INICIAR SESIÓNCompartir
บทที่ 9
Último capítulo
หนี้ชีวิต พันธนาการสายเลือด บทที่ 9
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบลงทันทีแก้วน้ำในมือแม่ร่วงลงพื้นเสียงดัง “เพล้ง”แม่ไม่ได้ก้มลงไปเก็บมัน เอาแต่จ้องพี่อยู่อย่างนั้น น้ำใสไหลอาบแก้ม ไร้เสียงสะอื้นใดๆพ่อหันหน้าไปทางอื่น ไหล่ของพ่อสั่นเบาๆแต่เหมือนพี่ไม่เห็นภาพเหล่านั้น เขาหลับตาแล้วพนมมือ พูดอย่างจริงจังว่า “ผมขอให้ชาติหน้าเฉินเฉินได้ไปเกิดในครอบครัวที่รักเขามากๆ มีพ่อแม่ที่รักเขา มีพี่ชายที่ไม่เจ็บไม่ป่วย ถ้าเจ็บก็บ่นออกมาได้ ถ้าอยากร้องไห้ก็ร้องออกมาได้ ไม่ต้องอดทนกับอะไรทั้งนั้น......”พี่พูดไปเรื่อยๆ เสียงเขายิ่งเบาลง สุดท้ายกลายเป็นเสียงสะอื้นทุกคนเงียบกริบมีเพียงเสียงเปลวไฟที่ค่อยๆ เผาไหม้เนื้อเทียนผมลอยอยู่เหนือโต๊ะอาหาร มองแพขนตาที่สั่นระริกของพี่ชาย มองสีหน้าเจ็บปวดของพ่อกับแม่ ความเศร้าเอ่อล้นขึ้นมาในใจพี่นี่ซื่อบื้อจริงๆความปรารถนาของผมคือการที่พี่ได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขหลังจากวันเกิด พี่ได้ตัดสินใจทำบางอย่างเขาโกนผมจนหัวเกรียนแล้วก็ไปหาพ่อ “พ่อ ผมอยากไปโรงเรียน”พ่ออึ้งอยู่นานก่อนจะถามด้วยเสียงแหบพร่า “ทำไมจู่ๆ ถึง......”“เฉินเฉินเคยบอกว่าความปรารถนาสูงสุดในชีวิตเขา คือการที่ผมได้ไปโรงเร
หนี้ชีวิต พันธนาการสายเลือด บทที่ 8
แต่ทุกๆ ครั้งผมกลับทำได้แค่ลอยทะลุผ่านตัวพี่ไปมีอยู่ครั้งหนึ่ง แม่มองรอยกำไลจางๆ บนข้อมือพี่แล้วน้ำตาคลอเบ้า“เฮ่าเทียน”เสียงแม่ราบเรียบจนน่ากลัว “พ่อกับแม่ไม่ได้โทษลูกเลย”เมื่อพี่ได้ยินประโยคนี้ เขาปล่อยโฮแล้วเอามือทุบหัวตัวเอง “เป็นความผิดของผมเอง! เป็นความผิดของผมเอง! ทำไมผมต้องเป็นโรคนี้! ทำไมต้องถ่ายโอนความเจ็บปวดไปให้เฉินเฉิน!”“ถ้าไม่ใช่เพราะผม เฉินเฉินคงไม่ตาย! คนที่ควรตายคือผม!”แม่กอดพี่เอาไว้แน่น เสียงร้องไห้ของทั้งสองคนดังระงมมือของพ่อค้างอยู่กลางอากาศ พ่ออยากกอดพี่ แต่ก็ดึงมือกลับเหมือนโดนอะไรลวกมือยังไงยังงั้นดวงตาพ่อแดงก่ำจนน่ากลัว พ่อขยับริมฝีปากพูดออกมาเพียงประโยคเดียว “ไม่ใช่ความผิดของลูก......พ่อผิดเอง......พ่อไม่ควรซื้อกำไลบ้านั่นเลย......”ทว่าพี่ร้องไห้หนักกว่าเดิม “เฉินเฉิน......”พี่ตะโกนซ้ำไปซ้ำมา เสียงแหบพร่าเหมือนลำโพงเก่าๆ ที่กำลังจะพัง “พี่ผิดไปแล้ว......พี่สำนึกผิดแล้ว......”“นายกลับมาได้ไหม......ฉันจะคืนชีวิตให้นาย......ฉันไม่สมควรมีชีวิตอยู่อีกแล้ว......”ผมลอยไปข้างหน้าพี่แล้วคุกเข่าลงผมอยากเช็ดน้ำตาให้พี่ อยากบอกพี่ว่าไม่ต้องร้องไห้
