อั้นจิ่ว ข้าจะเป็นชาวนาผู้ไร้พ่าย のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 110

สายลมแห่งเหมันต์ฤดูอันหนาวเหน็บได้พัดผ่านพ้นไป วสันตฤดูได้ก้าวเข้ามาเยือนแผ่นดินแคว้นต้าเฟิ่ง ดอกท้อริมทางและในอุทยานหลวงต่างพากันเบ่งบานสะพรั่ง อวดโฉมสีชมพูระเรื่อตัดกับยอดหญ้าสีเขียวขจี ส่งกลิ่นหอมหวานอบอวลไปทั่วทั้งเมืองหลวงบรรยากาศแห่งสงครามและความตายที่เคยปกคลุมท้องฟ้าเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ได้เลือนหายไปจนสิ้นราวกับฝันตื่นหนึ่ง เหลือไว้เพียงความรุ่งโรจน์และความมั่งคั่งที่หลั่งไหลเข้ามาสู่เมืองหลวงดั่งสายน้ำภายใต้การคุ้มครองของ หอโอสถเถาหยวน และบารมีของ อ๋องพิทักษ์แผ่นดินตัวน้อย แคว้นต้าเฟิ่งได้ก้าวเข้าสู่ยุคทองอย่างแท้จริง กองทัพเข้มแข็งด้วยโอสถวิเศษ การค้าขายรุ่งเรืองด้วยเส้นทางที่ปลอดภัยจากโจรผู้ร้าย ทว่า ในความสงบเงียบของราชสำนัก กลับสวนทางกับความดุเดือดเลือดพล่านในยุทธภพที่กำลังก่อตัวขึ้นราวกับคลื่นใต้น้ำณ โรงเตี๊ยมจันทราส่องหล้า โรงเตี๊ยมอันดับหนึ่งในเมืองหลวงเสียงพูดคุยเซ็งแซ่ดังกระหึ่มจนหลังคาแทบเปิด เหล่าจอมยุทธ์พกดาบสะพายกระบี่ สวมชุดฝึกยุทธ์หลากสีจากทั่วสารทิศ ต่างจับกลุ่มดื่มสุราและสนทนากันอย่างออกรส ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความตื่นเต้นระคนเคร่งเครียด“พี่ชายท่านนี้

กงล้อแห่งกาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่าน จากเหมันตฤดูอันหนาวเหน็บเข้าสู่วสันตฤดูที่อบอุ่น สายลมแห่งชีวิตพัดพาเอากลิ่นหอมของดอกไม้นานาพันธุ์ให้ฟุ้งกระจายไปทั่วแผ่นดินแคว้นต้าเฟิ่ง ทว่า ในขณะที่โลกภายนอกกำลังวุ่นวายโกลาหลด้วยข่าวลือเรื่อง สุสานจักรพรรดิโอสถ และการแย่งชิงความเป็นหนึ่งในยุทธภพ เหล่าจอมยุทธ์นับหมื่นต่างมุ่งหน้าสู่เทือกเขาเมฆาคล้อยราวกับฝูงแมลงเม่าบินเข้ากองไฟณ สุดปลายเส้นทางสายรองที่ดูรกร้างและถูกปกคลุมด้วยวัชพืช รถม้าคันหนึ่งที่ดูธรรมดาสามัญ ไร้ซึ่งการตกแต่งหรูหรา หากแต่ลากจูงด้วยม้าเหงื่อโลหิตที่มีประกายตาเฉลียวฉลาด ได้หยุดลงเบื้องหน้าหน้าผาสูงชันและป่าหมอกหนาทึบที่ดูวังเวงต้าเฮย ในคราบสารถีร่างยักษ์ ดึงบังเหียนม้าเบา ๆ รถม้าหยุดสนิทนิ่งไร้แรงสะเทือน “นายน้อย ถึงขอรับแล้วขอรับ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยรายงานม่านรถม้าถูกเลิกขึ้น เผยให้เห็นมือป้อ มๆ ขาวผ่อง ฉืออั้นจิ่ว เด็กน้อยวัยห้าขวบก้าวลงมาจากรถม้า สูดอากาศที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายพลังวิญญาณบริสุทธิ์เข้าปอด เบื้องหน้าของเขา คือกำแพงหมอกสีขาวโพลนที่หมุนวนอย่างเชื่องช้า ดูลึกลับและน่าสะพรึงกลัวสำหรับคนนอกสำหรับชาวยุทธ์ทั่วไป นี่คือ

“ถึงก้นบ่อแล้วขอรับ” ต้าเฮยรายงาน แสงไฟจากหางของต้าฮุยส่องสว่างไปทั่วบริเวณ เผยให้เห็นว่าก้นบ่อนั้นมิใช่ดินโคลนอย่างที่ควรจะเป็น แต่เป็น ‘แผ่นศิลาหยกขาว’ ขนาดใหญ่ที่มีลวดลายอักขระโบราณสลักไว้อย่างวิจิตรบรรจง อักขระเหล่านั้นกำลังเรืองแสงสีทองจาง ๆ บ่งบอกถึงพลังงานที่ถูกผนึกไว้“ค่ายกลเคลื่อนย้ายมิติ” ฉืออั้นจิ่วก้าวลงจากหลังต้าเฮย เดินสำรวจรอบ ๆ แผ่นศิลา“ลวดลายเช่นนี้เป็นวิชาค่ายกลบรรพกาล ไม่แปลกใจเลยที่พวกยอดฝีมือข้างนอกนั่น หาทางเข้าจากบนยอดเขาไม่เจอ เพราะทางเข้าที่แท้จริงถูกซ่อนไว้ใต้ดินของหมู่บ้านนี่เอง”“จะให้ข้าพังมันเลยใช่หรือไม่ขอรับ” ต้าฮุยอ้าปากเตรียมพ่นไฟ “หยุดก่อนเจ้าหมาโง่” ฉืออั้นจิ่วรีบห้าม “หากเจ้าทำลายค่ายกลนี้แบบโง่เขลา แรงระเบิดอาจทำให้หมู่บ้านข้างบนถล่มลงมาได้ เราต้องถอดรหัสอย่างนุ่มนวล”เด็กน้อยนั่งยอง ๆ ลง กรีดนิ้วที่ปลายนิ้วชี้ของตนเอง หยดเลือดสีแดงสดลงบนศูนย์กลางของอักขระ “สายเลือดแห่งการเกิดใหม่จงเปิดเส้นทาง”วิ้งงง แผ่นศิลาหยกขาวดูดซับหยดเลือด แสงสีทองสว่างวาบขึ้นจนแสบตา ค่ายกลมิติถูกกระตุ้นให้ทำงาน ร่างของทั้งสามถูกแสงนั้นกลืนกินหายไปในพริบตาเมื่อลืมตาขึ้

แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาที่สุด มิใช่จอบในมือหรือแปลงผักเบื้องหน้า หากแต่เป็นตะกร้าไม้ไผ่แฝดที่บุด้วยผ้าไหมนุ่มฟู ซึ่งถูกวางรากฐานไว้อย่างมั่นคงใต้ร่มไม้ใหญ่ริมแปลงผักภายในตะกร้าแฝดใบนั้น มีทารกน้อยสองคนวัยกำลังหัดคลานและหัดพูด แก้มยุ้ยอมชมพูดุจลูกท้อ ผิวขาวผ่องราวกับหยกสลัก สวมชุดเอี๊ยมสีแดงสด ลวดลายบนชุดของคนพี่ปักเป็นรูปมังกรทะยานฟ้า ส่วนคนน้องปักเป็นรูปพยัคฆ์เหยียบเมฆา พวกเขาคือ ฉืออั้นหลง และ ฉืออั้นหู น้องชายฝาแฝดสุดที่รัก ที่ฉืออั้นจิ่วหวงแหนยิ่งกว่าสมบัติใด ๆ ในใต้หล้า“แอ้ หม่ำ ๆ” ฉืออั้นหลง แฝดผู้พี่ที่มีนิสัยนิ่งขรึมกว่าแต่มือไวกำลังนั่งดูดนิ้วโป้งข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างกำลังถือ หัวไชเท้าสีทอง ซึ่งแท้จริงแล้วคือโสมคนหมื่นปีเอามากัดแทะเล่นแทนยางกัดสำหรับเด็กทารก น้ำลายไหลย้อยเปรอะเปื้อนโสมล้ำค่าจนชุ่ม ในขณะที่อั้นหู แฝดผู้น้องผู้เปี่ยมไปด้วยพละกำลัง กำลังส่งเสียง "อ๊าก อ๊าก” พยายามใช้กำปั้นป้อม ๆ ต่อยอากาศเพื่อไล่จับผีเสื้อวิญญาณที่บินโฉบไปมาฉืออั้นจิ่วหยุดจอบในมือ หันขวับกลับมามองน้องชายทั้งสองด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุด รอยยิ้มที่แม้แต่ฮ่องเต้จ้าวเทียนหลงก็ยังไม่เคยได้รับ “

ยามซื่อ (09.00-11.00 น.) ดวงตะวันทอแสงอบอุ่นสาดส่องลงมายังหมู่บ้านเถาหยวน ขับไล่ม่านหมอกยามเช้าให้จางหาย เผยให้เห็นทัศนียภาพอันงดงามที่ซ่อนเร้นอยู่หลังค่ายกลพรางตาสวรรค์หากผู้ใดในยุทธภพคิดว่าหมู่บ้านแห่งนี้เป็นเพียงหมู่บ้านชาวนาต้อยต่ำ ไร้ซึ่งอำนาจบารมี ผู้นั้นย่อมคิดผิดมหันต์ เพราะที่ดินกว่าครึ่งหนึ่งของหมู่บ้านเถาหยวน ทอดยาวไปจนถึงเชิงเขาที่ติดกับชายขอบป่าหมอกอสูรวิญญาณ ล้วนมีเจ้าของเพียงผู้เดียว นั่นคือตระกูลฉือภายใต้การนำของ ฉืออั้นปา บิดาของฉืออั้นจิ่ว ผู้ดำรงตำแหน่งเป็น หัวหน้าหมู่บ้านเถาหยวน ตระกูลฉือได้แผ่ขยายอาณาเขตการเกษตรจนกว้างใหญ่ไพศาล ทว่าสิ่งที่ทำให้ผืนดินตระกูลฉือแตกต่างจากที่นาทั่วไป มิใช่เพียงขนาดพื้นที่ หากแต่เป็น สรรพสิ่ง ที่เจริญงอกงามอยู่บนผืนดินแห่งนี้ต่างหาก“ก๊าบ ก๊าบ” เสียงเป็ดร้องระงมมาจากสระน้ำมรกตหลังจวนตระกูลฉือ ฝูงเป็ดปราณวารีขนสีขาวเหลือบฟ้า กำลังแหวกว่ายหาปลาวิญญาณกินอย่างสำราญใจ น้ำในสระมิใช่น้ำธรรมดา แต่เป็นน้ำพุวิญญาณที่ถูกชักนำมาจากใต้พิภพ ถัดไปไม่ไกล ในเล้าไก่ที่สร้างจากไม้หอมชั้นดี ฝูงไก่ฟ้าหางเพลิงกำลังคุ้ยเขี่ยหาหนอนวิญญาณกิน ไข่ที่พวกมันฟักอ