Share

บทที่ 3

Author: เฉาเย่
วันรุ่งขึ้น

ข้าอยู่ในห้องเครื่องตลอดทั้งวัน แม้แต่เวลาจะดื่มน้ำสักอึกก็ยังไม่มี

แต่ทันทีที่ทำอาหารมื้อค่ำเสร็จ เสิ่นฝู่ไป๋ก็รีบร้อนพุ่งเข้ามา กระชากคอเสื้อข้าแน่น

“ซูจิ่นหยวน เดิมทีข้าคิดว่าเจ้าเพียงกำลังงอน ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะร้ายกาจถึงเพียงนี้”

“เจ้ากล้าวางยาพิษในอาหาร เจ้าช่างทำอะไรตามอำเภอใจเกินไปแล้ว”

ข้าเข้าใจในทันที

เขายังคงเหมือนชาติก่อน เชื่อลู่หนิงพูดทุกอย่าง

นางบอกว่าข้าเกือบทำให้นางแท้ง เสิ่นฝู่ไป๋ก็จับคนทั้งตระกูลของข้าเข้าคุก

นางต้องการเป็นภรรยาเอก เสิ่นฝู่ไป๋ก็ใช้ชีวิตของคนทั้งตระกูลมาข่มขู่ข้า

หัวใจเจ็บแปลบ แต่ข้ากลับพยายามปกปิดอย่างสุดกำลัง

“มีแม่นมคอยจับตาดูอยู่ แล้วข้าจะวางยาได้อย่างไร”

เวลานี้แม่นมกลับก้าวออกมาข้างหน้าเอง

“ท่านแม่ทัพ พฤติกรรมของฮูหยินก็มีพิรุธอยู่บ้าง แต่คิดอย่างไรก็คิดไม่ถึงว่าฮูหยินจะวางยาพิษ ท่านแม่ทัพโปรดค้นตัวฮูหยินเถิด”

เมื่อได้รับอนุญาตจากเสิ่นฝู่ไป๋ แม่นมผู้นั้นก็รีบเข้ามาคลำค้นตัวข้าทันที

ข้ามองดูนางหยิบห่อผงยาห่อหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อของตนเองอย่างชัดเจน

“นี่คืออะไร”

แม่นมกำห่อผงยาไว้ น้ำเสียงพลันแหลมสูงขึ้น

เสิ่นฝู่ไป๋จ้องห่อผงยานั้น ความรังเกียจในดวงตาถูกความโกรธเกรี้ยวกลบจนมิด

“ซูจิ่นหยวน เจ้ายังมีอะไรจะพูดอีก”

ข้ามองห่อผงยานั้น แล้วพลันหัวเราะออกมา

เขาไม่เชื่อข้าถึงเพียงนี้

ยามนี้แม้แต่หลักฐานเท็จที่แม่นมกุขึ้นมา เขาก็ยังคร้านจะตรวจสอบ

“ยานี้หล่นออกมาจากแขนเสื้อของนาง นางถูกคนอื่นสั่งให้ทำ เจ้า”

“ถูกคนอื่นสั่งหรือ เจ้าหมายถึงหนิงหนิงใช่หรือไม่”

ทันทีที่เอ่ยถึงลู่หนิง สายตาที่เขามองข้าก็ยิ่งผิดหวัง

ในเวลานั้นเอง ลู่หนิงก็ถูกสาวใช้สองคนประคองเดินเข้ามา

ใบหน้าของนางซีดเขียว ริมฝีปากกลายเป็นสีม่วง แต่ยังคงคุกเข่าลงขอร้องแทนข้า

“ข้าเชื่อพี่อาหยวน ฝู่ไป๋ ท่านลองตรวจสอบคนอื่นเถิด”

สิ้นเสียง นางก็ไอเอาเลือดสีดำออกมาคำโต

เสิ่นฝู่ไป๋รีบอุ้มนางขึ้นมาในท่าอุ้มแนบอก แทบจะกัดฟันพูดออกมา

“หนิงหนิงเป็นถึงเพียงนี้แล้วยังปกป้องเจ้า ในฐานะนายหญิงกลับใจคอคับแคบถึงเพียงนี้ได้อย่างไร”

