All Chapters of ทาสรัก บำเรอชีกห์: Chapter 11 - Chapter 20

ดวงตากลมโตเบิกถลน เธอไม่กล้าให้เขาเห็นน้องสาวในสภาพนี้ มันบวมเป่งและอาจไม่สวยงามเหมือนเมื่อวาน“เร็ว รีบๆถอดสิ” “แต่..” “เร็วเถอะน่า” เธอค่อยๆยกสองเท้าแยกกว้างยอมทำตามแต่โดยดี “ขึ้นมานอนบนนี้” ร่างใหญ่อุ้มพาไปนั่งพิงหัวเตียงนอน ยกสองขาเธอขึ้นชันเข่าแล้วแทรกตัวเข้าไปอยู่ตรงกลาง ดวงตาเพ่งมองอย่างจริงจังจนเธอหวามสั่นทั้งร่าง “อ๊ะ” นูรีนสะดุ้งวาบเมื่อสัมผัสกับลิ้นสากปาดไล้เลียอย่างละเมียดละไม “ซี้ดดด” “อื้ม ทำไมวันนี้พยายามหลบหน้าฉัน?” ริมฝีปากพ่นคำถามใส่ก่อนลงลิ้นสอดในร่องหวานฉ่ำอีกครั้ง“อื้ออ กะ ก็..” หน้าท้องแขม่วเกร็ง เม้มริมฝีปากแน่นเมื่อเขาลากลงต่ำเกินไป จนกระทั่งสัมผัสเลียรอบทวาร“อื้มส์ นูรีน เธอสวยมาก” ทุกส่วนเว้าโค้ง และหลืบเร้นของเธอมันงดงามไปหมด “ยะ อย่าเลียตรงนั้นค่ะ อูยยยย”“ตอบฉันมา ว่าทำไมถึงหลบหน้า?” เสียงแหบปนดุถามอย่างจริงจัง “อูยยย ชีกห์ขา” “ฮื้ม?..”มือเล็กดันไหล่เอาไว้ส่งสัญญาณว่าขออธิบายให้จบประโยคก่อน“นะ นูรีนอายไม่กล้าสู้หน้าชีกห์ค่ะ อูยยยส์”ก็นับว่าเขายังปราณีปล่อยให้เธอได้พูดยาวๆก่อนจะดูดเน้นๆที่เม็ดคลิตอลิตจุ๊บ“อ๊าส์” เปลือกตาปิดแน่นริมฝีปา

เขายิงคำถามใส่ด้วยสีหน้าขุ่นเคืองแทนที่เธอจะเอ่ยถามเสียมากกว่า ว่าเข้ามาได้อย่างไร “ละ แล้วชีกห์ล่ะคะ เข้ามาได้ยังไง” “ก็นี่บ้านฉัน จะเข้ามาตอนไหนก็ย่อมได้” เขาชักสีหน้าดุใส่ จนเธอเป็นฝ่ายก้มหน้างุดลง “ตะ แต่ชีกห์น่าจะบอกก่อน มาแบบนี้หนูตกใจ”“แล้วที่เธอกลับมาล่ะ ได้ขออนุญาตฉันรึยัง?” “ก็หมดธุระแล้วต้องรีบออกมาสิคะ”“แล้วฉันสั่งตอนไหนว่าให้กลับ?”“ไม่ได้บอกค่ะ แต่นูรีนคิดเองได้ แล้วก็นึกว่าชีกห์พอแล้วนี่คะ ใครจะกล้ารอให้กลับมาไล่ล่ะ” “นี่เถียงฉันเหรอ?!”“ไม่ได้เถียงค่ะ นูรีนอธิบาย” เฮอะ เขาเอียงคอฟังเสียงเล็กตะเบงแข่งอย่างอวดดี “แล้วใส่ชุดแบบนี้เป็นประจำเลยหรือไง? น่าเกลียดชะมัด” ดวงตาหลุบมองกางเกงผ้าฝ้ายสั้นเกินจะบรรยาย แถมยังรัดติ้วจนเห็นสัดส่วนหมด โดยเฉพาะโหนกเนื้ออูมกลางหว่างขา เธอรีบลดมือลงมาประสานกันเพื่อปกปิด แต่ยังไม่วายโดนชักสีหน้าดุใส่ เมื่อดวงตากุกร้าวตวัดขึ้นมองหน้าอกอวบไร้บราเห็นหัวนมชัดแจ๋ว“นี่ไม่ใช่ที่บ้านเธอนะ”“ขอโทษค่ะ แต่นูรีนล็อกห้องแน่นหนาทุกครั้งอยู่แล้วนะคะ ไม่มีใครเข้ามาได้ง่ายๆอยู่แล้วนอกเสียจากชีกห์เอง” เขาทนฟังคนปากเก่งต่อไปไม่ไหว เดินกรากเข้าไ

