หนี้ชีวิต พันธนาการสายเลือด

ผมยืนหนาวจนตัวแข็งอยู่หน้าประตูสองชั่วโมง

ตุ่มน้ำใสบนตัวแตกแล้วก็ขึ้นใหม่ แผลแห้งกรังติดกับเสื้อผ้า แค่หายใจเข้า-ออกก็รู้สึกเจ็บแล้ว

ในที่สุดพ่อกับแม่ก็กลับมาแล้ว

มีผ้าคลุมตัวพี่ไว้อย่างมิดชิด พ่ออุ้มพี่ไปที่เตียงอย่างระมัดระวัง

แม่เดินตรงมาหาผม “คราวนี้นายพอใจแล้วใช่ไหม!”

ฝ่ามือฟาดลงบนหน้าผมอย่างแรง ความรู้สึกแสบร้อนแล่นขึ้นมาบนผิวแก้ม

“หมอบอกว่าอาการป่วยของพี่นายทรุดลงอย่างรวดเร็ว อาจอยู่ไม่ถึง 16 ปีก็ได้!”

ผมหูอื้อไปหมด ใบหน้าบวมขึ้นมาทันที

ผมถึงกับอึ้ง อยากพูดออกมาว่า: ไม่มีทางเป็นแบบนั้นหรอก พี่ยังอยู่ได้อีกนาน เพราะผมยกชีวิตให้พี่แล้ว!

แต่ผมยังไม่ทันได้พูด

จู่ๆ พี่ก็ลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล เขาคว้ารูปครอบครัวตรงหัวเตียงแล้วฉีกรูปตัวเองออก

“นายพอใจแล้วใช่ไหม?!”

เสียงเขาแหบพร่า น้ำตาปะปนกับยาบนใบหน้า “ครั้งนี้อาการฉันแย่ลงกว่าเดิม! ถ้าฉันตายไป นายก็จะได้เป็นลูกชายคนเดียวของพ่อกับแม่ใช่ไหม!? พ่อกับแม่จะได้เอาอกเอาใจนายคนเดียวใช่ไหม?!”

“ไม่ใช่นะ พี่ ผมไม่ได้......”

ผมจะเอากำไลเข้าไปให้พี่ “พี่รีบใส่กำไลเถอะ ขอโทษ......ต่อไปผมจะไม่บ่นว่าเจ็บแล้ว......”

“อย่าเข้ามาใกล้ฉัน!”

พี่โยนรูปที่เขาฉีกจนขาดใส่ผม “ฉันเกลียดนาย! ฉันเกลียดทุกคน! ทำไมฉันต้องเป็นโรคนี้! ทำไมต้องเป็นฉัน!”

แม่กอดพี่แน่น พูดเสียงสะอื้น “เด็กดี แม่อยู่ตรงนี้ แม่ไม่ปล่อยให้ลูกเป็นอะไรเด็ดขาด......”

พ่อรับกำไลจากมือผมแล้วนวดหว่างคิ้วอย่างเหนื่อยล้า “เฉินเฉิน นายไปอยู่บ้านป้าหลี่ก่อน”

เสียงพ่อเด็ดขาดมาก “พี่นายอารมณ์แปรปรวน นายออกไปก่อนเถอะ”

ผมเคาะประตูบ้านข้างๆ ด้วยความเคยชิน

จำไม่ได้แล้วว่านี่คือครั้งที่เท่าไร

ครั้งแรกพ่อกับแม่รู้ว่ามีแพทย์ผู้เชี่ยวชาญมาที่ปักกิ่ง พวกเขารีบพาพี่ไปทันที

หลังเลิกเรียน ผมรออยู่หน้าประตูบ้านจนถึงค่ำ อากาศหนาวจนทำให้ไข้ขึ้น 40 องศา สุดท้ายป้าหลี่มาเห็น ทำให้ผมรอดมาได้

ครั้งที่แล้วโรงเรียนอนุบาลจัดประชุมผู้ปกครอง ผมกำลังจะบอกว่า “พ่อกับแม่ไม่ต้องไปหรอก ผมจัดการเองได้”

แต่พี่ดันร้องไห้โฮ “นายจงใจอวดใช่ไหม? เพราะฉันไปโรงเรียนไม่ได้ใช่ไหม!”

สุดท้ายผมก็ต้องมาเคาะประตูบานนี้เหมือนตอนนี้

ประตูเปิดออก ป้าหลี่เห็นผมแล้วถอนหายใจ เธอจูงมือผมเข้าไปข้างใน “เซี่ยวเซี่ยว เอากล่องยามาหน่อย!”

พี่เซี่ยวเซี่ยว ลูกสาวของป้าหลี่วิ่งออกมาจากห้อง เธอเห็นผมแล้วเบิกตาโตทันที “เฉินเฉิน? ทำไมนาย......พวกเขาไล่นายอีกแล้วเหรอ?!”

เธอกำหมัดแน่น “ทำไมพ่อแม่นายทำแบบนี้! ในสายตาพวกเขามีแต่พี่ชายนายหรือไง! ลำเอียงเกินไปแล้ว!”

“ไม่ใช่สักหน่อย!”

ผมเถียงทันที “เพราะพี่ป่วยต่างหาก! พวกเราต้องดูแลเขา! อีกอย่าง......”

ผมถกแขนเสื้อที่เต็มไปด้วยคราบสกปรกขึ้นมา เผยให้เห็นแผลจากตุ่มน้ำ มีทั้งแผลเก่าและแผลใหม่ “ดูสิ ตอนความเจ็บปวดของพี่ถ่ายโอนมาที่ผม แม่เป็นคนทำแผลให้ผมเองเลยนะ! แม่ไม่ได้ลำเอียงเลย! ผมเจ็บนิดหน่อย ไม่เป็นไรหรอก ขอแค่พี่มีความสุขก็พอแล้ว!”

พี่เซี่ยวเซี่ยวเห็นแผลที่แขนของผม สุดท้ายเธอทำได้แค่ส่ายหน้าไปมา

ป้าหลี่ถือยาเดินเข้ามาหาผม มือของเธอทั้งใหญ่และอบอุ่น เหมือนกับมือของแม่มาก แต่มันก็ไม่เหมือนกันอยู่ดี

มือของแม่อบอุ่นมากๆ แต่ให้ความรู้สึกเหมือนรีบร้อนอยู่ตลอด......