“ใครก็ได้ พาฮูหยินไปขังในคุกน้ำ ให้สำนึกผิด”

ข้าถอยหลังโดยไม่รู้ตัว แผ่นหลังชนเข้ากับเสาเฉลียงเย็นเฉียบ

“ไม่ ข้าไม่ไป ท่านก็รู้ว่าข้ากลัวความมืด เสิ่นฝู่ไป๋”

ยามเราพบกันครั้งแรก ก็เป็นเขาที่ช่วยข้าออกมาจากกองเพลิง

นับแต่นั้นข้าจึงฝังใจหวาดกลัวความมืดและเปลวไฟ เขารู้เรื่องนี้ดี

เพียงคิดถึงสถานที่ที่มืดมิดไร้แสงตะวันแห่งนั้น ข้าก็อดสั่นไปทั้งตัวไม่ได้

“ขอร้องล่ะ ข้าสำนึกผิดแล้ว”

“ข้าจะไปขอโทษนาง แต่ข้าไม่ได้วางยาจริง ๆ”

แต่เสิ่นฝู่ไป๋ไม่ไหวติง

องครักษ์เข้ามาลากตัวข้า ข้าดิ้นรนสุดแรง ก่อนจะคุกเข่าลงแทบเท้าเขาเพื่อวิงวอน

“ข้าไปไม่ได้จริง ๆ เสิ่นฝู่ไป๋ ข้าตั้งครรภ์”

เสิ่นฝู่ไป๋ยกเท้าถีบข้า ก่อนจะอุ้มลู่หนิงเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

ท้องน้อยพลันปวดเกร็ง ความเจ็บปวดทำให้ข้าเหงื่อเย็นผุดเต็มตัว

เมื่อได้สติขึ้นมาอีกครั้ง ข้าก็อยู่ในคุกน้ำแล้ว

ทุกเสียงรอบกายถูกขยายให้ชัดเจนขึ้น ประสบการณ์ในอดีตทำให้ข้าพังทลาย

“ไม่”

“ปล่อยข้าออกไป เสิ่นฝู่ไป๋ ข้าผิดไปแล้ว ข้าผิดไปแล้วจริง ๆ”

ข้าพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยังคงหวังว่าเขาจะเหมือนครั้งก่อน พุ่งเข้ามากอดปกป้องข้าและบอกว่าอย่ากลัว

แต่ข้ารออยู่นาน สุดท้ายคนที่มาถึงกลับเป็นลู่หนิงที่ถือคบเพลิง

ข้าถูกไฟทำให้หวาดกลัวจนถอยหลัง นางกลับยิ้มอย่างมีความสุข สายตาจับจ้องท้องน้อยของข้าไม่วาง

“เมื่อครู่ฝู่ไป๋ไม่ได้ยิน แต่ข้าได้ยิน เจ้าตั้งครรภ์อยู่ใช่หรือไม่”

ข้าปกป้องท้องโดยไม่รู้ตัว ลู่หนิงยิ่งหัวเราะอย่างได้ใจ

“เด็กคนนี้ เจ้าคลอดออกมาไม่ได้หรอก”

เวลานั้นเอง ด้านนอกก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังเข้ามา

ข้าเพิ่งประคองท้องลุกขึ้นยืน ลู่หนิงก็พลันตบหน้าตัวเองสองครั้งแล้วล้มลงกับพื้น

“ข้าอุตส่าห์หวังดีจะปล่อยเจ้าออกมา เหตุใดเจ้าต้องตีข้าด้วย พี่อาหยวน”

“หนิงหนิง”

เสิ่นฝู่ไป๋รีบมาถึง ก่อนจะพยุงนางขึ้นจากพื้น

ราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายได้ ข้าก็รีบเข้าไปอธิบาย

“ไม่ใช่เช่นนั้น ฝู่ไป๋ นาง...”