สามวันเต็มที่นูรีนนอนป่วยเป็นผักอยู่ในห้อง วันแรกเธอเป็นไข้ตัวร้อนจี๋เดือดร้อนป้าอัมนีคอยเข้ามาดูอาการและสาวใช้คนใหม่อัธยาศัยดีเดินตามป้าอัมนีคอยช่วยเช็ดตัวให้ พอวันที่สี่อาการดีขึ้นเธอจึงรู้ว่าหญิงสาววัยไล่เลี่ยกันคนนี้ชื่อ ดาญีเธอเป็นหลานสาวของป้าอัมนี ดาญีเป็นนักศึกษาจบหมาดจากมหาวิทยาลัยในอาบูดาบี เธอเลือกมาช่วยงานป้าที่นี่แทนการพักอยู่บ้านเฉยๆสักหนึ่งเดือนก่อนจะมุ่งมั่นไปทำงานตรงกับสายที่เรียนมา และหน้าที่แรกของดาญีคือการคอยดูแลป้อนยาป้อนข้าวคนป่วยอย่างเธอจนหายดี พอผ่านมาได้หนึ่งสัปดาห์เธอและดาญีหญิงสาวผู้มีผิวสีน้ำผึ้งใบหน้าคมนัยน์ตาสวยคนนี้จึงสนิทสนมกันโดยปริยาย การมีเพื่อนคุยถูกคอในต่างแดนถือว่าช่วยให้เธอหายตึงเครียดได้เยอะพอควร เธอยิ้มและหัวเราะมากขึ้นนับตั้งแต่ดาญีเข้ามา ที่สำคัญ เธอจะได้ไม่มีเวลาคิดฟุ้งซ่านเรื่องเขามาก นอกเสียจากว่า เป็นช่วงเวลาที่เธออยู่ลำพังในห้อง อย่างตอนนี้ ..“เห้อ” นูรีนนั่งทอดถอนใจพลางใช้ปากกาขีดเขียนไดอารี่หน้าว่างเปล่าเล่นเรื่อยเปื่อยเป็นรูปหัวใจ ปากกาลากหัววนที่เดิมซ้ำๆจนกระดาษแทบขาดเธอโหยหาชีกห์การิมไปพร้อมๆกับความรู้สึกเกลียดตัวเองที่ไปค

