All Chapters of โอบหัวใจ อุ่นไอรัก: Chapter 11 - Chapter 20

หนุ่มสาวกลับไปแต่งตัวพร้อมหยิบกล้องออกมาถ่ายรูปรีวิวเสื้อผ้า เพราะพรุ่งนี้เย็นคนตัวโตต้องกลับไปฝึกงาน“ขิมยืนหันหลังตรงนี้นะ แล้วบิดตัวหันมา ปล่อยผมสยายไปเลยคับ ดีคับแอ่นตัวหน่อยคับ“ เขาเองเคยรับจ๊อบถ่ายภาพหารายได้พิเศษหลายครั้ง ชมรมที่เขาเลือกอยู่ก็ชมรมถ่ายภาพ ทำให้พอมีฝีมือทางด้านนี้อยู่บ้าง“เหม่อๆหน่อย คนสวยขยับตัวไปเรื่อยๆคับเดี๋ยวพี่หามุมให้คับ” ถ่ายเสร็จหนุ่มสาวมานั่งดูรูปกันในคาเฟ่ใกล้ๆ“สวยม๊าก ถ้าขิมรู้ว่าพี่ธันถ่ายสวยขนาดนี้นะ ขิมจะรับงานรีวิวเยอะๆเลย^^” เสียงเจือยแจ้วของสายขิมทำเขามองเพลิน สายขิมเหมือนสายลมเย็นๆคอยปลอมประโลมเวลาที่เขาคิดถึงพ่อแม่ น้องรู้ว่าเวลาไหนควรทำตัวอย่างไร น้องน้อยที่เขาเห็นเมื่อเกือบ2ปีก่อน ณ เวลานี้กลับโตเป็นสาวสวยจนเขาหวงแหน “ขิมมีผู้ชายมาจีบบ้างไหม” เผลอหลุดปากถามออกไปเหมือนละเมอ แค่คิดว่าหากมีภมรน้อยใหญ่มาดอมดม ดอกไม้ล้ำค่าของเขา เขาจะตามไปกระทืบทันที“มีบ้างค่ะ แต่ขิมไม่ได้สนใจ ขิมคิดแค่ว่าจะทำยังไงให้มีเงิน จะทำยังไงให้เราสองคนรอด” คำว่าเราสองคนของน้องมันทำให้เขาชื่นหัวใจจริงๆ ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทุกอณูหัวใจ“พี่จะไม่ปล่อยให้ขิมลำบาก ที่ขิมถาม

หลังจากวันที่ไปถ่ายรีวิวเสื้อผ้าพี่ธีก็กลับไปฝึกงานจนล่วงเลยมา1อาทิตย์ ตอนนี้มีคนติดตามฉันเยอะขึ้น เวลารีวิวหรือไลฟ์ขายอะไรผลตอบรับก็ดีเกินคาดเสมอ แต่บางสิ่งบางอย่างมีขึ้นก็ย่อมมีลง”เจ๊เอามาให้ไม่ได้จริงๆสายขิม เจ๊ต้องขอโทษด้วยนะ ตอนแรกเขาก็รับปากเจ๊ไว้เสียดิบดีเห้อออ“ เจ๊พริกถึงกับปาดเหงื่อ เมื่อตกลงกับเจ้าของแบรนด์รายนึงว่าจะนำสินค้ามาไลฟ์ขายก่อน หากมีออเดอร์จึงจะมารับสินค้าเพิ่ม ตกลงกันดิบดี จู่ๆเจ้าของสินค้ากลับเปลี่ยนใจจะเก็บสินค้าไว้ขายเอง”ไม่เป็นไรค่ะเจ๊ ขิมเข้าใจ วันนี้เดี๋ยวขิมขอกลับไปคิดก่อนว่าขิมจะไลฟ์อะไรดี“ เด็กสาวคอตก วันนี้เป็นวันศุกร์มีนัดไลฟ์ปล่อยของครั้งใหญ่ เป็นของที่เธอดิวกับเจ๊พริกไว้ดันมาเกิดเรื่องสะได้”ลูกสาว โอเคจริงๆหรอ เอางี้อาทิตย์หน้าเราลองไปหาโรงงานโดยตรงกันดีกว่า“ ระดับเจ๊พริกถ้าช่วยดันแล้วต้องดันให้สุด”เอาแบบนั้นก็ได้ค่ะเดี๋ยววันนี้ขิมไปดูของในห้องก่อนว่าอันไหนพอมีจำนวนเยอะๆบ้าง“ ดีที่วันนี้โรงเรียนหยุดนักขัตฤกษ์ เธอจึงพอมีเวลาเตรียมตัวบ้าง เธอเดินกลับมาที่หอพัก นอนคิดอยู่ว่า คืนนี้ที่เธอนัดกับลูกค้าไว้จะขายอะไรดี ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นกล่องเสื้อผ้า