เสิ่นฝู่ไป๋สะบัดมืออย่างไม่ไยดี ข้าถูกเขาผลักกระเด็นไปนั่งกองอยู่ตรงมุมกำแพง

ความปวดหน่วงที่ท้องน้อยทำให้ข้าพูดไม่ออกแม้แต่ครึ่งคำ

เสิ่นฝู่ไป๋อุ้มนางขึ้น ก่อนมองข้าจากเบื้องบน

“ไม่รู้จักสำนึกผิด ใครก็ได้ คุกน้ำมืดเกินไป ไปเอาฟืนมาให้ฮูหยินก่อไฟคลายหนาว”

“ไม่”

ข้าเอ่ยเสียงแผ่ว

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เบื้องหน้าก็ไร้ผู้คน

ควันหนาทึบไหลเข้าสู่ลำคอ ทำให้ข้าสำลักจนไอออกมาพร้อมน้ำตา

อาการปวดเกร็งที่ท้องน้อยพลันรุนแรงขึ้น ทำให้ข้าหวาดกลัวจนหมดสิ้น

“ท่านแม่จะปกป้องเจ้า ท่านแม่จะ...”

แต่ความอุ่นร้อนยังคงไหลทะลักออกมาจากร่างกาย กลายเป็นแอ่งเลือดอยู่ใต้ร่าง

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเพียงใด ประตูคุกน้ำก็เปิดออก

ข้าประคองสิ่งที่สูญเสียออกมา เดินโซเซออกไป

จนกระทั่งฟ้าสว่างเต็มที่ สติของข้าจึงค่อย ๆ กลับคืนมา

เมื่อเห็นเด็กที่ไม่อาจมีชีวิตรอดอีกครั้ง ข้าก็พังทลายลง

“ขอโทษ...ข้าขอโทษ”

ข้าขุดหลุมด้วยมือตนเองฝังร่างเด็กน้อย พอปักป้ายหลุมศพเล็ก ๆ เสร็จ เสิ่นอวี้อันก็รีบร้อนพุ่งเข้ามา

“ที่แท้เจ้ากำลังเล่นแง่อยู่นี่เอง”

“วางยาพิษไม่สำเร็จ ยังใช้ไสยศาสตร์บีบให้ท่านแม่รองต้องตายอีก”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ใยรักเป็นสาปพิษ หิมะเป็นหลุมฝัง   บทที่ 8

    เขาก้มศีรษะลงกระแทกพื้นอย่างแรงเพียงสามครั้ง หน้าผากก็มีเลือดไหลแต่สีหน้าของไทเฮากลับไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อยพระนางโบกพระหัตถ์ ก่อนจะมีราชโองการถูกนำเข้ามา“หากเจ้าไม่พูด ข้าเกือบลืมไปแล้ว”“อาหยวนมาขอหย่ากับข้า ฝ่าบาททรงอนุญาตแล้ว ขันทีหลี่ ประกาศราชโองการเถิด”การก้มศีรษะของเสิ่นฝู่ไป๋พลันชะงักเขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น เลือดจากหน้าผากไหลผ่านสันคิ้วเข้าสู่หางตา แต่เขากลับไม่รู้สึกตัว“หย่าหรือ”“อาหยวนจะ หย่ากับข้าหรือ”“ด้วยอำนาจแห่งสวรรค์ ฮ่องเต้มีพระราชโองการว่า ท่านแม่ทัพเสิ่นฝู่ไป๋และคุณหนูแห่งหวยอัน ซูจิ่นหยวน วาสนาสิ้นสุดเพียงเท่านี้ อนุญาตให้ทั้งสองหย่าร้างกัน”หลังขันทีหลี่ประกาศราชโองการจบ ข้าไม่สนใจบาดแผลบนร่างกาย รีบเดินโซเซออกมาคุกเข่ารับราชโองการช่วงเวลานี้ ข้ารอมานานเหลือเกินเมื่อเสิ่นฝู่ไป๋เห็นข้า ดวงตาของเขาแดงก่ำ น้ำตาไหลรินไม่หยุด“อาหยวน อาหยวน เหตุใดเจ้าถึงต้องหย่ากับข้า”“ไม่ ข้าไม่หย่า อาหยวน ข้าไม่หย่า”เขาคลานเข้ามาอย่างสิ้นหวัง แต่ถูกทหารกดตัวเอาไว้แน่น บังคับให้ก้มศีรษะรับราชโองการข้าหลับตาลงแน่น ภาพความสุขในอดีตพลันปรากฏขึ้นตอนที่เสิ่นฝู่

