Semua Bab ทายาทคนโปรดแห่งบัญชีโลหิต: Bab 11 - Bab 17

เช้าวันต่อมา ลิเดียมาพบฉันก่อนเข้าเรียน เธอเลือกเวลาได้เหมาะเจาะเสียจริงห้องเรียนแน่นขนัดไปด้วยนักเรียนที่กำลังทยอยนั่งประจำที่ หนังสือเปิดอยู่และเสียงพูดคุยแผ่วเบา ตอนที่ลิเดียเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างโต๊ะของฉัน ดวงตาของเธอบวมแดงและฉายแววเป็นห่วงเป็นใยจนเนื้อตัวสั่นระริก นักเรียนหลายคนหันมามองเป็นตาเดียวทันที“พี่” เธอเรียกเบาๆ ดังพอให้ทั้งห้องได้ยิน “เมื่อคืนพี่ไม่กลับบ้าน พ่อกับแม่เป็นห่วงมากนะ”น้ำเสียงของลิเดียสั่นเครือในจุดที่เรียกคะแนนความน่าสงสารได้พอดิบพอดี "พี่ไปไหนมาเหรอ... ฉันเห็นพี่มาถึงโรงเรียนเมื่อเช้านี้ในรถของใครก็ไม่รู้" เธอนิ่งเว้นจังหวะไปนิด ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยความอ่อนโยนที่แฝงความบาดลึก "ได้โปรดอย่าทำลายอนาคตของตัวเองเพียงเพราะโกรธพวกเราเลยนะ" "พี่นี่มันไร้ยางอายจริงๆ" ลิเดียเปลี่ยนน้ำเสียงขู่ฟัดลอดไรฟัน "เที่ยวระเหเร่ร่อนค้างคืนข้างนอก... แอบขึ้นรถผู้ชายไปทั่ว... ตั้งใจจะเอาชื่อเสียงของวงศ์ตระกูลไปย่ำยีเล่นบนโคลนตมหรือไงกันห๊ะ..."ศาสตราจารย์เฮเลนา วอสส์หยุดตรงประตูห้องเรียน กวาดมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาคมกริบ “หากผู้ปกครองตระกูลเวลมีข้อกังวล” เธอกล่าวอย่างราบเรียบ

ในช่วงหลังมานี้ ลิเดียเริ่มแอบเข้าหาเอเดรียน แบล็กธอร์น ในชาติที่แล้วเธอเคยดึงดันก้าวผ่านแวดวงสังคมแวมไพร์ด้วยความมั่นใจและรูปโฉมภายนอก แต่เธอก็ไม่เคยเข้าใจวิธีชนะใจผู้ชายอย่างแท้จริงเลย มาในชาตินี้ เธอก็ยังคงทำผิดพลาดแบบเดิมด้วยด้วยพรที่ต่างออกไปท่าทีของเอเดรียนเปลี่ยนแทบจะทันที เขาเริ่มคุยกับเธอบ่อยขึ้น ชวนทบทวนโจทย์กฎหมายโลหิตหลังเลิกเรียน และมีอยู่สองครั้งที่เขาสั่งให้คนขับรถมารับเธอไปทานดินเนอร์ที่ร้านอาหารส่วนตัว ซึ่งเป็นสถานที่ที่เหล่าทายาทรุ่นเยาว์ชอบแสร้งทำตัวราวกับว่าพวกเขาเป็นผู้ใหญ่กันแล้วแม่รู้สึกปลาบปลื้มเป็นอย่างมาก ครั้งนี้แม่ไม่ยักกะต่อว่าลิเดียว่าไร้ยางอาย และไม่ได้ถามว่าทำไมเด็กสาวถึงออกไปเที่ยวกับเด็กหนุ่มจากตระกูลเก่าแก่ แม่ไม่ได้มีความกังวลใจเรื่องชื่อเสียง ความอันตราย หรือเกียรติยศของวงศ์ตระกูลเลยสักนิดในสายตาของแม่ ลิเดียเป็นเพียงเด็กที่กำลังตั้งใจเรียนหนังสือกับเพื่อนร่วมชั้นเท่านั้น เหมือนกับในชาติก่อนที่แม่เคยเชื่อว่าทุกสิ่งที่ฉันทำมันถูกต้องเหมาะสมทันทีที่ผลการเรียนของฉันดีพอแม่ไม่ได้รักเด็กที่ขยันขันแข็งจริงๆ ผลการเรียนของฉันไม่เคยแย่ สิ่งที่แม่เกลี

