All Chapters of ผู้ใหญ่บ้านหมู่สี่เป็นสามีผู้ใหญ่บ้านหมู่ห้า: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ ๒๑ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างกัน เก้าถูกคุมตัวไปฝากขังที่สถานีตำรวจในเมือง พนักงานสอบสวนจะใช้เวลาสี่สิบแปดชั่วโมงนี้สอบสวนเก้าพ้นระยะเวลานี้ไปแล้วต้องเปลี่ยนไปฝากขังที่ศาลประจำจังหวัดซึ่งศาลคัดค้านการประกันตัวจนกว่าจะได้ผลชันสูตร ปัจจุบันเก้าอายุ 23 ปี เติบโตมากับตาและยาย ซึ่งเสียชีวิตไปแล้วหลายปี บิดามารดาแยกทางกันทิ้งเขาไปตั้งแต่แบเบาะ ตำรวจได้ทำการติดต่อบิดามารดาเก้าไปแล้ว ทว่าทั้งสองให้การปฏิเสธที่จะจ้างทนายช่วยสู้คดี เก้าที่ตลอดการสอบสวนยืนยันว่าตนเพียงเข้ามาขโมยของเท่านั้นคลุ้มคลั่ง หัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่คนเดียวในห้องขัง แต่ต่อมาก็ร้องไห้ บอกว่าตนไม่ได้รับความยุติธรรม ถูกใส่ร้าย เนื่องจากเก้าไร้ทุนทรัพย์จึงขอใช้สิทธิ์ให้ทนายของรัฐช่วยสู้คดีในชั้นศาล สองสัปดาห์ต่อมาผลชันสูตรออก วัดจากค่าอุณหภูมิตับ เปรียบเทียบเวลาเสียชีวิตแล้ว แพทย์นิติเวชวินิจฉัยว่าตาเอี่ยมเสียชีวิตก่อนที่เก้าจะทำการงัดบ้านเข้ามาขโมยทรัพย์สินราวสิบนาที แต่เนื่องจากเก้าทำร้ายร่างกายผู้ใหญ่ยักษ์ พนักงานสอบสวนจึงแจ้งข้อหาลักทรัพย์ บุกรุกในเคหสถานและข้อหาทำร้ายร่างกา

บทที่ ๒๓ผู้ใหญ่อักษรย่อผู้ใหญ่ทั้งสองกลับจากในเมืองตอนบ่าย ระหว่างทางผู้ใหญ่เหลือมขอคิดค่าน้ำมัน ตั๋วหนัง ป๊อปคอร์น หนังสือด้วยการจุมพิตดูดดื่ม เลือดพล่านฟิล์มรถมืดสนิททำให้ทำอะไรได้สะดวกโดยไม่ต้องกลัวว่าใครจะพบเห็น ผู้ใหญ่เหลือมกว่าจะยอมปล่อยผู้ใหญ่ยักษ์ให้เป็นอิสระก็ตอนที่เริ่มห้ามใจตัวเองไม่ไหว หยุดก่อนที่จะเตลิดไปไกลกว่านี้ผู้ใหญ่ยักษ์กังวลว่าริมฝีปากตนจะเกิดร่องรอยใดให้ใครจับได้จึงดันที่บังแดดลง ส่องกระจกแผ่นเล็กสำรวจริมฝีปากครั้งแล้วครั้งเล่า แม้แต่ตอนที่รถแล่นมาจอดลานบ้านแล้ว เขาก็ยังส่องกระจกเพื่อความมั่นใจก่อนลงจากรถ“ไม่ต้องส่องแล้ว ไม่มีใครดูออกหรอกว่าเราเพิ่งจูบกัน ยิ่งยักษ์เลิ่กลั่กแบบนี้มีแต่คนจะสงสัย แล้วคราวนี้แหละเรื่องจะได้เปิดเผย สมใจผมเสียที”ผู้ใหญ่ยักษ์นิ่งไป ดวงตาที่เปล่งประกายเต็มไปด้วยความคาดหวังของคนรักทำให้เขาเริ่มทบทวนตัวเองว่าหวาดกลัวเกินไปหรือไม่“ขอโทษนะเหลือม ขอให้ผมได้บอกแม่ก่อน ผมสัญญาว่าต่อจากนี้ เรื่องของเราจะไม่เป็นความลับอีกต่อไป”ผู้ใหญ่เหลือมพยักหน้ารับเบา ๆ คิดจะยื่นหน้าเข้ามาจุมพิตคนรักอีกครั้ง แต่เสียงเคาะประตูดังขึ้นมาเสียก่อน“พ่อ!”ผู้