สองสาวตื่นตากับตลาดท้องถิ่นโดยเฉพาะนูรีนที่แทบจะไม่ได้ออกไปไหน เธอยกมือถือถ่ายภาพอาหารแปลกตาและรสชาติที่แปลกออกไปเรียกได้ว่าเปิดโลกทรรศใหม่อย่างสิ้นเชิง แม้ใบหน้าจะปกปิดมิดชิดมีโผล่ออกมาเพียงดวงตาคู่หวานก็สดใสสำหรับบาดาวีที่คอยเฝ้ามองอยู่ห่างๆ เขาทำหน้าที่คอยอารักขาเดินตามหลังสองสาวที่เอาแต่เพลิดเพลินจนแทบจะลืมเขาเสียแล้ว“คุณบาดาวีคะ” นูรีนยื่นหน้าจอมือถือถ่ายเซลฟี่เขาและดาญีโดยมีเธอยิ้มตาหยีคอยเป็นแม่สื่ออยู่กลายๆ แชะระหว่างรอดาญีเลือกซื้อของใช้ส่วนตัวเธอเดินย้อนกลับไปซื้อเครื่องดื่มแล้วยื่นให้อารักขาหนุ่ม“นี่ของคุณค่ะ” “ขอบคุณครับ” ดวงตาคมลอบมองหญิงสาวก่อนหาเรื่องคุย“เอ่อ ตลาดที่นี่คงแตกต่างจากที่บ้านคุณมากสินะถึงได้เอาแต่ทำตาโตทุกครั้งเลย”“ฮ่าๆๆ ใช่ค่ะ ที่นี่จะเน้นกลิ่นเครื่องเทศ และสีสันของร้านค้ามันดึงดูดสายตามากจริงๆค่ะ ว่าแต่คุณล่ะบาดาวี คุณอยู่เมืองไหน?” “ผมมากจากเผ่าเร่ร่อน”“หือ?” เธอหันขวับมองเขา “ดะเดี๋ยวนะๆ ขอฉันเดา” เธอหลับตาปี๋พลางดีดนิ้วเปาะ“ เบดูอิน ใช่ เผ่าเบดูอินใช่มั้ยคะ?” “ใช่” ดวงตาเธอเป็นประกายแพรวพราว “ว้าว ผู้คนที่นั่นเป็นยังไงเหรอคะ?” “ก็ค่อนข้าง

หลังเหตุการณ์เมื่อคืนเธอกลับมานอนซมอยู่ในห้องทั้งวันไม่ยอมออกไปไหน โดยให้เหตุผลว่าไม่สบาย ทั้งที่จริงไม่ได้เจ็บปวดทางร่างกายมากเสียจนเดินเหินไปไหนไม่ได้หรอก สภาพจิตใจต่างหากล่ะที่ดึงรั้งให้เธอนอนจมดิ่งอยู่บนเตียงมันช่างน่าอายที่รู้ว่าชีกห์การิมไม่ได้เรียกพบ และความจริงอีกอย่างที่นางบำเรออย่างเธอคิดไปเองว่าเขาเป็นห่วง‘ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอป่วย’เธอรู้สึกชาวาบไปทุกครั้งเมื่อนึกถึงประโยคนั้นของเขา การนอนนิ่งๆแต่ความจริงกำลังทบทวนตัวเองจนหัวแทบระเบิดตอนนั้นเธอคิดบ้าๆอะไรอยู่ ถึงได้ใจกล้ามาทำเรื่องไม่เข้าท่าแบบนี้ และยิ่งโมโหตัวเองเข้าไปอีกที่อยู่มาเป็นปีเพิ่งรู้ตัวเอาตอนนี้ เธอคิดถึงบ้าน คิดถึงพ่อแม่จัง.นี่เป็นครั้งแรกในรอบปีที่รู้สึกว่า ‘อยากกลับบ้าน’พ่อกับแม่เธอก็ช่างใจแข็งพอรู้ว่าลูกสาวโทรไปหารีบตัดสายทิ้งทุกครั้ง ผ่านมาเป็นปีแล้วท่านทั้งสองก็ยังคงไม่หายโกรธที่เธอตัดสินใจพักการเรียนและมาทำงานที่นี่โดยไม่ปรึกษาพวกท่าน ในขณะที่รายได้ในครอบครัวกำลังดีขึ้นพ่อแม่จึงพอมีกำลังจะส่งลูกเรียนได้ ก็นะ สมควรแล้วที่ท่านโกรธ และยิ่งถ้าได้รู้ว่าลูกสาวมาทำอะไร คงจะไม่คุยกันเป็นชาติ ตึ๊ด ตึ๊ด