หมอนวดหนุ่มพราวเสน่ห์

“เฮ้ย! นายมาทำอะไรตรงนี้?! นายแอบมองฉันใช่ไหม?!”

อนุรักษ์ที่กำลังถูพื้นห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าของลูกค้าอยู่ เกือบทำไม้ถูพื้นหลุดมือเมื่อได้ยินเสียงตวาดนั้น

ตรงหน้าเขา มีหญิงสาวสวยคนหนึ่งที่รูปร่างเย้ายวน และกำลังยืนหายใจหอบอยู่ในชุดชั้นในลูกไม้เพียงชุดเดียว

นั่นคือวารีน ผู้จัดการที่ทำงานของเขา!

มือของหญิงสาวปิดหน้าอกอวบอิ่มเอาไว้ แต่กลับปล่อยให้ต้นขาเรียวเนียนสวยของเธอเปิดเผยอย่างไม่ปิดบัง

อึก

อนุรักษ์กลืนน้ำลาย สมองของเขาร้องเตือนว่าอย่ามอง แต่ดวงตากลับทรยศไม่ยอมเชื่อฟัง

กลัวไหม? แน่นอนว่ากลัวอยู่แล้ว อนุรักษ์เป็นแค่เด็กฝึกงานระดับล่าง ถ้าถูกจับได้ในสถานการณ์แบบนี้ เขาอาจโดนไล่ออกได้ในทันที

แต่ถ้าถามว่าดีใจไหม?

จะไม่ดีใจได้ยังไง? วารีนคือผู้หญิงในฝันของบรรดาหมอนวดชายในร้านนวดแห่งนี้เลยนะ!

ด้วยรูปร่างที่มีส่วนเว้าส่วนโค้งสมบูรณ์แบบ ผิวที่เนียนนุ่มละเอียดราวกับแพรไหม และแววตาคมกริบแฝงเสน่ห์ยั่วยวน ใครกันจะไม่เคยจินตนาการถึงผู้หญิงคนนี้อยู่ในอ้อมกอดของตัวเอง?

แล้วตอนนี้… เรือนร่างที่ปกติมีเพียงอยู่ในจินตนาการ กลับปรากฏชัดเจนอยู่ตรงหน้าเขา!

แต่… มีบางอย่างแปลก ๆ

ทำไมวารีนถึงยังอยู่ที่นี่? ทั้งที่ทุกคนกลับไปหมดแล้วไม่ใช่เหรอ?

แล้วที่แปลกยิ่งกว่านั้น… ทำไมมือของเธอถึงเปียก?

“มองอะไรอยู่ ไอ้โรคจิต! อยากให้ฉันไล่ออกหรือไง?!”

ตึก!

อนุรักษ์รีบส่ายหัว “ขะ ขอโทษครับ คุณวารีน! ผมไม่รู้ว่าคุณยังอยู่ที่นี่…”

ในฐานะเด็กฝึกงาน ตำแหน่งของอนุรักษ์ในร้านนวดแห่งนี้ถือว่าอยู่ในจุดที่อ่อนแอมาก เขาเป็นเป้ารังแกชั้นดีของพวกรุ่นพี่ที่ชอบใช้อำนาจ ไม่แปลกเลยที่ก่อนหน้าเขา จะมีเด็กฝึกงานหลายคนอยู่ได้ไม่นาน ไม่ลาออกไปเอง ก็ถูกไล่ออกด้วยเหตุผลเล็ก ๆ น้อย ๆ

นั่นคือเหตุผลที่ว่าทำไมคืนนี้เขาถึงมาอยู่ที่นี่ เพราะรุ่นพี่คนหนึ่งโยนงานทำความสะอาดมาให้เขา

แต่ใครจะคิดล่ะว่าสิ่งนั้นจะนำพาเขามาเจอสถานการณ์แบบนี้…

อนุรักษ์มองวารีนอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ สีหน้าของผู้จัดการสาวดูเย็นชา แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก บวกกับใบหน้าสวยที่แดงระเรื่อ ทำให้อนุรักษ์รู้สึกว่าวารีนเหมือนกำลังกลัวว่าความลับใหญ่บางอย่างจะถูกเปิดเผย

“พอแล้ว! ฉันไม่อยากรู้อะไรทั้งนั้น ออกไปจากที่นี่ซะ ไม่งั้น…”

วารีนบ่นพลางรีบสวมกางเกงของตัวเอง

แต่เพราะตื่นตระหนกเกินไป เท้าของเธอจึงติดอยู่ในกางเกง แล้วร่างก็เซถลาไปข้างหน้า!

