Semua Bab หนี้ชีวิต พันธนาการสายเลือด: Bab 1 - Bab 9

ผมยืนหนาวจนตัวแข็งอยู่หน้าประตูสองชั่วโมงตุ่มน้ำใสบนตัวแตกแล้วก็ขึ้นใหม่ แผลแห้งกรังติดกับเสื้อผ้า แค่หายใจเข้า-ออกก็รู้สึกเจ็บแล้วในที่สุดพ่อกับแม่ก็กลับมาแล้วมีผ้าคลุมตัวพี่ไว้อย่างมิดชิด พ่ออุ้มพี่ไปที่เตียงอย่างระมัดระวังแม่เดินตรงมาหาผม “คราวนี้นายพอใจแล้วใช่ไหม!”ฝ่ามือฟาดลงบนหน้าผมอย่างแรง ความรู้สึกแสบร้อนแล่นขึ้นมาบนผิวแก้ม“หมอบอกว่าอาการป่วยของพี่นายทรุดลงอย่างรวดเร็ว อาจอยู่ไม่ถึง 16 ปีก็ได้!”ผมหูอื้อไปหมด ใบหน้าบวมขึ้นมาทันทีผมถึงกับอึ้ง อยากพูดออกมาว่า: ไม่มีทางเป็นแบบนั้นหรอก พี่ยังอยู่ได้อีกนาน เพราะผมยกชีวิตให้พี่แล้ว!แต่ผมยังไม่ทันได้พูดจู่ๆ พี่ก็ลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล เขาคว้ารูปครอบครัวตรงหัวเตียงแล้วฉีกรูปตัวเองออก“นายพอใจแล้วใช่ไหม?!”เสียงเขาแหบพร่า น้ำตาปะปนกับยาบนใบหน้า “ครั้งนี้อาการฉันแย่ลงกว่าเดิม! ถ้าฉันตายไป นายก็จะได้เป็นลูกชายคนเดียวของพ่อกับแม่ใช่ไหม!? พ่อกับแม่จะได้เอาอกเอาใจนายคนเดียวใช่ไหม?!”“ไม่ใช่นะ พี่ ผมไม่ได้......”ผมจะเอากำไลเข้าไปให้พี่ “พี่รีบใส่กำไลเถอะ ขอโทษ......ต่อไปผมจะไม่บ่นว่าเจ็บแล้ว......”“อย่าเข้ามาใกล้ฉ

ผมเอามือกุมหัวเข่าที่มีเลือดไหลออกมา พยายามอธิบายให้แม่ฟัง “แม่ ผมโดนผลักจนล้ม หัวเข่าผมเลือดออก ผมยืนไม่......”“หุบปาก!”แต่แม่ไม่ฟังด้วยซ้ำ แม่กระชากแขนผมอย่างแรงจนตัวผมแทบลอยขึ้นมา “เลือดออกเหรอ? เลือดออกแล้วยังไง! รู้ไหมว่าเมื่อกี้พี่นายกลัวขนาดไหน! ถ้าพี่นายตกใจจนเป็นอะไรไป นายรับผิดชอบไหวไหม!”พ่อก็วิ่งลงมาเหมือนกัน พ่อแบกพี่ขึ้นหลังด้วยสีหน้าขุ่นมัว พูดปลอบเสียงเบาแล้วเดินขึ้นไปข้างบนแม่กระชากแขนผม ลากผมขึ้นไปข้างบนป้าหลี่ได้ยินเสียงจึงเปิดประตูออกมาดู เห็นเนื้อตัวผมเต็มไปด้วยแผล “พวกนายทำอะไรกัน? เขาเพิ่งจะ 6 ขวบ ถึงยังไงก็ไม่ควร......”แต่แม่พูดตัดบททันที “เธอจะไปรู้อะไร เมื่อกี้เขาปล่อยให้เฮ่าเทียนโดนแกล้ง! เขาอยากให้เฮ่าเทียนตายเร็วๆ!”ป้าหลี่อ้าปากเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ผมยิ้มให้ป้าหลี่แล้วพูดว่า “ป้าหลี่ เป็นความผิดของผมเอง ผมดูแลพี่ไม่ดีเอง......”แม่ผลักผมเข้าไปในห้องนอน “นายอยู่ในนี้ไปเลย ทบทวนดูว่าตัวเองทำอะไรลงไปบ้าง!”แม่ชี้หน้าผม คำพูดแต่ละคำเหมือนแท่งน้ำแข็งร่วงลงมาใส่ผม “นายตั้งตารอให้พี่นายตายใช่ไหม? นายอยากให้พี่ตายเร็วๆ สินะ นายจะได้เป็นลูกคนเดี