หนี้ชีวิต พันธนาการสายเลือด บทที่ 7
สุดท้ายร่างของผมก็ถูกยกออกไปแม่ทรุดลงบนพื้น สายตาว่างเปล่าผมลอยตามเปลออกมาจากตึก แสงแดดข้างนอกอบอุ่นมาก มันส่องลงบนร่างโปร่งแสงของผม ไม่มีความรู้สึกปวดแสบปวดร้อนเลยสักนิดดีจังเลย ในที่สุดผมก็ไม่เจ็บแล้วแต่ในบ้านเต็มไปด้วยความวุ่นวายเรื่องโหดร้ายถาโถมเข้ามาไม่หยุด......ไม่ว่าจะเป็นการสืบสวน ซักถาม และการเจรจากับบริษัทผลิตกำไลเพื่อหาทางออก รวมถึงประเด็นทางกฎหมายที่ยังไม่ชัดเจนพ่อขังตัวเองไว้ในห้องหนังสือ เอาแต่สูบบุหรี่ไม่หยุด ในที่เขี่ยบุหรี่เต็มไปด้วยก้นบุหรี่แม่นั่งอยู่ในห้องเก็บของทั้งวัน เอาแต่กอดเสื้อผ้าเก่าๆ ของผม ไม่พูดไม่จา สายตาว่างเปล่าราวกับหุ่นกระบอกพี่ชายเก็บตัวอยู่ในห้องตัวเอง ปิดม่านหน้าต่างมิดชิด ไม่ให้แสงเล็ดลอดเข้ามาแม้แต่น้อยความสดใสและเอาแต่ใจที่เคยมีในอดีตหายไปในชั่วข้ามคืน เขากลายเป็นคนเงียบขรึมและพูดน้อยเขาไม่อ้อนพ่อกับแม่ ไม่ร้องขออะไรอีกแล้ว ถึงขั้นที่ไม่กล้าสบตาพ่อกับแม่ด้วยซ้ำเขากลัวว่าจะเห็นความรู้สึกผิดในแววตาของพ่อกับแม่ กลัวว่าจะเห็นความอึดอัดใจเรื่องที่เขา “ติดหนี้ชีวิตน้องชาย” แต่ผมไม่โทษพี่จริงๆ นะผมเป็นคนยกชีวิตให้พี่เอง ผมอยา
หนี้ชีวิต พันธนาการสายเลือด บทที่ 6
แม่ ความเจ็บที่ผมเจอมาตลอดหลายปี ไม่ว่าจะเป็นตอนที่โดนแดดเผา ตอนตุ่มน้ำขึ้นเต็มตัว ตอนแผลแห้งกรังติดกับเสื้อผ้า มันเจ็บจริงๆ นะแต่ผมไม่เคยโทษใครเลยคุณย่ายืนอยู่หน้าประตู เมื่อได้ยินเสียงร้องโหยหวน คุณย่าถึงกับเป็นลมหงายหลัง“แม่!”ป้าตะโกนด้วยความตกใจแล้ววิ่งเข้าไป ป้ากับคนที่อยู่ข้างๆ รีบช่วยกันประคองคุณย่าตรงทางเดินเต็มไปด้วยความวุ่นวายใบหน้าพวกญาติๆ เต็มไปด้วยความตกตะลึง บางคนสายตาเลิ่กลั่ก เบนสายตามองไปทางอื่นแบบเงียบๆพวกคนที่พูดว่า “เจียงเฉินเอาแต่ใจ” เมื่อกี้ ตอนนี้พากันเงียบกริบผมมองพวกเขา หัวใจผมอ่อนยวบเมื่อก่อนตอนที่พวกเขาชมผมว่าเป็นเด็กดี ผมยังแอบดีใจอยู่นานเลยพี่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม แต่เล็บจิกลงไปในฝ่ามือแล้วเขาจ้องใบหน้าซีดเผือดของผม จ้องกำไลบนข้อมือผมถ่ายโอนอายุขัยผู้รับคือเขา ผู้บริจาคคือผมเขารู้ความหมายของคำพวกนี้เป็นอย่างดีกำไลไม่ได้พัง ไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่ผมใช้ชีวิตตัวเองแลกกับชีวิตเขาหลายปีที่ผ่านมาเขาคิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันถูกต้องแล้วไม่ว่าจะเป็นการที่เขาได้รับความรักจากทุกคนในครอบครัวมากเป็นพิเศษ การที่ผมโดนแดดแผดเผาแทนเขา การที่ผมโดนด