ตุบ!

ด้วยสัญชาตญาณ อนุรักษ์รีบคว้าต้นคอของวารีนเอาไว้ ก่อนที่ศีรษะของเธอจะกระแทกพื้น

ตึก!

และในตอนนั้นเอง บางอย่างก็เกิดขึ้น

ใบหน้าของวารีนแดงก่ำลามไปถึงใบหู ลมหายใจของเธอถี่กระชั้น ดวงตาสั่นไหว และ…

“อ๊ะ…”

เสียงครางแผ่วเบาหลุดออกมาโดยไม่ตั้งใจ

อนุรักษ์ชะงักค้าง

นี่มันอะไรกันเนี่ย?!

เมื่อรู้ตัวว่าเสียงเมื่อกี้หลุดออกมาจากปากของตัวเอง วารีนก็รีบลุกขึ้นทันทีด้วยสีหน้าตื่นตระหนก!

“นะ นาย เมื่อกี้นายทำอะไรฉัน?!”

อนุรักษ์ลุกขึ้นตาม สีหน้างุนงง “ผะ ผมไม่ได้ทำอะไรเลยครับ! ผมแค่รับคุณไว้ไม่ให้ล้ม”

“แต่ว่า…”

วารีนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

มีความรู้สึกแปลก ๆ แทรกซึมเข้ามาในร่างกายของเธอ

อุ่นวาบ

ซึมลึกเข้าไปตามเส้นประสาท

จู่ ๆ บริเวณที่อนุรักษ์สัมผัสเมื่อกี้ก็ไวต่อความรู้สึกขึ้นมา ราวกับว่า… มีบางอย่างกำลังแผดเผาอยู่จากภายใน

แต่เธอรีบส่ายหน้า ปัดความรู้สึกประหลาดนั้นทิ้งไป

จะให้เธอยอมรับได้ยังไงว่า สัมผัสจากมือของอนุรักษ์ที่ต้นคอของเธอ… ทำให้บางอย่างในร่างกายเธอสั่นไหว?!

“อ๊ะ ช่างเถอะ! ลืมมันไปซะ!”

วารีนรีบสวมเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย จากนั้นก่อนจะออกจากห้อง เธอก็หันมามองอย่างดุดัน

“จำไว้นะ เรื่องของเรายังไม่จบ!”

อนุรักษ์ทำได้แค่มองเธอเดินจากไปพร้อมกลืนน้ำลาย

จบเห่แล้ว

เขาไปทำให้เจ้านายไม่พอใจแบบนี้ อนุรักษ์คงต้องตกงานในอีกไม่นานแน่

“เฮ้อ… ช่างเถอะ เรื่องนั้นค่อยว่ากันทีหลังแล้วกัน…” เขาคิด ก่อนจะตัดสินใจเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาด แล้วเดินออกจากห้องไป

โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยว่า…

แหวนที่สวมอยู่บนนิ้วของเขากำลังเปล่งแสง…

แล้วก็หายไป…

ก่อนจะกลายเป็นวงแหวนสีดำอยู่บนนิ้วของเขา

**

เช้าวันรุ่งขึ้น

“ไอ้เด็กใหม่ไม่ได้เรื่อง! เพิ่งมาเป็นเด็กฝึกงานได้กี่วัน ก็กล้ามาสายแล้วงั้นเหรอ?!”