แม่เซถลาไปข้างหน้า หัวเข่ากระแทกกับพื้นอย่างแรงแต่ตอนที่ปลายนิ้วของแม่สัมผัสโดนตัวผม แม่ชักมือกลับอย่างรวดเร็ว “เฉิน......เฉินเฉิน”แม่สะกิดไหล่ผม น้ำเสียงสั่นเครือ “ตื่นเร็วๆ บนพื้นเย็น......”ผมลอยอยู่เหนือศีรษะแม่ มองแม่เขย่าร่างอันเย็นเฉียบของผมอย่างสิ้นหวัง ผมรู้สึกจุกในอกผมอยากกอดแม่ อยากบอกแม่ว่าผมไม่หนาวแล้ว ไม่เจ็บเลยสักนิด แต่ปลายนิ้วของผมทะลุผ่านปลายผมของแม่ ราวกับสายลมพัดผ่านไปเมื่อก่อนผมรอคอยให้แม่กอดผมเหมือนกับตอนนี้ อยากเห็นน้ำตาของแม่ เฝ้ารอความอบอุ่นจากแม่ ตอนนี้ผมได้สิ่งที่ต้องการแล้ว แต่ผมไม่สามารถสัมผัสถึงมันได้อีกแล้วแม่เลื่อนนิ้วมาที่คอของผม นิ้วมือวางอยู่ตรงนั้นไม่ถึงนาทีตรงนั้นนิ่งสนิทแม่ใช้มือสัมผัสใบหน้าผม จะเปิดเปลือกตาผม อยากได้ยินเสียงลมหายใจของผมแต่มันมีเพียงความเย็นเฉียบและนิ่งสนิท“ไม่......เป็นไปไม่ได้......”แม่พึมพำแล้วส่ายหน้าไปมา “เฉินเฉิน ลูกแกล้งใช่ไหม? แม่ผิดไปแล้ว แม่ไม่ควรตี ไม่ควรด่าลูก......ลูกลุกขึ้นมาสิ ลุกขึ้นมามองแม่หน่อย......”แม่โน้มตัวลงมา เอาแก้มอุ่นๆ แนบใบหน้าเย็นเฉียบของผม ใช้ฝ่ามือตัวเองถูมือเล็กๆ ของผมที่แข็งทื

สุดท้ายร่างของผมก็ถูกยกออกไปแม่ทรุดลงบนพื้น สายตาว่างเปล่าผมลอยตามเปลออกมาจากตึก แสงแดดข้างนอกอบอุ่นมาก มันส่องลงบนร่างโปร่งแสงของผม ไม่มีความรู้สึกปวดแสบปวดร้อนเลยสักนิดดีจังเลย ในที่สุดผมก็ไม่เจ็บแล้วแต่ในบ้านเต็มไปด้วยความวุ่นวายเรื่องโหดร้ายถาโถมเข้ามาไม่หยุด......ไม่ว่าจะเป็นการสืบสวน ซักถาม และการเจรจากับบริษัทผลิตกำไลเพื่อหาทางออก รวมถึงประเด็นทางกฎหมายที่ยังไม่ชัดเจนพ่อขังตัวเองไว้ในห้องหนังสือ เอาแต่สูบบุหรี่ไม่หยุด ในที่เขี่ยบุหรี่เต็มไปด้วยก้นบุหรี่แม่นั่งอยู่ในห้องเก็บของทั้งวัน เอาแต่กอดเสื้อผ้าเก่าๆ ของผม ไม่พูดไม่จา สายตาว่างเปล่าราวกับหุ่นกระบอกพี่ชายเก็บตัวอยู่ในห้องตัวเอง ปิดม่านหน้าต่างมิดชิด ไม่ให้แสงเล็ดลอดเข้ามาแม้แต่น้อยความสดใสและเอาแต่ใจที่เคยมีในอดีตหายไปในชั่วข้ามคืน เขากลายเป็นคนเงียบขรึมและพูดน้อยเขาไม่อ้อนพ่อกับแม่ ไม่ร้องขออะไรอีกแล้ว ถึงขั้นที่ไม่กล้าสบตาพ่อกับแม่ด้วยซ้ำเขากลัวว่าจะเห็นความรู้สึกผิดในแววตาของพ่อกับแม่ กลัวว่าจะเห็นความอึดอัดใจเรื่องที่เขา “ติดหนี้ชีวิตน้องชาย” แต่ผมไม่โทษพี่จริงๆ นะผมเป็นคนยกชีวิตให้พี่เอง ผมอยา

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบลงทันทีแก้วน้ำในมือแม่ร่วงลงพื้นเสียงดัง “เพล้ง”แม่ไม่ได้ก้มลงไปเก็บมัน เอาแต่จ้องพี่อยู่อย่างนั้น น้ำใสไหลอาบแก้ม ไร้เสียงสะอื้นใดๆพ่อหันหน้าไปทางอื่น ไหล่ของพ่อสั่นเบาๆแต่เหมือนพี่ไม่เห็นภาพเหล่านั้น เขาหลับตาแล้วพนมมือ พูดอย่างจริงจังว่า “ผมขอให้ชาติหน้าเฉินเฉินได้ไปเกิดในครอบครัวที่รักเขามากๆ มีพ่อแม่ที่รักเขา มีพี่ชายที่ไม่เจ็บไม่ป่วย ถ้าเจ็บก็บ่นออกมาได้ ถ้าอยากร้องไห้ก็ร้องออกมาได้ ไม่ต้องอดทนกับอะไรทั้งนั้น......”พี่พูดไปเรื่อยๆ เสียงเขายิ่งเบาลง สุดท้ายกลายเป็นเสียงสะอื้นทุกคนเงียบกริบมีเพียงเสียงเปลวไฟที่ค่อยๆ เผาไหม้เนื้อเทียนผมลอยอยู่เหนือโต๊ะอาหาร มองแพขนตาที่สั่นระริกของพี่ชาย มองสีหน้าเจ็บปวดของพ่อกับแม่ ความเศร้าเอ่อล้นขึ้นมาในใจพี่นี่ซื่อบื้อจริงๆความปรารถนาของผมคือการที่พี่ได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขหลังจากวันเกิด พี่ได้ตัดสินใจทำบางอย่างเขาโกนผมจนหัวเกรียนแล้วก็ไปหาพ่อ “พ่อ ผมอยากไปโรงเรียน”พ่ออึ้งอยู่นานก่อนจะถามด้วยเสียงแหบพร่า “ทำไมจู่ๆ ถึง......”“เฉินเฉินเคยบอกว่าความปรารถนาสูงสุดในชีวิตเขา คือการที่ผมได้ไปโรงเร