หลังจากหมอให้ยาแก้แพ้เขาจึงหลับไปโดยไม่รู้ตัว รู้สึกตัวอีกทีก็เกือบ2ทุ่ม เห็นเพื่อนๆ มายืนล้อมเขาสายตาทุกคนเป็นห่วงมาก“แตงกวาอยู่ไหน” เรี่ยวแรงกลับมาแล้วก็อยากจะจัดการต้นเหตุทันที“อยู่ที่นี่กันหมด พนักงานไปบอกพวกกูว่าหามมึงส่งโรงบาลที่ฝั่ง พวกกูเลยเก็บของออกมาให้” ดินเป็นคนตอบ เมื่อเช้าหลังจากเขารู้จากพนักงานก็คาดคั้นแตงกวาทันที แต่เธอเองทำเป็นไม่รู้เรื่องจนน้องสาวไอพีโทรมา พวกเขาจึงโวยวายจนหัวหน้างานเข้ามาเจรจาและรีบเดินทางมาที่นี่“กูขอโทรศัพท์กูหน่อย” เขารู้สึกเป็นหวงสายขิมชอบกล ห่วงจนอยากจะออกโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้“ยับเลยหว่ะ กูเจอมันล่วงที่สนามหญ้าเหมือนมีคนเอาอะไรมาทุบ” เพื่อนเขายื่นมือถือด้วยมือสั่นๆ มาให้”อีกเรื่องที่กูต้องบอกมึง แตงกว่าโพสรูปจับมือมึงแล้วแท็กไปที่เฟสบุ๊คมึง“ พีต้องบอกเรื่องนี้ให้เพื่อนเขาทราบเพราะตอนนี้ไม่มีใครติดต่อสายขิมได้สักคน น้องปิดเครื่องจนพวกเขาเริ่มเครียด”เอาแมคบุ๊คมาให้กู” ถ้าเป็นอย่างที่เขาคิด แตงกวาตายแน่ จะให้ตายแบบไม่ให้ผุดให้เกิดเลย”ฉิบหายละ วันเหี้ยอะไรวะเนี่ย“ เขาสบถทันทีที่เห็นหัวข้อข่าวใหญ่เรื่องที่แม่สายขิมกำลังจะมีลูก คนตัวเล็กคงรู้เรื่