คำด่านั้นหลุดออกมาจากปากของจักรี รุ่นพี่ของอนุรักษ์ที่นิสัยแย่ที่สุด ซึ่งก็คือผู้ชายคนเดียวกับที่โยนงานทำความสะอาดให้เขาเมื่อคืน

“ขอโทษครับ พี่จักรี! ผมไม่ได้ตั้งใจจะมาสาย…”

เมื่อเช้านี้ จริง ๆ แล้วอนุรักษ์ตั้งใจจะออกไปทำงานตามปกติ แต่ระหว่างที่กำลังเตรียมตัว อนุรักษ์กลับรู้ตัวว่าแหวนที่เป็นของตกทอดจากคุณปู่ของเขาหายไปอย่างกะทันหัน

ในฐานะของที่ระลึกเพียงชิ้นเดียวที่อนุรักษ์มีไว้เป็นความทรงจำเกี่ยวกับคุณปู่ที่เพิ่งเสียไปไม่นาน สิ่งของชิ้นนั้นจึงมีค่าสำหรับเขามาก

เขาจึงรีบร้อนค้นหาด้วยความตื่นตระหนก จนลืมเวลา และสุดท้ายลงเอยด้วยการมาทำงานสาย

ผลลัพธ์ก็คือ ตอนนี้เขาต้องมายืนรับคำบ่นและกลายเป็นที่ระบายอารมณ์ของรุ่นพี่

ปึก!

อนุรักษ์ถูกม้วนหนังสือพิมพ์ฟาดเข้าที่หัวหนึ่งครั้ง

“ไม่ได้ตั้งใจมาสายงั้นเหรอ? นายคิดว่าฉันสนเหรอว่านายตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ?! ที่นี่มีกฎ และนายก็ทำผิดกฎไปแล้ว!”

ปึก!

ฟาดครั้งที่สอง

“เป็นแค่เด็กฝึกงาน ยังทำตัวอวดดีอีกนะ”

ปึก!

ฟาดครั้งที่สาม

“ถ้านายคิดว่าตัวเองเก่งนัก นายก็ควรจะ…”

ปัง!

ประตูห้องพนักงานถูกเปิดออกอย่างแรง!

“จักรี!”

วารีนปรากฏตัวด้วยสีหน้าโกรธจัด ทำให้จักรีหันไปมองด้วยความตกใจ “คะ…คุณวารีน?”

อนุรักษ์รีบเงยหน้าขึ้นทันที เมื่อเห็นร่างของวารีน เขาก็ก้มหน้าลงอีกครั้ง หัวใจเต้นแรงไม่หยุด

เขาคิดว่า… วารีนจะไล่เขาออก

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นกลับเหนือความคาดหมายอย่างมาก

“ทำไมลูกค้าห้อง 25 ยังไม่มีใครไปบริการ?!”

จักรีชะงักค้าง สีหน้าตื่นตระหนก “เอ่อ คือ คุณวารีน… ผม—”

สายตาของวารีนมองไปทางอนุรักษ์

และเมื่อสายตาของทั้งสองประสานกัน.…

วารีนก็จำเขาได้ทันที

“นาย…”

อนุรักษ์กลั้นหายใจ กลัวว่าเรื่องเมื่อคืนจะถูกขุดขึ้นมาพูด

แต่วารีนกลับเบือนหน้าหนี กระแอมเบา ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

“นาย! นายชื่ออะไร!” วารีนถาม

“อะ อนุรักษ์ครับ…”

“อนุรักษ์! ตอนนี้นายไปที่ห้อง 25 ไปนวดให้ลูกค้าที่อยู่ในนั้น!”

สีหน้าของจักรีแข็งกร้าวขึ้นทันที“ตะ แต่คุณวารีนครับ… อนุรักษ์ยังเป็นแค่เด็กฝึกงานนะครับ ควรจะเป็นผมที่…”

“ถ้าอยากได้ลูกค้า นายก็ควรจะรู้ตัวตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว! ไม่ใช่มัวแต่รังแกลูกน้อง!” จากนั้น วารีนก็หันไปมองอนุรักษ์ “อีกอย่าง ตั้งแต่นี้ไป เขาเป็นพนักงานประจำแล้ว! รีบไปได้แล้ว!”

“คะ ครับ!”

อนุรักษ์ที่มองเห็นว่านี่เป็นโอกาสของตัวเอง จึงรีบวิ่งไปยังห้องนั้นทันที โดยมีสายตาหงุดหงิดของจักรีที่รู้สึกเสียหน้ามองตามหลังไป

แตกต่างจากวารีน เธอกลับมองตามเขาไปด้วยสายตาอีกแบบหนึ่ง…

‘อนุรักษ์… งั้นเหรอ?’