ลิเดียตื่นขึ้นมาหลังจากการทดสอบรอบสุดท้ายสิ้นสุดลง และเธอก็สติแตกอย่างสมบูรณ์เธอร้องไห้อยู่ที่บ้านหลายชั่วโมงจนเสียงแหบ แม่กอดเธอไว้ขณะพ่อเดินวนในห้องรับแขก ทั้งสองเอาแต่บอกว่านี่ยังไม่ใช่จุดจบ เธอสามารถเตรียมตัวสอบใหม่อีกปีก็ได้ เด็กฉลาดอย่างเธอไม่มีทางพลาดโอกาสครั้งหน้าหรอกแต่มันไม่มีโอกาสครั้งหน้าอีกแล้ว เธอพลาดทั้งศาสตราจารย์เซลวิน พลาดการทดสอบรอบสุดท้าย และพลาดช่วงเวลาสำคัญที่สุดที่พรนักปราชญ์ต้องการมากที่สุด วันถัดมา พ่อโทรศัพท์เรียกให้ฉันกลับมาที่บ้านตระกูลเวล พ่อกระแอมไอเบาๆ "เอเลนอร์ ลูกดรอปเรียนไปสักปีเถอะ" แล้วเขาก็พูดต่อ "โควตาเข้ามหาวิทยาลัยของลูก ยกให้ลิเดียซะ"“พ่อคะ” ฉันเอ่ยขึ้น "พ่อคิดว่าคณะกรรมการรับเข้าศึกษาเขาตาบอด หรือคิดว่าหน้าตาของหนูกับลิเดียมันยังเหมือนกันอยู่เหรอคะ..."สีหน้าเขามืดครึ้ม “พวกลูกเป็นฝาแฝดกันนะ”“เราเกิดมาเป็นฝาแฝด” ฉันพูด “ไม่ได้หมายความว่าจะสลับตัวกันได้”แม่ขมวดคิ้ว "น้องฉลาดกว่าลูก ถ้าลิเดียเป็นคนไป เธอทำได้ดีแน่ๆ ลูกค่อยสอบใหม่ปีหน้าก็ได้นี่นา" "ลองส่องกระจกดูสิคะ" ฉันเอ่ยเตือน กระจกเงาได้ให้คำตอบไปนานแล้ว“คนมีตาก็ดูออกว่าเราต่าง

หลังจากที่เฮเลนาทำตามสัญญาและโอนหุ้นวอสส์ส่วนหนึ่งให้ ฉันก็เริ่มลงมือลงทุน ไม่ใช่การลงทุนแบบสุ่มสี่สุ่มห้า และไม่ใช่ความโลภโมโทสัน ฉันเลือกโปรเจกต์ที่ฉันจำได้จากชาติก่อน: บริษัท ทีมวิจัย และเทคโนโลยีที่ยังไม่เคยผงาดขึ้นมาในตอนนั้น แต่กำลังจะเติบโตในอนาคตบางโปรเจกต์จะเปลี่ยนแปลงวงการแพทย์ บางโปรเจกต์จะพลิกโฉมระบบจัดเก็บเลือด และบางโปรเจกต์จะสร้างความมั่งคั่งขึ้นมาอย่างเงียบเชียบก่อนที่ตระกูลเก่าแก่พวกนั้นจะทันได้สังเกตเห็นเสียด้วยซ้ำ การเกิดใหม่ไม่ได้มอบคำตอบทุกอย่างให้แก่ฉัน แต่มันก็มอบสิ่งที่มากพอให้ฉันก้าวเดินในขณะเดียวกัน เฮเลนาก็เริ่มรวบอำนาจเหนือตระกูลวอสส์ให้แน่นหนายิ่งขึ้น เธอเข้าควบคุมบัญชี กำจัดคนกลางที่ไร้ประโยชน์ จัดระเบียบธุรกิจถูกกฎหมายใหม่ และแยกแยะทรัพย์สินที่สะอาดออกจากทรัพย์สินสีเทาส่วนเรื่องที่ตระกูลวอสส์ไม่ควรแตะต้องตั้งแต่แรก เธอก็ผลักดันมันกลับไปให้พ่อของเธอเป็นคนรับเคราะห์"พ่อของฉันติดคุกได้" เฮเลนาบอกกับฉันในค่ำคืนหนึ่ง ขณะกำลังกวาดสายตาอ่านกองเอกสารทางกฎหมาย "แต่ฉันติดคุกไม่ได้"เธอพลิกหน้ากระดาษอย่างใจเย็น "อาชญากรรมพวกนั้นส่วนใหญ่เป็นการตัดสินใจของเขา