Todos los capítulos de ใยรักเป็นสาปพิษ หิมะเป็นหลุมฝัง: Capítulo 1 - Capítulo 8

“ข้าอุตส่าห์คิดว่าท่านแม่เปลี่ยนไปในทางที่ดีแล้ว ไม่คิดเลยว่ายังเป็นเช่นนี้อีก คิดจะเล่นลูกไม้อันใดอีก”เสิ่นอวี้อัน บุตรชาย เดินออกมา มองข้าด้วยความไม่พอใจลู่หนิงเห็นดังนั้น จึงตบเขาเบา ๆ“จะพูดกับมารดาเช่นนี้ได้อย่างไร รีบขอโทษเสีย”เสิ่นอวี้อันเบ้ปากอย่างไม่พอใจ แต่สุดท้ายก็เอ่ยอย่างไม่เต็มใจว่า “ขอโทษขอรับท่านแม่”ข้ามองท่าทางเบ้ปากของเขา ในลำคอพลันเกิดความขมขื่นขึ้นมาเมื่อก่อนเสิ่นอวี้อันมิได้เป็นเช่นนี้เขาจะกุมปลายนิ้วข้าออดอ้อน จะนอนคว่ำอยู่บนตักให้ข้าสานตั๊กแตนจากหญ้าให้ก่อนนอนยังชอบคว้าเส้นผมของข้าไว้เบา ๆข้าเคยถามเขาว่าเหตุใดต้องทำเช่นนี้เขาหัวเราะคิกคัก “เช่นนี้ข้าก็จะรู้ว่าท่านแม่อยู่ข้างกายข้าตลอด”นิสัยนี้เขายังคงทำมาจนถึงทุกวันนี้ไม่ว่าแม่ลูกอย่างเราจะโกรธกันรุนแรงเพียงใด ตกกลางคืนก็ต้องคืนดีกันเสมอตามคาด เขาเปิดปากเอ่ยขึ้นจากนั้นทันที“วันนี้ท่านพ่อต้องอยู่เป็นเพื่อนท่านแม่รองแน่นอน ท่านแม่ พวกเราไปพักผ่อนกันแต่เนิ่น ๆ เถิด ข้าอยาก”เขายังพูดไม่ทันจบ ข้าก็หยิบมีดสั้นที่พกติดตัวออกมา ตัดเส้นผมส่วนหนึ่งของตน“อาหยวน”“ท่านแม่”พ่อลูกทั้งสองร้องเร

ข้ายังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น นักพรตผู้หนึ่งรีบร้อนเดินเข้ามา ด้านหลังตามมาด้วยเสิ่นฝู่ไป๋และลู่หนิงที่อาการร่อแร่นักพรตผู้นั้นชี้ไปยังเนินดินด้านหลังข้า“สิ่งอัปมงคลอยู่ในนั้น ขอเพียงใช้ไฟเผาทำลาย แล้วโบยฮูหยินยี่สิบครั้งเพื่อเรียกสติ จากนั้นดื่มน้ำมนต์ แม่นางลู่ก็จะไม่ถูกรบกวนจากสิ่งชั่วร้ายอีก”เสิ่นฝู่ไป๋โบกมือใหญ่“ขุด ข้าอยากเห็นนักว่าข้างในฝังสิ่งใดไว้”“ไม่”ข้าพุ่งเข้าไปข้างหน้า แต่กลับถูกเสิ่นฝู่ไป๋คว้าตัวขึ้นเขาบีบคอข้า บังคับให้ข้าเงยหน้าขึ้น“เหตุใดต้องทำเช่นนี้ เหตุใด”“แสร้งทำเป็นไม่สนใจ ปฏิเสธข้ากับบุตรเสียห่างเหิน ข้าคิดเพียงว่าเจ้ากำลังงอน เหตุใดต้องลงมือกับหนิงหนิง”“ทั้งวางยาพิษทั้งใช้ไสยศาสตร์ เจ้านี่ช่างใจคอโหดเหี้ยม”ข้าไม่คิดจะโต้เถียงกับเขา เพียงชี้ไปยังเนินดินเล็ก ๆ นั้น“ข้างในคือลูกของเรา คือลูกของเรา ไม่ใช่สิ่งอัปมงคล”“เจ้าอย่าไปฟังนักพรตผู้นี้ ชาติก่อนข้าปกป้องนางไม่ได้ ชาตินี้ขอให้นางจากไปเกิดใหม่อย่างสงบได้หรือไม่ ข้าขอร้องเจ้า”ข้าโขกศีรษะขอความเมตตาจากเสิ่นฝู่ไป๋ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยอมลดท่าทีของตนจนต่ำที่สุดเมื่อเขาได้ยินคำว่าลูก ในดวงตา