บทที่ ๒๕สู้มือ! หลายวันต่อมา วันนี้มีการบรรยายสอนการไลฟ์สด มีผู้มาร่วมฟังบรรยายมากถึงห้าสิบคน ในยี่สิบคนนั้นมาจากหมู่สี่ของผู้ใหญ่เหลือม สองหมู่บ้านรวมเป็นหนึ่ง ผู้ใหญ่ยักษ์มีหน้าที่บรรยาย ส่วนผู้ใหญ่เหลือมรับผิดชอบเรื่องการนำเสนอ ขนทีวีหน้าจอใหญ่ ลำโพง ไมค์เพื่อให้ชาวบ้านรับข้อมูลได้ดียิ่งขึ้น ระหว่างบรรยายผู้ใหญ่เหลือมได้เก็บบันทึกภาพเอาไว้ โดยไม่ลืมเก็บภาพตัวเองให้อยู่ในบริบทการทำงานเช่นกัน ตั้งแต่มีคนนำเรื่องความสัมพันธ์ของเขากับคนรักมาแขวนประหนึ่งว่าเป็นเรื่องผิดบาปทำให้ผู้ใหญ่เหลือมดำเนินการรับมือกับเรื่องนี้เอาไว้ล่วงหน้า “นี่คือแนวทางเบื้องต้นที่ผมอยากให้ทุกคนทำความเข้าใจก่อนนะครับ แพลทฟอร์มมีการหักค่าธรรมเนียม ดังนั้นราคาที่ตั้งจะต้องเผื่อหักค่าธรรมเนียมและจ่ายภาษีด้วยครับ ทุกคนอาจจะยังงงอยู่บ้าง แต่เดี๋ยวผมจะจับมือสอน เริ่มไลฟ์สดจริง ๆ วันนี้เลยครับ” เพื่อให้ทุกคนที่เสียเวลามาร่วมเรียนวันนี้กลับบ้านไปด้วยความรู้ ผู้ใหญ่ยักษ์จึงเลือกนวลที่มีผู้ติดตามมากกว่าหนึ่งพันคนซึ่งสามารถเริ่มไลฟ์สดได้ทันที ส่วนน้า ๆ คนอื่นที่มีสินค้า

บทที่ ๒๗ผู้ใหญ่หล่อแบบทรีดี(3D) หลายวันผ่านไปผู้ใหญ่ยักษ์และผู้ใหญ่เหลือมใช้ชีวิตปรกติ ว่างก็ไปมาหาสู่กัน ตอนทำงานก็ให้พื้นที่ส่วนตัว แสดงความใส่ใจกันด้วยการส่งข้าวส่งน้ำ มีชาวบ้านหลายคนลอบตั้งข้อสงสัยถึงทั้งสอง แต่ไม่มีใครกล้าตั้งคำถามโดยตรง เมื่อไม่มีใครตั้งคำถาม พวกเขาก็ไม่ได้ป่าวประกาศ แต่เรื่องกลับหลุดจากทางฝั่งแม่ยุ้ยที่เล่าเรื่องของลูกชายให้เพื่อนฟังตอนเข้าร้านทำผม สังคมที่กระพือข่าวได้เร็วที่สุด! “แกไปฟังมาจากไหนแม่มึง” ผู้ที่ได้ยินข่าวเรื่องนี้มาด้วยเช่นกันคือสำอาง เธอไม่พลาดที่จะนำเรื่องนี้มาเล่าสู่สามี “จากแหล่งข่าวเชื่อถือได้ ก็ว่าทำไมช่วงนี้ตัวติดกันตลอด ไปเดินตลาดนัดก็ไปด้วยกัน ที่แท้ก็เป็นแฟนกัน” “เรื่องนี้ใครรู้อีกเบิ่ง” “น่าจะรู้กันเยอะแล้วแหละ แต่เด็กมันรักกันใครจะว่าอะไรได้ แกก็อย่าไปทำอะไรพิลึก ๆ เด้อ” ผู้ใหญ่ทมรีบเก็บรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ข้าจะไปทำอะไร ข้าก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว บ่รังแกเด็กมันหรอก” สำอางหรี่ตาจับผิด “ข้าจะคอยดู บ่ใช่ว่าเหล้าเข้าปากแล้วพูดมากเด้อ” “

บทที่ ๒๙ใครกันแน่ที่ผิดพฤตินัย มันไปรู้อะไรมา ผู้ใหญ่ทมตาลุกวาวเมื่ออ่านแววตาเจ้าเล่ห์ของเด็กรุ่นลูกได้ ผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ควบคุมน้ำเสียงตัวเองไม่ได้ ดีหน่อยตรงที่หักห้ามตัวเองไม่ให้ยกมือชี้หน้าผู้ใหญ่เหลือมต่อหน้าทุกคนและนายอำเภอ “ขอถาม ผู้ใหญ่เหลือมพบว่าผมมีพฤติกรรมไม่ถูกไม่ควรอย่างไร ผมมั่นใจว่าที่ผ่านมา ประพฤติตนเป็นแบบอย่างลูกบ้านเสมอ” ผู้ใหญ่ทมเชิดหน้ามั่นใจในตัวเองแม้จะได้ยินคำพูดเหล่านี้จากเพื่อนร่วมสายงานหมู่บ้านอื่นก็ตาม “แบบอย่างขี้ฟ้องเนี่ยนะ ฟังดูก็รู้ว่าอคติ” “นั่นสิ รีบจบสักทีเถอะ เมียรอกินข้าวแล้ว” นายอำเภอฟังเสียงวิจารณ์แล้วหันมามองหน้าผู้ใหญ่เหลือม รอฟังคำร้องทุกข์ “เชิญผู้ใหญ่เหลือมร้องเรียน” “เรื่องมีบ้านเล็กบ้านน้อยพอได้ไหมครับ” ผู้ใหญ่ทมชี้หน้า “อย่ามากล่าวหากันนะ มีหลักฐานก็เอามายัน” “หลักฐานมีแน่ แต่ข้อร้องทุกข์ยังไม่หมดเพียงเท่านี้ คนในครอบครัวพัวพันกับยาเสพติดแต่ละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ ผมเพิ่งได้หลักฐานมาเมื่อคืน หากผู้ใหญ่ทมจะให้เอาหลักฐา