Kabanata 1: Ang Tagapagluto at ang Malamig na CEO のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 16

Akala namin noong nakuha na ang pagtanggap ni Don Alejandro ay tuluyan nang magiging payapa ang lahat. Na wala nang magiging gusot, walang maling akala, walang sandaling magtatanong kami kung sapat ba ang pagmamahal namin para malampasan ang lahat. Ngunit mali kami — dahil ang pagmamahal ay hindi lamang nasusubok ng mga kaaway sa labas, kundi pati na rin ng mga pagkakamali na minsan ay nagagawa natin nang hindi sinasadya, kahit gaano katapat ang ating hangarin.Isang linggo matapos ang masayang pag-uusap namin ng ama ni Lucas — ipinagdiwang namin ito nang tahimik sa kainan ko. Nandoon si Lucas, si Don Alejandro, at si Tita Elara. Masaya ang lahat, puno ng tawanan at pag-asa. Ngunit sa gitna ng kasiyahang iyon, may isang bagay na hindi ko napansin — ang masakit na tingin ni Isabella mula sa sulok, na nakamasid habang hawak nang mahigpit ang kanyang panyo, tila dinudurog ang puso sa bawat ngiting nakikita niya.Ilang araw ang lumipas. Isang umaga, habang abala ako sa pag-aayos ng mga sa

Lumipas ang ilang buwan mula noong ginawa namin ang pinakamahirap na desisyon — na piliin ang katapatan ng puso kaysa sa mabilis na yaman na kapalit ng pagpapakasal sa taong hindi namin minamahal. Hindi naging madali ang mga sumunod na araw, linggo, at buwan. Alam ng lahat na napakalaking halaga ng nawalang kasunduan — halagang kayang magpatatag ng kumpanya ng maraming taon nang walang pangamba. Maraming negosyante, matatandang kaibigan ng pamilya, at mga taong umaasa sa kumpanya ang umiiling at nagsasabing nagsisisi kami habambuhay. Sinasabi nila na pinili namin ang damdamin kaysa sa praktikal na pag-iisip, na sinasakripisyo namin ang kinabukasan ng maraming tao dahil lamang sa pag-ibig. Ngunit hindi kami nagpatinag. Naniniwala kami na anumang bagay na nabuo sa kasinungalingan at pagpilit ay hindi kailanman magiging matibay — gaano man kalaki ang kita nito sa simula, babagsak din ito balang araw dahil walang tunay na pundasyon. Samantalang ang anumang bagay na nabuo nang tapat, may p

Lumipas ang maraming taon mula noong nagsimula ang lahat — mula sa mga araw na ako ay isang simpleng babaeng nagluluto sa maliit na kusina, na minsang hinusgahan at pinalayas dahil lamang sa kawalan ng yaman at pangalan. Mula sa mga gabing umiiyak ako nang tahimik dahil sa takot na baka hindi na muling makita ang lalaking minamahal ko. Mula sa mga sandaling tila lahat ng pwersa ng mundo ay nagtutulungan upang paghiwalayin kami at piliting talikuran ang katotohanan ng aming mga puso. Ngayon, habang nakatayo ako sa mataas na balkonahe ng bahay na naging saksi ng aming pagmamahalan, nakikita ko ang lahat ng nabuo namin — hindi lamang mga gusali, lupain, o salaping lumago nang patas at tapat, kundi ang mas dakilang yaman na nakatanim sa puso ng bawat taong nakapaligid sa amin, na hindi kailanman mananakaw ng sinuman o mawawala kahit anong mangyari.Hindi ko kailanman inakalang ang simpleng pangarap ko lamang — ang makapagluto nang may pagmamahal at mahalin nang tapat ang taong nakalaan pa