  • ใยรักเป็นสาปพิษ หิมะเป็นหลุมฝัง   บทที่ ​7

    “เจ้า”ลู่หนิงร้อนรนขึ้นมานักพรตผู้นั้นยื่นใบเสร็จให้เสิ่นฝู่ไป๋โดยตรง“ทำงานสายนี้ ไม่เหลือทางหนีทีไล่ไว้บ้างไม่ได้”ลู่หนิงยื่นมือหมายจะแย่งไป“ฝู่ไป๋ เขาโกหก”แต่การกระทำของนางกลับเปิดโปงทุกอย่างแล้วดวงตาของเสิ่นฝู่ไป๋แดงก่ำ เขาผลักลู่หนิงออกอย่างแรง“โกหกหรือ หากโกหกแล้วเหตุใดเจ้าต้องร้อนรน หากโกหกแล้วเหตุใดต้องเข้ามาแย่ง”“ลู่หนิง ข้าเชื่อใจเจ้าถึงเพียงนั้น เจ้ากลับใช้เล่ห์กลเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นนี้ใส่ร้ายอาหยวน”จู่ ๆ เขาก็นึกบางอย่างขึ้นมา“แล้วเรื่องถูกวางยาล่ะ เรื่องนั้นก็เป็นฝีมือเจ้าด้วยหรือ”ลู่หนิงชะงัก ก่อนจะส่ายหน้า“ฝู่ไป๋ ข้า...”นางกำลังจะอธิบายอีกครั้ง แต่เสิ่นฝู่ไป๋กลับไม่ฟังอีกต่อไปเขามองมาที่ข้า แล้วคุกเข่าลงโดยตรง“ขอโทษนะอาหยวน ข้าขอโทษจริง ๆ”เสิ่นอวี้อันก็คุกเข่าตามเสิ่นฝู่ไป๋“ท่านแม่ ข้ารู้ผิดแล้ว ท่านพ่อก็รู้ผิดแล้ว ท่านอย่าโกรธอีกเลยได้หรือไม่”คำขอโทษของพ่อลูกคู่นี้ มีความจริงใจอยู่กี่ส่วนกันข้าไม่สนใจ เพียงมองไปยังกระถางไฟไทเฮาทรงเห็นดังนั้น จึงตรัสถามเสียงเบา“เป็นอะไรไป เด็กน้อย เจ้าอย่าคิดสั้นเชียว”ข้าส่ายหน้า ก่อนจะก้มศีรษะค

  • ใยรักเป็นสาปพิษ หิมะเป็นหลุมฝัง   บทที่ 6

    เมื่อมองดูสถานการณ์ตรงหน้า ก้อนหินก้อนใหญ่ที่แขวนค้างอยู่ในใจข้าก็ค่อย ๆ วางลงชาติก่อน พวกเราสามคนพัวพันกันลึกเกินไปหลังจากคนทั้งตระกูลถูกจับเข้าคุก ข้าจึงได้สติขึ้นมา ไม่ว่าจะหย่าร้างหรือถูกหย่า ข้าต้องการเพียงปกป้องคนในครอบครัวของข้าข้าพูดคำเหล่านี้ออกไป แต่กลับแลกมาด้วยความโกรธเกรี้ยวของเสิ่นฝู่ไป๋“ทำผิดก็ต้องชดใช้ หากเจ้าไม่ชดใช้ ก็ต้องมีคนชดใช้แทนเจ้า ไม่เช่นนั้นเจ้าจะไม่มีวันรู้จักหลาบจำ”“หย่าหรือ ชาตินี้ทั้งชาติก็ไม่มีทาง”ข้าสิ้นหวังอย่างสิ้นเชิงช่วงเวลานั้น แม้แต่ประตูจวนข้าก็ยังออกไปไม่ได้กว่าจะได้ถือของแทนพระองค์ไปถึงหน้าประตูวังเพื่อขอเข้าเฝ้าไทเฮา กลับบังเอิญถูกลู่หนิงพบเข้านางทำของแทนพระองค์แตก แล้วแสร้งล้มลงกล่าวหาว่าข้าผลักนางนับแต่นั้น ในสายตาของทุกคน ข้าก็กลายเป็นสตรีขี้หึงและคนเสียสติ ชื่อเสียงย่อยยับจนถึงที่สุดการที่คนทั้งตระกูลถูกประหาร ก็เป็นบทลงโทษที่เสิ่นฝู่ไป๋มอบให้ข้าชาตินี้ ในที่สุดข้าก็เปลี่ยนชะตาได้เมื่อนึกถึงเด็กที่ข้ายังคงรักษาเอาไว้ไม่ได้ น้ำตาก็ยังอดไหลรินลงมาไม่ได้เมื่อเสิ่นฝู่ไป๋คิดจะก้าวเข้ามาอีกครั้ง ไทเฮาก็เสด็จมาถึงเมื

