาะกุมร่างกายของเขาลงได้เล็กน้อยแต่ความสงบนั้นอยู่ได้ไม่นานตรงทางโค้งที่ค่อนข้างมืด จู่ ๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งโผล่ออกมาจากด้านข้าง กว่าอนุรักษ์จะรู้ตัวก็สายไปแล้ว เขาทำได้เพียงบีบเบรกสุดแรง รถมอเตอร์ไซค์เสียหลักไปด้านข้าง อนุรักษ์กระเด็นออกจากรถพุ่งชนผู้หญิงคนนั้น ร่างของเขากระเด็นไปทางขวา ส่วนหญิงสาวถูกแรงกระแทกจนล้มถอยหลัง"โอ๊ย!" เสียงร้องเจ็บดังมาจากคนที่เขาชนอนุรักษ์นิ่วหน้า เข่ากับข

อนุรักษ์กลับมาที่ทำงานด้วยความรู้สึกสับสน หลังจากเหตุการณ์ทั้งหมดที่เขาเจอมาพร้อมกับมาลัย ในหัวของเขายังคงเต็มไปด้วยคำถามสัมผัสของมาลัยเมื่อกี้ทำให้เกิดปฏิกิริยาแปลก ๆ ราวกับมีบางสิ่งถูกปลุกให้ตื่นขึ้น แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้คิดทบทวนให้ลึกไปกว่านั้น ฝีเท้าของเขาก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อเห็นร่างของจักรียืนกอดอกอยู่หน้าประตูคลินิก"ในที่สุดก็โผล่มาสักที" เสียงของจักรีฟังดูเย็นชา ดวงตาหรี่ลงอย่างจับผิด "นายคิดว่าที่นี่เป็นร้านกาแฟหรือไง จะเข้าออกตามใจชอบก็ได้งั้นเหรอ?"อนุรักษ์สูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามระงับความหงุดหงิดเอาไว้ เขารู้ว่าตัวเองก็ผิดเหมือนกัน เพราะเมื่อกี้ถ้าจะพูดให้ถูก ก็ถือว่าเขาโดดงาน แต่ท่าทีของจักรีนั้นไม่น่าพอใจเอาเสียเลย "เมื่อกี้ผมมีธุระด่วนครับ"จักรีแค่นเสียงขึ้นจมูก "ธุระเหรอ? ฉันเห็นกับตาว่านายขึ้นรถหรูไปกับผู้หญิงสวย ๆ สบายเลยนะ เพิ่งทำงานได้ไม่นานก็ออกไปเที่ยวแล้ว หรือว่านายผันตัวไปเป็นผู้ชายขายบริการแล้ว?"คำพูดนั้นทำให้อนุรักษ์รู้สึกอับอาย เขาไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะเป็นอย่างที่จักรีกล่าวหาเลย เขาแค่อยากทำงานดี ๆ เท่านั้นพนักงานบางคนที่ยังอยู่ในคลินิกเริ่มกระ

อนุรักษ์มองธนบัตรใบละห้าร้อยสองใบในมือของตัวเอง ยังรู้สึกยากจะเชื่อว่าเขาเพิ่งได้รับทิปมากขนาดนี้จากการนวดแค่ครั้งเดียว ตั้งแต่ทำงานที่นี่มา ไม่เคยมีลูกค้าคนไหนให้เงินเขาเป็นโบนัสเยอะขนาดนี้มาก่อน"นายสมควรได้มัน" ลาดาพูดไว้ก่อนออกจากห้อง "ฉันหวังว่านายจะไม่รังเกียจนะ ถ้าฉันชวนนายไปกินมื้อเย็นคืนนี้"ตอนนั้นอนุรักษ์ไม่รู้ว่าควรตอบอะไรดี แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มของลาดา รวมถึงวิธีที่เธอกุมมือเขาไว้ชั่วครู่ก่อนจะจากไป เขาก็รู้ว่าคำชวนนั้นไม่ใช่แค่พูดตามมารยาทแน่ ๆดังนั้นเขาจึงพยักหน้าและตอบรับคำชวนนั้น อนุรักษ์เองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงปฏิเสธไม่ได้ ทั้งสองแลกเบอร์โทรศัพท์กันก่อนที่ลาดาจะเดินออกจากร้านนวดไปด้วยท่าทางเบาสบายเขาเก็บเงินนั้นใส่กระเป๋าสตางค์เก่า ๆ ของตัวเองอย่างระมัดระวัง ห้าแสนรูเปียห์—เป็นจำนวนเงินที่มีความหมายมากสำหรับอนุรักษ์ที่ใช้ชีวิตแบบพอมีพอกินมาตลอด ยิ่งไปกว่านั้น เขายังต้องจ่ายค่างวดหนี้เงินกู้ออนไลน์ที่เคยกู้มาเพื่อใช้รักษาปู่ของเขา น่าเสียดายที่ถึงแม้เขาจะพยายามเต็มที่แล้ว แต่โชคชะตากลับไม่เป็นใจ ปู่ของเขาก็ยังจากไป ทิ้งให้อนุรักษ์ต้องแบกรับภาระทางการเงินที