ผู้ใหญ่บ้านหมู่สี่เป็นสามีผู้ใหญ่บ้านหมู่ห้า

บทที่ ๑ ตำบลตาแบกกีฬาสีกระชับมิตร

ณ สนามฟุตบอลโรงเรียนบ้านตาแบกโรงเรียนประจำตำบล สถานที่จัดงานกีฬาสีกระชับมิตรของทั้งสิบหมู่บ้าน ตอนนี้คราคร่ำไปด้วยนักเรียนและชาวบ้านหลากหมู่บ้านมาให้กำลังใจผู้ใหญ่บ้านของตน

แม่งานพ่องานในแต่ละหมู่บ้านสวมเสื้อต่างสี พิมพ์ตัวอักษรว่ามาจากหมู่บ้านใดอย่างชัดเจน ในบรรดาเสื้อทั้งสิบลายนั้น มีอยู่สองลายที่ได้รับความสนใจอย่างล้นหลาม มีคนเจอช่องทำมาหากิน พิมพ์เสื้อมาขายโดยอาศัยความโด่งดังของสองผู้ใหญ่บ้านเจนซี...

ผู้ใหญ่เหลือมหมู่สี่ ผู้ใหญ่ยักษ์หมู่ห้า!

“ผู้ใหญ่เหลือมสู้ ๆ”

“ผู้ใหญ่ยักษ์สู้ตาย”

“ผู้ใหญ่เหลือมไว้ลายวิ่งกระสอบชนตู้”

กองเชียร์หมู่สี่และหมู่ห้าไม่มีใครยอมใคร ป้องปากส่งเสียงให้กำลังใจผู้ใหญ่ที่ตนถือหาง ในการแข่งกีฬาพื้นบ้านอย่างวิ่งกระสอบ

ผู้ใหญ่เหลือมปรายตาชั้นเดียวเรียวรีมองผู้ใหญ่ยักษ์คนหน้าหวาน อาศัยความสูงที่มากกว่าเล็กน้อยมองคู่แข่งในเชิงข่มขู่ คนติดเกมส์แบบเขาจริงจังกับการละเล่นเสมอ!

“เตรียมประจำที่...”

ผู้ใหญ่ทั้งสิบหมู่บ้านเดินมาที่เส้นเริ่มสีขาวซึ่งใช้แป้งโรยหญ้าทำเส้นแบ่งเอาไว้ ผู้ใหญ่บ้านหมู่หนึ่ง สอง สาม หก เจ็ด แปด เก้า สิบหันมามองผู้ใหญ่หมู่สี่ หมู่ห้าที่อยู่ตรงกลาง ด้วยเป็นผู้ใหญ่หนุ่มไฟแรงที่ได้รับกำลังใจท่วมท้น ที่น่าเจ็บใจยิ่งกว่านั้นก็คือ ภรรยาที่ควรส่งเสียงให้กำลังใจตน กลับตะโกนชื่อผู้ใหญ่เหลือมและผู้ใหญ่ยักษ์สลับกัน

ผู้ใหญ่ทมหมู่หนึ่งเบือนหน้าไปทางอื่นร้องเหอะในลำคอ กล่าวเป็นภาษาถิ่น

“หนุ่มกว่าแล้วไง ก็แค่เด็กเมื่อวานซืน!”

ผู้ใหญ่นิดหมู่สองหันขวับเมื่อได้ยินคำสบถเต็มสองหู กล่าวเป็นภาษาถิ่นเช่นกัน

“แม่น! กระดูกคนละเบอร์กัน เพราะฉะนั้นเราจะแพ้เด็กมันบ่ได้เดะพี่ผู้ใหญ่”

ไม่ว่าผู้ใหญ่หมู่หนึ่งกับผู้ใหญ่หมู่สองจะพูดสิ่งใดถึงตนล้วนไม่เข้าหูผู้ใหญ่ต้นเจนซีทั้งสอง

ผู้ใหญ่ยักษ์เอ่ยเป็นภาษากลางด้วยจะพูดภาษาถิ่นเฉพาะเวลาที่อยู่กับแม่เท่านั้น

“ถ้าผมชนะ ผู้ใหญ่ต้องยอมให้เปิดทำนบน้ำ” ผู้ใหญ่ยักษ์เอ่ยเสียงแข็ง สีหน้าแววตาฉายชัดถึงความไม่ยอมแพ้

