All Chapters of ทายาทคนโปรดแห่งบัญชีโลหิต: Chapter 1 - Chapter 10

ลิเดียเริ่มเพลิดเพลินกับพรนักปราชญ์แทบจะทันที ในช่วงแรก บัญชีโลหิตนั้นใจดี พรของมันมักจะเป็นเช่นนั้นเสมอพรนักปราชญ์ทำให้ความจำของเธอเฉียบคม และทำให้บทเรียนต่างๆ ง่ายดายเกินกว่าที่ควรจะเป็น อักษรโลหิตโบราณซึ่งครั้งหนึ่งเคยทำให้เธอหาวหวอด กลับเรียงตัวเป็นระเบียบในความคิดของเธอ ลิเดียหลงรักมัน ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังหลงใหลการเป็นจุดสนใจเมื่อมีมัน ทั้งห้องเรียนตกอยู่ในความเงียบงัน ก่อนที่เสียงกระซิบจะดังขึ้น“ลิเดีย เวลเก่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน...”“ฉันอยากมีสมองแบบเธอบ้างจัง”ลิเดียหลุบตาลงราวกับกำลังเขินอาย แต่รอยยิ้มตรงมุมปากกลับเผยความจริงจนหมดเมื่อสายตาเธอเหลือบมามองที่ฉัน เธอก็ยกมือปิดปากแล้วหัวเราะเบาๆ “เอเลนอร์ก็ขยันอ่านหนังสือที่บ้านเหมือนกันนะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงหวานราวน้ำผึ้งอาบยาพิษ “พี่เขาก็พยายามจริงๆ นะ เพียงแต่บางคนต้องใช้เวลามากกว่าคนอื่นหน่อย”เด็กหนุ่มโต๊ะข้างๆ ซึ่งกำลังรอขอให้ลิเดียช่วย รีบคล้อยตามเธอทันที “เธอใจดีจัง ลิเดีย แต่ไม่ใช่ทุกคนจะสอนกันได้หรอกนะ เธอกับเอเลนอร์มาจากครอบครัวเดียวกันแท้ๆ แต่เห็นชัดว่าเธอต่างหากคือคนฉลาด” นักเรียนหลายคนหัวเราะออกมาฉั

หลังออกจากห้องเรียน ฉันไม่ได้กลับบ้านทันที เพราะแคสเซียนต้องการเวลาตั้งสติจากความอับอาย ส่วนลิเดียก็คงต้องการเวลาตัดสินใจว่าเธอควรจะโกรธหรือหวาดกลัวดี ซึ่งฉันไม่จำเป็นต้องแคร์ทั้งสองอย่างนั้นด้านหลังห้องฝึกฟันดาบมีห้องเก็บของเก่าห้องหนึ่งอยู่ ฉันแอบเข้าไปแล้วลงล็อคประตู สมบูรณ์แบบเลย ไม่มีแคสเซียน ไม่มีลิเดีย และไม่มีผู้ชมเด็กสาวหน้าตาซีดเซียวในชุดเครื่องแบบสถาบันสีเข้ม นั่งอยู่คนเดียวในห้องที่ผู้คนหลงลืม ท่องจำภาษาลาตินเงียบๆ ใต้แสงยามบ่ายที่หนาวเย็น ภาพแบบนี้แหละที่ชาวเน็ตชอบนักบัญชีสำหรับการเรียนของฉันเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว ช่วงแรกฉันลงแค่คลิปสั้นๆ ของโต๊ะทำงาน สมุดบันทึก และกิจวัตรการทบทวนบทเรียนในแต่ละวัน จากนั้นใบหน้าของฉันก็เริ่มปรากฏให้เห็นบ่อยขึ้น ทั้งสองสามวินาทีที่ฉันกำลังพลิกหน้ากระดาษ รอยยิ้มเงียบๆ ให้กล้อง และการกะพริบตาอย่างเหนื่อยล้าท่ามกลางกองหนังสือ ตอนนี้ฉันมีผู้ติดตามมากกว่าหกแสนคนแล้ว และส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงและเป็นไปตามที่ฉันคาดไว้ พรเสน่ห์ไม่สนใจว่าความรักใคร่มาจากไหน มันไม่จำเป็นต้องมีความรักแบบหนุ่มสาว และแน่นอนว่ามันไม่ต้องการผู้ชาย การชื่นชมก็นับ ความเอ

ภาพที่เห็นข้างในห้องคลังอาวุธนั้นไม่ได้เป็นอย่างที่ลิเดียจินตนาการไว้เลยแม้แต่น้อย ฉันไม่ได้กอดรัดฟัดเหวี่ยงกับแคสเซียน วอสส์ และเขาก็ไม่ได้แตะต้องตัวฉันเลยสักนิดโต๊ะไม้ตัวยาวตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง ฉันนั่งอยู่ฝั่งหนึ่ง ส่วนแคสเซียนนั่งอยู่อีกฝั่งด้วยสีหน้าหงุดหงิดแต่ก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย ระหว่างเราคือศาสตราจารย์เฮเลนา วอสส์ พี่สาวของแคสเซียนและอาจารย์ฝ่ายปกครองแห่งเซนต์ออร์เฟีย ยืนถือกระดาษข้อสอบที่มีรอยตรวจแก้มาในมือข้างหนึ่งบนโต๊ะมีสมุดเปิดอยู่สองเล่ม ตำราไวยากรณ์ และชุดคำถามทบทวนกฎหมายโลหิต ศาสตราจารย์วอสส์มองฝูงชนที่รวมตัวอยู่นอกประตูแล้วขมวดคิ้ว “นี่มันเรื่องอะไรกัน...” เธอเหลือบมองพ่อแม่ฉัน “พวกคุณเป็นผู้ปกครองของคุณเวลหรือ...” สีหน้าพ่อแข็งทื่อไปแล้ว “ใช่ครับ พวกเราเอง”"งั้นช่วยอธิบายหน่อยสิคะว่า ทำไมลูกสาวคนเล็กของคุณถึงบุกเข้ามาในห้องเรียนของฉันพร้อมกับตะโกนกล่าวหาคนอื่น โดยที่ยังไม่ทันดูเลยด้วยซ้ำว่าข้างในเกิดอะไรขึ้น"แม่อ้าปากค้างแต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา พ่อดูราวกับกลืนอะไรบางอย่างที่ยังมีชีวิตลงไปศาสตราจารย์วอสส์วางข้อสอบของฉันบนโต๊ะ “เอเลนอร์มาขอความช่วยเหล