สองหนุ่มอุ้มคนตัวเล็กมานั่งบนตักก่อนจะรินไวน์กิน ให้อาการมันเข้าที่ สายขิมซุกซอกคอร่างหนาหลับคอพับคออ่อน ธันวาต้องคอยลูบแผ่นหลังเปลือยเปล่า เพื่อปลอบโยนให้น้องหลับ “ไอ้แพงจะแดกกูอยู่ละ คนห่าอะไรเมาทีไร จ้องแต่จะแดกคนอื่น” เสียงเพื่อนเขาบ่นไม่จริงจังนัก เพราะเขารู้ว่ามันก็ชอบ“ติดกูไว้นะมึง แล้วก็ช่วยจัดการอะไรให้มันชัดเจนด้วย ก่อนไอ้พีจะมาถลกหนังหัวมึง” ตัวเขาเองไม่อยากให้เพื่อนทะเลาะกัน แต่ก็คิดว่าแผ่นดินคงมีเหตุผล“เออหน่า…กูรู้…มึงคิดว่ากูอยากปิดนักหรือไง“ ก่อนเขาจะพูดอะไรไปมากกว่านี้พะแพงก็ยื่นหน้าเข้ามาจูบคนตัวโต จนตบะแตก”ไม่ไหวละไอ้สัส กูไปก่อนละ“ ดินรีบอุ้มร่างแน่งน้อยเดินไปอีกห้องที่เขาเปิดไว้”ไงเรา หืม พี่ต้องลักหลับมั๊ยเนี่ย“ คนตัวเล็กหลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมกอดเขา มือหนาเอื้อมไปลูบปากบางที่ตัวเขาเองรู้ว่ามันหอมหวานแค่ไหน เรื่องแม่มีน้องคงเป็นอีกหนึ่งเหตุผลให้คนตัวเล็กไม่เรียนต่อ เพราะสายขิมคิดว่าตัวเองไม่มีใครต้องการ หากตกทุกข์ได้ยากคงไม่มีใครให้พึ่งพิง ยิ่งแตงกวาโพสแบบนั้นอีกยิ่งตอกย้ำว่า ตัวเองไม่เหลือใคร”เชื่อใจพี่หน่อยสิคนดี สงสัยพี่ต้องย้ำการกระทำสักหน่อยแล้ว“ พูดจบเข

หลังจากวันที่ไปเที่ยวพร้อมกับทำงาน สายขิมและธันวาปรับความเข้าใจกันเรียบร้อย วันนี้ว่างหลังจากจัดตารางงานของสายขิมให้เข้าที่ หญิงสาวจึงไปร้านทองของญาติพะแพงเพื่อขายสร้อยของพ่อ“หนูเป็นเพื่อนพะแพงนะคะ คือเส้นนี้ค่ะที่หนูจะเอามาขาย” เธอวางสร้อยลงบนถาดด้านหน้าเจ้าของร้านผู้หญิงวันกลางคน“หืม เส้นนี้หรอลูก เอ๊ ทำไมพระคุ้นๆ” เจ้าของร้านพิจารณาอยู่สักพักก่อนจะเรียกสามีออกมาดูพร้อมเธอ“เฮียดูสิ คุ้นไหม” เจ้าของร้านที่สองคนพลิกแล้วพลิกอีกจนสายขิมใจไม่ดี“หนูไปเอาสร้อยเส้นนี้มาจากไหนจ้ะ ขอแบบความจริง100%” เธอคาดคั้นเอากับหญิงสาวหน้าตาดี ดูไปดูมาก็รู้สึกคุ้น“พ่อหนูเคยให้ไว้ตั้งแต่เกิดค่ะ ให้ติดตัวไว้ก่อนจะหนีหายไป ยายเสียไปเมื่อสองปีก่อน เอามาให้หนูก่อนท่านเสียค่ะ” หรือว่าสองคนนี้จะรู้จักพ่อเธอ ถ้าเธอเอ่ยว่าอยู่กับยาย คงไม่มีใครถามถึงแม่“หนูไปนั่งคุยกันหลังร้านเถอะลูก” เจ้าของร้านผู้หญิงเตรียมดึงมือบางให้ตามไป“อย่าดีกว่าคับ คือผมกับน้องไม่รู้ว่าพวกคุณเป็นใคร ถ้าจะคุยธุระ ผมขอเป็นด้านนอกดีกว่า” ธันวาเป็นคนไม่ไว้ใจใครง่ายๆอยู่แล้ว เธอรีบชักมือกลับก่อนจะถอยหลังหาชายหนุ่มทันที“โอ๊ะ ป้าขอโทษจ้ะ ห