ผู้ใหญ่เหลือมยิ้มมุมปาก ไม่ว่าจะด้วยข้อเสนอของอีกฝ่ายหรือว่าความไม่ยอมแพ้ที่เขาเห็นผ่านแววตาได้ปลุกสัญชาตญาณนักสู้ในตัวเขา

“ก็ได้ แต่ให้ชนะก่อนเนอะ” เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ท่าทางแฝงความมั่นใจว่าตนจะต้องคว้าชัยในครั้งนี้

ผู้ใหญ่ยักษ์เห็นเช่นนั้น มือบีบกระสอบป่านแน่น เตรียมฟังเสียงสัญญาณเริ่มการแข่งขัน ตอนนั้นเองที่โฆษกพูดใส่ไมโครโฟน เสียงแผ่จากลำโพงเกินหนึ่งร้อยเดซิเบล ยังไม่นับเสียงไมโครโฟนหอนวี้ดที่ดังทะลุร้อยยี่สิบ

“เตรียมพร้อม...ระวัง...ไป!”

สิ้นเสียง ‘ปัง’ ผู้แข่งขันทั้งสิบก็ออกตัววิ่ง

ผู้ใหญ่เหลือมและผู้ใหญ่ยักษ์ที่วัยหนุ่มกว่าใครออกนำหน้าทุกคน ผู้ใหญ่เหลือมที่ออกนำหน้าสุดหันมามองด้านหลัง ยิ้มล้อเลียนผู้ใหญ่ยักษ์ที่กัดฟันตะบี้ตะบันจะตามหลังมาให้ทัน

ตุบ!

ด้วยความประมาท ผู้ใหญ่เหลือมที่หลุดการระมัดระวังเมื่อครู่หน้าคะมำ เป็นผลให้ผู้ใหญ่ยักษ์กลายเป็นผู้นำหน้า ผู้ใหญ่หานหมู่หก ผู้ใหญ่นิดหมู่สองตามหลัง

ผู้ใหญ่นิดส่งสัญญาณให้ผู้ใหญ่หาน เมื่อเข้าใจสัญญาณกันแล้วก็รีบเขย่งไปด้านหน้า เอาตัวกระแทกผู้ใหญ่ยักษ์ล้มหน้าคะมำด้วยคน ผู้ใหญ่เหลือมตั้งตัวได้ แต่ไม่วายโดนผู้ใหญ่นิดกระแทกล้มอีกครั้ง กว่าทั้งสองจะตั้งตัวได้ ผู้ใหญ่หานก็วิ่งเข้าเส้นชัยตามหลังด้วยผู้ใหญ่นิด

ผลการแข่งขัน...

อันดับหนึ่ง----หมู่หก

อันดับสอง----หมู่สอง

อันดับสาม----หมู่สี่

อันดับสี่----หมู่ห้า

ผู้ใหญ่หมู่บ้านลำดับอื่น ๆ อายุอยู่ในวัยใกล้เกษียณแล้ว หลังจากที่เข้าเส้นชัยตามหลังผู้ใหญ่วัยเจริญพันธุ์ทั้งสี่ก็นอนราบลงกับพื้นหญ้า โดยเฉพาะผู้ใหญ่ทมที่มีปัญหาเรื่องข้อเข่า เอนตัวนอนหงายลงสนามหญ้าไม่กลัวความสกปรกและกลัวว่าใครจะมองอย่างไร

“แฮ่ก ๆ”

ผู้ใหญ่ทมหอบหายใจ เมื่อได้ยินเสียงเมียจ๋าใกล้เข้ามาแล้วก็ยื่นมือให้ โดยที่ตายังคงหลับอยู่ไม่สู้แสง

“แม่มึง...ข้า...บ่ไหวแล้ว”

ผู้ใหญ่ทมยื่นมือให้ภรรยา ทว่าหญิงวัยกลางคนที่สวมเสื้อพิมพ์ข้อความว่า ‘ผู้ใหญ่ทมสู้ตาย’ กลับเดินถือน้ำเปล่าผ่านสามีไปหาสองผู้ใหญ่หนุ่มเจนซี ยื่นน้ำเปล่าให้ทั้งสองคนละขวด

ผู้ใหญ่ทมลืมตาขึ้นมองตามภรรยาจนเปลี่ยนจากนอนหงายเป็นนอนคว่ำโดยที่มือยังคงยื่นไปหาเธออยู่

“แม่มึง ข้าอยู่นี่...”