  • ใยรักเป็นสาปพิษ หิมะเป็นหลุมฝัง   บทที่ 5

    สีหน้าของเสิ่นฝู่ไป๋เปลี่ยนไปทันที ถ้วยน้ำมนต์ในมือแทบร่วงลงพื้น“ไทเฮางั้นเหรอ”เขาไม่กล้าชักช้า รีบเดินออกไปต้อนรับขันทีผู้นั้น พลางพยักหน้าเล็กน้อย“ขันทีหลี่ เกิดเรื่องอันใดขึ้น ถึงต้องให้ไทเฮาเสด็จมาด้วยพระองค์เอง”ขันทีหลี่ไม่ตอบ“ท่านแม่ทัพ ไทเฮาทรงรออยู่ที่โถงหน้า เชิญท่านรีบไปเถิด”“จริงสิ ฮูหยินของท่านเล่า ฮูหยินก็ต้องไปด้วยกัน”เสิ่นฝู่ไป๋ยิ่งไม่เข้าใจ ความไม่สบายใจค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจ“อาหยวน ไทเฮาทรงต้องการพบนางหรือ เหตุใดจึงต้องพบนาง”ขันทีหลี่ยังคงไม่ตอบเขามองเข้าไปในลานเรือน พลันรู้สึกว่ากลิ่นคาวเลือดรุนแรงอย่างยิ่งเพียงขยับเข้าไปเล็กน้อย เขาก็เห็นข้าที่ถูกต้นไม้บดบัง ร่างกายแทบกลายเป็นคนโชกเลือด“นี่ กล้าดีอย่างไร กล้าดีอย่างไร”เขาตะโกนออกมาสองครั้ง แม้แต่แส้ปัดฝุ่นในมือก็ตกลงพื้นด้วยความตกใจเมื่อรีบเดินมาหยุดตรงหน้าข้า ดวงตาก็เต็มไปด้วยความโกรธที่ปกปิดไม่มิด“ใคร ใครช่างกล้าถึงเพียงนี้ แม้แต่พระธิดาบุญธรรมของไทเฮาก็ยังกล้าทำร้าย ไม่อยากมีชีวิตแล้วหรือ”เสิ่นฝู่ไป๋ชะงักไปขณะก้มลงเก็บแส้ปัดฝุ่นลู่หนิงที่เมื่อครู่ยังอ่อนแรงจนแทบไม่มีเรี่ยวแรง ยิ่งไ