หนี้ชีวิต พันธนาการสายเลือด บทที่ 5
แม่เซถลาไปข้างหน้า หัวเข่ากระแทกกับพื้นอย่างแรงแต่ตอนที่ปลายนิ้วของแม่สัมผัสโดนตัวผม แม่ชักมือกลับอย่างรวดเร็ว “เฉิน......เฉินเฉิน”แม่สะกิดไหล่ผม น้ำเสียงสั่นเครือ “ตื่นเร็วๆ บนพื้นเย็น......”ผมลอยอยู่เหนือศีรษะแม่ มองแม่เขย่าร่างอันเย็นเฉียบของผมอย่างสิ้นหวัง ผมรู้สึกจุกในอกผมอยากกอดแม่ อยากบอกแม่ว่าผมไม่หนาวแล้ว ไม่เจ็บเลยสักนิด แต่ปลายนิ้วของผมทะลุผ่านปลายผมของแม่ ราวกับสายลมพัดผ่านไปเมื่อก่อนผมรอคอยให้แม่กอดผมเหมือนกับตอนนี้ อยากเห็นน้ำตาของแม่ เฝ้ารอความอบอุ่นจากแม่ ตอนนี้ผมได้สิ่งที่ต้องการแล้ว แต่ผมไม่สามารถสัมผัสถึงมันได้อีกแล้วแม่เลื่อนนิ้วมาที่คอของผม นิ้วมือวางอยู่ตรงนั้นไม่ถึงนาทีตรงนั้นนิ่งสนิทแม่ใช้มือสัมผัสใบหน้าผม จะเปิดเปลือกตาผม อยากได้ยินเสียงลมหายใจของผมแต่มันมีเพียงความเย็นเฉียบและนิ่งสนิท“ไม่......เป็นไปไม่ได้......”แม่พึมพำแล้วส่ายหน้าไปมา “เฉินเฉิน ลูกแกล้งใช่ไหม? แม่ผิดไปแล้ว แม่ไม่ควรตี ไม่ควรด่าลูก......ลูกลุกขึ้นมาสิ ลุกขึ้นมามองแม่หน่อย......”แม่โน้มตัวลงมา เอาแก้มอุ่นๆ แนบใบหน้าเย็นเฉียบของผม ใช้ฝ่ามือตัวเองถูมือเล็กๆ ของผมที่แข็งทื
หนี้ชีวิต พันธนาการสายเลือด บทที่ 4
รอยยิ้มบนใบหน้าแม่เลือนหายไป แม่ชี้ไปที่ประตูห้องที่ปิดสนิท “อยู่ในห้อง เด็กนั่นเอาแต่ใจตัวเอง”แม่พูดเสียงดังขึ้น “เฉินเฉิน ออกมาสิ! วันนี้วันขึ้นปีใหม่ แม่ไม่ลงโทษนายแล้ว”ผมตะโกนเสียงดัง “แม่ ผมอยู่นี่! ผมไม่เจ็บแล้ว! พี่ก็หายดีแล้วด้วย!”แต่ไม่มีใครได้ยินร่างเล็กๆ ของผมยังขดตัวอยู่บนพื้นเย็นเฉียบในห้องแม่ขมวดคิ้ว “เจียงเฉิน ได้ยินไหม? ออกมา!”พี่สไลด์ตัวลงมาจากอกของคุณย่า “น้อง พี่ไม่โทษนายแล้ว ออกมาเร็วๆ คุณย่าคิดถึงนายมาก”แม่รออยู่แป๊บหนึ่ง สีหน้าแม่เริ่มขุ่นมัว“ช่างเถอะแม่ ไม่ต้องไปสนใจเขา เด็กคนนี้ดื้อขึ้นทุกวัน นิสัยเสียแล้ว!”คุณย่ามองประตูห้องที่ปิดสนิทแล้วส่ายหน้าไปมา “เมื่อก่อน......เด็กคนนี้น่ารักและเชื่อฟังมาก ทำไมตอนนี้ถึงกลายเป็นแบบนี้ เฮ่าเทียนก็ป่วยขนาดนี้ เขาไม่เห็นใจคนอื่นเลยหรือไง......”จู่ๆ ผมรู้สึกจุกในอกคุณย่าก็ผิดหวังในตัวผมอย่างนั้นเหรอ?แต่เมื่อก่อนคุณย่าแอบน้ำตาซึมตอนเห็นแผลบนตัวผม คุณย่าพูดกับพ่อแม่ผมว่า “ทำแบบนี้ไม่ได้ มันไม่ยุติธรรมกับเฉินเฉิน”ทว่าตอนนี้......ทุกอย่างเป็นความผิดผมเอง ผมดูแลพี่ไม่ดี! ทำให้พี่โดนรังแก!ผมอยากวิ่งเข้า