เสียงโหยหวนผู้ใหญ่ทมไม่เบาเลย ทว่ากลับไม่ดังพอจะเข้าโสตหูภรรยา เพราะเวลานี้เธอกำลังเอ่ยถามสองผู้ใหญ่เจนซีด้วยความเป็นห่วง มองไม่เห็นสามีที่ทำหน้าสิ้นหวังใจจะขาดรอน ๆ

“ผู้ใหญ่เหลือม ผู้ใหญ่ยักษ์ หกคะเมนเมื่อกี้เป็นไงเบิ่ง เจ็บแผลบ่ ป้า...ตบปากตัวเองก่อน ป้าเป้ออะไร...น้าจะไปเอายามาใส่แผลให้”

“ขอบคุณครับ...น้า”

ผู้ใหญ่เหลือมรับน้ำเย็นมาดื่มแล้วเอารดใบหน้า ต่างจากผู้ใหญ่ยักษ์ที่เอาขวดน้ำเย็นแนบแก้ม ตามองไปทางด้านหลังสำอางที่ตอนนี้ผู้ใหญ่ทมกำลังทุบมือลงบนพื้น ตีขา ตามองภรรยาด้วยความน้อยใจ

“น้าสำอางครับ ผู้ใหญ่ทม...”

“บ่ต้องไปสนใจเขาด๊อก กินน้ำ ๆ”

“...ครับน้า”

ผู้ใหญ่ยักษ์หน้าเจื่อน เพื่อรักษาน้ำใจจึงเปิดขวดจิบน้ำอย่างสุภาพ ต่างจากผู้ใหญ่เหลือมที่เอาน้ำราดไปทั้งตัว สำอางเห็นเช่นนั้นก็อดยิ้มอย่างเอ็นดูคนหนุ่มไม่ได้

“โธ่~พ่อคุณพ่อขนุนหนัง คงสิร้อนคักเนอะ...เอาอีกขวดบ่ ผู้ใหญ่เหลือม”

เจ้าของนามใช้มือเสยผมขึ้นจนเห็นหน้าผากเหลี่ยมชัด แม้ไม่อยากยอมรับนัก แต่ผู้ใหญ่ยักษ์กลับเห็นท่าเสยผมขึ้นเมื่อครู่เป็นภาพเคลื่อนไหวช้า ๆ มาได้สติก็ตอนที่อีกฝ่ายจ้องตา รีบสะบัดหน้าเบา ๆ

ตั้งสติยักษ์ นายเพิ่งแพ้ไป เรื่องเปิดทำนบน้ำจะเอายังไง นี่คือเรื่องปากท้องของชาวบ้านนะ

“พอแล้วครับน้า”

ผู้ใหญ่เหลือมปฏิเสธสำอางน้ำเสียงสุภาพ ก่อนที่จะหันมามองหน้าผู้ใหญ่ยักษ์

“เมื่อกี้ถึงผมจะไม่ได้ที่หนึ่งแต่ก็เข้าเส้นชัยก่อนเท่ากับว่าผมชนะ...ฮั่นแน่ว” ไม่วายเติมภาษาถิ่นเข้าไปเพื่อเพิ่มความกวนโมโห

“แต่ตอนที่ผมท้าผู้ใหญ่จะต้องได้ที่หนึ่งเท่านั้น”

ผู้ใหญ่เหลือมยิ้ม ด้วยคิดเอาไว้แล้วว่าผู้ใหญ่ยักษ์จะต้องพูดแบบนี้

“ยังเหลืออีกเกมหนึ่ง ถ้าผมชนะชักเย่อ ผู้ใหญ่จะไม่มีสิทธิ์ต่อรองเรื่องทำนบน้ำอีกแล้ว”

ผู้ใหญ่ยักษ์สูดหายใจเข้าลึก มองไปทางฝั่งลูกบ้านตนเอง เห็นสีหน้าคาดหวังของพวกเขาพลันมีกำลังใจสู้ ยอมการท้าทายนี้

“ก็ได้!”