  • ใยรักเป็นสาปพิษ หิมะเป็นหลุมฝัง   บทที่ 4

    ข้ายังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น นักพรตผู้หนึ่งรีบร้อนเดินเข้ามา ด้านหลังตามมาด้วยเสิ่นฝู่ไป๋และลู่หนิงที่อาการร่อแร่นักพรตผู้นั้นชี้ไปยังเนินดินด้านหลังข้า“สิ่งอัปมงคลอยู่ในนั้น ขอเพียงใช้ไฟเผาทำลาย แล้วโบยฮูหยินยี่สิบครั้งเพื่อเรียกสติ จากนั้นดื่มน้ำมนต์ แม่นางลู่ก็จะไม่ถูกรบกวนจากสิ่งชั่วร้ายอีก”เสิ่นฝู่ไป๋โบกมือใหญ่“ขุด ข้าอยากเห็นนักว่าข้างในฝังสิ่งใดไว้”“ไม่”ข้าพุ่งเข้าไปข้างหน้า แต่กลับถูกเสิ่นฝู่ไป๋คว้าตัวขึ้นเขาบีบคอข้า บังคับให้ข้าเงยหน้าขึ้น“เหตุใดต้องทำเช่นนี้ เหตุใด”“แสร้งทำเป็นไม่สนใจ ปฏิเสธข้ากับบุตรเสียห่างเหิน ข้าคิดเพียงว่าเจ้ากำลังงอน เหตุใดต้องลงมือกับหนิงหนิง”“ทั้งวางยาพิษทั้งใช้ไสยศาสตร์ เจ้านี่ช่างใจคอโหดเหี้ยม”ข้าไม่คิดจะโต้เถียงกับเขา เพียงชี้ไปยังเนินดินเล็ก ๆ นั้น“ข้างในคือลูกของเรา คือลูกของเรา ไม่ใช่สิ่งอัปมงคล”“เจ้าอย่าไปฟังนักพรตผู้นี้ ชาติก่อนข้าปกป้องนางไม่ได้ ชาตินี้ขอให้นางจากไปเกิดใหม่อย่างสงบได้หรือไม่ ข้าขอร้องเจ้า”ข้าโขกศีรษะขอความเมตตาจากเสิ่นฝู่ไป๋ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยอมลดท่าทีของตนจนต่ำที่สุดเมื่อเขาได้ยินคำว่าลูก ในดวงตา

  • ใยรักเป็นสาปพิษ หิมะเป็นหลุมฝัง   บทที่ 3

    วันรุ่งขึ้นข้าอยู่ในห้องเครื่องตลอดทั้งวัน แม้แต่เวลาจะดื่มน้ำสักอึกก็ยังไม่มีแต่ทันทีที่ทำอาหารมื้อค่ำเสร็จ เสิ่นฝู่ไป๋ก็รีบร้อนพุ่งเข้ามา กระชากคอเสื้อข้าแน่น“ซูจิ่นหยวน เดิมทีข้าคิดว่าเจ้าเพียงกำลังงอน ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะร้ายกาจถึงเพียงนี้”“เจ้ากล้าวางยาพิษในอาหาร เจ้าช่างทำอะไรตามอำเภอใจเกินไปแล้ว”ข้าเข้าใจในทันทีเขายังคงเหมือนชาติก่อน เชื่อลู่หนิงพูดทุกอย่างนางบอกว่าข้าเกือบทำให้นางแท้ง เสิ่นฝู่ไป๋ก็จับคนทั้งตระกูลของข้าเข้าคุกนางต้องการเป็นภรรยาเอก เสิ่นฝู่ไป๋ก็ใช้ชีวิตของคนทั้งตระกูลมาข่มขู่ข้าหัวใจเจ็บแปลบ แต่ข้ากลับพยายามปกปิดอย่างสุดกำลัง“มีแม่นมคอยจับตาดูอยู่ แล้วข้าจะวางยาได้อย่างไร”เวลานี้แม่นมกลับก้าวออกมาข้างหน้าเอง“ท่านแม่ทัพ พฤติกรรมของฮูหยินก็มีพิรุธอยู่บ้าง แต่คิดอย่างไรก็คิดไม่ถึงว่าฮูหยินจะวางยาพิษ ท่านแม่ทัพโปรดค้นตัวฮูหยินเถิด”เมื่อได้รับอนุญาตจากเสิ่นฝู่ไป๋ แม่นมผู้นั้นก็รีบเข้ามาคลำค้นตัวข้าทันทีข้ามองดูนางหยิบห่อผงยาห่อหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อของตนเองอย่างชัดเจน“นี่คืออะไร”แม่นมกำห่อผงยาไว้ น้ำเสียงพลันแหลมสูงขึ้นเสิ่นฝู่ไป๋จ้องห่

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status