เมื่อฉันกลับถึงบ้าน ดวงตาของลิเดียยังแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าเธอร้องไห้มาเป็นเวลานานพ่อกับแม่นั่งอยู่ในห้องรับแขกด้วยสีหน้ามืดมน แต่ไม่มีใครดุด่าฉันอย่างที่ต้องการได้ ศาสตราจารย์วอสส์อยู่ที่นั่น เอเดรียน แบล็กธอร์นก็อยู่ เพื่อนร่วมชั้นหลายคนก็อยู่ ไม่ว่าพวกเขาอยากโยนความผิดให้ฉันเพียงใด ข้อเท็จจริงก็ไม่อำนวยให้ทำเช่นนั้นเลยแม่เม้มปากอยู่นานก่อนพูด “เอเลนอร์ ลูกไม่ใช่เด็กแล้ว ลูกต้องรู้จักเว้นระยะห่างจากนักเรียนชายบ้าง"น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลขึ้นจนเกือบจะฟังดูอดทน ราวกับกำลังพยายามจูงใจฉันให้กลับไปสู่เส้นทางอันน่าเคารพที่เธอขีดเอาไว้ในหัว "แคสเซียน วอสส์เป็นตัวปัญหา การเข้าไปใกล้ชิดกับผู้ชายแบบนั้นจะทำให้ชื่อเสียงของลูกเสียหาย" ฉันหลุบตาลงแล้วพยักหน้า "แม่พูดถูกค่ะ" เธอชะงักไป ดูประหลาดใจไม่น้อยที่ฉันยอมรับง่ายดายขนาดนี้“หนูก็ไม่อยากสนิทกับแคสเซียนหรอกค่ะ” ฉันพูดต่อ “แต่เวลาศาสตราจารย์วอสส์สอนหนูเป็นการส่วนตัว เธอมักพาเขามาด้วย แม่ก็รู้ว่าเธอเป็นหนึ่งในอาจารย์ที่เก่งที่สุดของเซนต์ออร์เฟีย นักเรียนส่วนใหญ่ไม่มีทางได้เวลาจากเธอแม้แต่สิบนาทีด้วยซ้ำ”แม่ขมวดคิ้ว แต่ความโกรธบนใบหน้าจางลงบ

ฉันผลักดันให้แคสเซียนเข้าสู่วงการเกมอาชีพ เพราะเมื่อเฮเลนากุมอำนาจเหนือตระกูลวอสส์ได้เบ็ดเสร็จ หุ้นส่วนหนึ่งในครอบครัวที่เธอเคยสัญญาไว้ก็จะตกเป็นของฉัน และด้วยเงินทุนเหล่านั้น ฉันจะสามารถนำไปลงทุนในโปรเจกต์ต่างๆ ที่ยังไม่ทันเกิดขึ้นในชาตินี้ได้นี่คือข้อได้เปรียบของการเกิดใหม่ ฉันไม่ต้องเดินย่ำซ้ำรอยเดิม แต่ฉันสามารถวาดแผนที่ขึ้นมาใหม่ได้ตามใจชอบพรเสน่ห์เต้นตุบๆ อยู่ใต้ผิวหนังอย่างอบอุ่น จากนั้นเสียงของบัญชีโลหิตก็ดังขึ้นในห้วงความคิด“ค่าความรักความเอ็นดูของเจ้าอยู่ในระดับสูง” มันกล่าว “แต่ความรักจากผู้ติดตามกระจัดกระจาย ไม่มั่นคง และไม่ได้มีเป้าหมายเดียว”“ฉันรู้” ฉันพึมพำเมื่อจำนวนผู้ติดตามเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดผู้คนในสถาบันก็เริ่มสังเกตเห็นบัญชีออนไลน์ของฉัน ช่วงแรกเริ่มจากเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่ง จากนั้นเพิ่มเป็นสามคน แล้วลามไปถึงครึ่งชั้นปี“พระเจ้า เอเลนอร์ เธอดังใหญ่แล้วนะเนี่ย...”“ผู้ติดตามเกินหนึ่งล้านคนแล้ว...”“ฉันถ่ายรูปกับเธอได้ไหม... เดี๋ยวจะแท็กหาเธอให้นะ” ฉันยิ้มตอบ “ได้สิ”ภาพลักษณ์ของฉันสะอาด นุ่มนวล และสร้างรายได้ หลังจากนั้น การเติบโตของช่องก็ยิ่งพุ่งทะย