ผู้ใหญ่ยักษ์หันหลังให้ผู้ใหญ่เหลือม เดินไปหาผู้ใหญ่หานหมู่หก เจรจาขอเข้ากลุ่มด้วย ผู้ใหญ่เหลือมมองตามแผ่นหลังบางไป ยกแขนขึ้นกอดอก

“ไปง้อแม้กระทั่งคนที่ชนตัวเองล้ม ปรบมือให้ความพยายามเลย”

ทางด้านผู้ใหญ่ยักษ์ เมื่อต้องการเข้าร่วมกลุ่มกับคนที่แทงข้างหลังตนเมื่อครู่ก็เริ่มต้นด้วยการข่มขู่เป็นอย่างแรก เขาทราบว่าจุดอ่อนของผู้ใหญ่หานก็คือ ‘ภรรยา’

“เมื่อกี้ผู้ใหญ่ชนผม กลับบ้านไป เมียผู้ใหญ่ต้องว่าแน่...ผมจะฟ้อง!”

ผู้ใหญ่หานเป็นชายวัยสามสิบตอนปลาย พละกำลังและความเย่อหยิ่งสูงเท่ากัน ยิ่งเมื่อครู่ตนชนะจึงแสดงท่าทางเย่อหยิ่งตามฉบับผู้ชนะ

“บ่ต้องเอาเรื่องเมียมาขู่เฮา”

ด้วยเป็นลูกหลานของคนทางเหนืออพยพกันมาหลายปีจึงมีสำเนียงติดทางเหนือที่คำพูดผสมเข้ากับภาษาท้องถิ่นของตำบลตาแบกอยู่ประปราย

“ผมไม่ได้ขู่ มีใครบ้างไม่เห็นตอนที่พี่ผู้ใหญ่ชนผม”

ผู้ใหญ่หานหันไปมองหน้าภรรยาคนงาม เมื่อเห็นหญิงสาววัยสามสิบตอนต้นยกแขนขึ้นกอดอก หรี่ตามองคล้ายจับผิดก็มีท่าทางอ่อนลง

“เจ้าอยากอยู่ทีมเดียวกับเฮารึ”

“ครับ เห็นผมเหมือนตัวบางร่างน้อย แต่ผมมีซิกซ์แพ็ก เซเว่นแพ็กนะครับ ไม่งั้นพี่ผู้ใหญ่จะเอาผู้ใหญ่ทมวันแพ็กเข้าทีมไหมล่ะ”

ผู้ใหญ่หานหันไปมองผู้ใหญ่ทมที่ยามนี้ต้องมีคนช่วยดึงลุกจากพื้น จังหวะนั้นผู้ใหญ่ทมหันมาสบสายตาพอดี ด้วยไม่อยากได้ตัวถ่วงเข้ากลุ่มจึงรีบตอบตกลงผู้ใหญ่ยักษ์

“ก็ได้ แต่ที่เฮารับเจ้าเข้าทีมบ่แม่นเฮากลัวเมียเดะ”

“ผมรู้ เป็นถึงผู้นำหมู่บ้านจะกลัวเมียได้จะใด”

ไม่วายเติมสำเนียงทางเหนือเข้าไปด้วย!

ภารกิจรวมกลุ่มชักเย่อสำเร็จไปสี่สิบเปอร์เซ็นต์ ตอนโฆษกประกาศให้มีการรวมกลุ่มเพื่อเข้าแข่งขัน กลุ่มผู้ใหญ่ยักษ์ก็ได้สมาชิกครบครันแล้ว ผู้ใหญ่ยักษ์ผู้ใหญ่หานโล่งใจที่สุดท้ายผู้ใหญ่ทมก็อยู่ฝั่งตรงข้ามกับตน ยังไม่ต้องออกแรงแข่งชักเย่อก็เห็นแววแล้วว่าใครจะชนะ

“ทำให้คะแนนตีเสมอก่อน ต่อรองได้ไหมว่ากันอีกที แต่ถ้าแพ้เกมนี้ ไม่มีสิทธิ์ต่อรองแล้ว”

ผู้ใหญ่ยักษ์ให้กำลังใจตัวเอง รับแป้งจากสมาคมแม่บ้านที่ถือแป้งเข้ามาให้พ่อบ้านทามือ

เมื่อแป้งไล่ความชื้นในมือกันทุกคนแล้ว โฆษกก็ประกาศผ่านไมโครโฟนให้ทั้งสองกลุ่มประจำที่ได้ ส่วนตนยืนตรงกลาง เหยียบเชือกเอาไว้ เมื่อประกาศให้เริ่มดึงเมื่อไรจะปล่อยเท้าออกจากเชือก กลุ่มใดสามารถดึงให้ริบบิ้นสีแดงตรงกลางข้ามเขตตนมาได้จะเป็นฝ่ายชนะ แข่งเพียงรอบเดียวเท่านั้นไม่มีรอบแก้ตัว