เมื่อมองดูสถานการณ์ตรงหน้า ก้อนหินก้อนใหญ่ที่แขวนค้างอยู่ในใจข้าก็ค่อย ๆ วางลงชาติก่อน พวกเราสามคนพัวพันกันลึกเกินไปหลังจากคนทั้งตระกูลถูกจับเข้าคุก ข้าจึงได้สติขึ้นมา ไม่ว่าจะหย่าร้างหรือถูกหย่า ข้าต้องการเพียงปกป้องคนในครอบครัวของข้าข้าพูดคำเหล่านี้ออกไป แต่กลับแลกมาด้วยความโกรธเกรี้ยวของเสิ่นฝู่ไป๋“ทำผิดก็ต้องชดใช้ หากเจ้าไม่ชดใช้ ก็ต้องมีคนชดใช้แทนเจ้า ไม่เช่นนั้นเจ้าจะไม่มีวันรู้จักหลาบจำ”“หย่าหรือ ชาตินี้ทั้งชาติก็ไม่มีทาง”ข้าสิ้นหวังอย่างสิ้นเชิงช่วงเวลานั้น แม้แต่ประตูจวนข้าก็ยังออกไปไม่ได้กว่าจะได้ถือของแทนพระองค์ไปถึงหน้าประตูวังเพื่อขอเข้าเฝ้าไทเฮา กลับบังเอิญถูกลู่หนิงพบเข้านางทำของแทนพระองค์แตก แล้วแสร้งล้มลงกล่าวหาว่าข้าผลักนางนับแต่นั้น ในสายตาของทุกคน ข้าก็กลายเป็นสตรีขี้หึงและคนเสียสติ ชื่อเสียงย่อยยับจนถึงที่สุดการที่คนทั้งตระกูลถูกประหาร ก็เป็นบทลงโทษที่เสิ่นฝู่ไป๋มอบให้ข้าชาตินี้ ในที่สุดข้าก็เปลี่ยนชะตาได้เมื่อนึกถึงเด็กที่ข้ายังคงรักษาเอาไว้ไม่ได้ น้ำตาก็ยังอดไหลรินลงมาไม่ได้เมื่อเสิ่นฝู่ไป๋คิดจะก้าวเข้ามาอีกครั้ง ไทเฮาก็เสด็จมาถึงเมื

เขาก้มศีรษะลงกระแทกพื้นอย่างแรงเพียงสามครั้ง หน้าผากก็มีเลือดไหลแต่สีหน้าของไทเฮากลับไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อยพระนางโบกพระหัตถ์ ก่อนจะมีราชโองการถูกนำเข้ามา“หากเจ้าไม่พูด ข้าเกือบลืมไปแล้ว”“อาหยวนมาขอหย่ากับข้า ฝ่าบาททรงอนุญาตแล้ว ขันทีหลี่ ประกาศราชโองการเถิด”การก้มศีรษะของเสิ่นฝู่ไป๋พลันชะงักเขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น เลือดจากหน้าผากไหลผ่านสันคิ้วเข้าสู่หางตา แต่เขากลับไม่รู้สึกตัว“หย่าหรือ”“อาหยวนจะ หย่ากับข้าหรือ”“ด้วยอำนาจแห่งสวรรค์ ฮ่องเต้มีพระราชโองการว่า ท่านแม่ทัพเสิ่นฝู่ไป๋และคุณหนูแห่งหวยอัน ซูจิ่นหยวน วาสนาสิ้นสุดเพียงเท่านี้ อนุญาตให้ทั้งสองหย่าร้างกัน”หลังขันทีหลี่ประกาศราชโองการจบ ข้าไม่สนใจบาดแผลบนร่างกาย รีบเดินโซเซออกมาคุกเข่ารับราชโองการช่วงเวลานี้ ข้ารอมานานเหลือเกินเมื่อเสิ่นฝู่ไป๋เห็นข้า ดวงตาของเขาแดงก่ำ น้ำตาไหลรินไม่หยุด“อาหยวน อาหยวน เหตุใดเจ้าถึงต้องหย่ากับข้า”“ไม่ ข้าไม่หย่า อาหยวน ข้าไม่หย่า”เขาคลานเข้ามาอย่างสิ้นหวัง แต่ถูกทหารกดตัวเอาไว้แน่น บังคับให้ก้มศีรษะรับราชโองการข้าหลับตาลงแน่น ภาพความสุขในอดีตพลันปรากฏขึ้นตอนที่เสิ่นฝู่