All Chapters of Kabanata 1: Ang Tagapagluto at ang Malamig na CEO: Chapter 1 - Chapter 10

Kinabukasan, paggising ko ay agad akong naghanda. Hindi ako mapakali. Ang nangyari kagabi — ang pag-iyak ni Lucas, ang paghawak niya sa kamay ko — parang panaginip lang. Pero alam kong totoo iyon. At ang mas nakakatakot... alam kong may nararamdaman na akong higit pa sa pagiging katulong.Pagpasok ko sa kusina, sinalubong ako ni Aling Nena. "Mabuti naman at nandito ka na. Bilisan mo — kailangang handa na ang almusal bago mag-alas otso. Masama ang timpla ni Ginoong Lucas ngayon, balita ko."Tumango ako, pilit na ngumiti. "Opo, Aling Nena."Habang naghahanda ako ng pagkain, paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko na panatilihin lang ang distansya. Katulong lang ako. Siya ang amo ko. May ipapakasal na siyang ibang babae. Hindi pwedeng mangyari ang anumang bagay sa pagitan namin.Nang matapos ang pagluluto, dahan-dahan kong inilagay ang pagkain sa hapag-kainan. Nakaupo na si Lucas sa dulo ng mesa. Nakasuot siya ng pormal na damit — kulay asul na suit na lalong nagpapatingkad sa kanyang mga

Lumipas ang anim na buwan. Ang dating maliit na karinderya sa kanto — ngayon ay isa nang maayos at kilalang kainan sa buong barangay. Ang "Kusina ni Mia" — ito ang ipinangalan ko sa aking munting negosyo. Hindi lang ito basta kainan — dito ko ibinuhos ang lahat ng aking pagod, pawis, at pangarap. Ang mga lutong natutunan ko sa loob ng mansyon ng mga Villareal — ang mga espesyal na putahe na paborito ng mga mayayamang bisita — iyon ang inihain ko sa aking mga kostumer. At hindi nagtagal, kumalat ang balita tungkol sa masarap na luto ko. Araw-araw na mahaba ang pila ng mga taong gustong tumikim.Ang dating isang mesa lang — ngayon ay walo na. Ang dating ako lang ang nagluluto — ngayon ay mayroon na akong dalawang katulong na tinuturuan ko rin ng aking mga sikreto sa pagluluto. Unti-unti, gumaganda ang aming buhay. Ang nanay ko — halos gumaling na ang kanyang sakit dahil sa maayos na gamot at masustansyang pagkain. Masaya kami. Payapa. Ngunit sa kabila ng lahat ng ito, may puwang sa puso

Kinabukasan, maaga pa lang ay gising na si Lucas. Hindi siya nagpunta sa kumpanya gaya ng nakasanayan. Sa halip, dumiretso siya sa opisina ng kanyang ama — ang lugar na laging puno ng bigat at awtoridad. Alam niyang hindi magiging madali ang usapang ito, pero handa na siya. Handa na siyang harapin ang lahat — kahit pa ang sarili niyang ama.Pagpasok niya sa malaking silid, nakaupo na roon si Don Alejandro. Ang mukha ng matanda ay seryoso, at ang kanyang mga mata ay tila alam na kung bakit naroon ang kanyang anak."Anong ginagawa mo rito?" tanong ng matanda nang hindi tumitingin mula sa kanyang mga papeles. "Dapat nasa opisina ka na. Marami kang kailangang tapusin."Humarap si Lucas nang tuwid. "Hindi po ako naririto para sa trabaho, Tatay. Naririto ako para kay Mia."Sa pagbanggit ng pangalan ko, tumigil ang paggalaw ng kamay ng matanda. Dahan-dahan siyang tumingin kay Lucas, at ang hangin sa loob ng silid ay biglang bumigat."Siya pa rin ba ang dahilan ng lahat?" boses ni Don Alejand

Lumipas ang ilang linggo. Hindi pa rin lubos na pumapayag si Don Alejandro, ngunit hindi na rin niya kami ipinagbabawal nang mahigpit — isang malaking hakbang na mula sa dati. Gayunpaman, hindi ibig sabihin na naging madali na ang lahat. May mga panahong pag-aalinlangan pa rin kami — lalo na kapag bumabalik ang alaala ng mga banta at paghihiwalay.Isang hapon, habang abala ako sa kainan, dumating si Isabella — hindi nag-iisa. Kasama niya ang dalawang babaeng tila mga kaibigan niya, at ang kanilang mga tingin ay puno ng pangungutya at pagmamalaki. Umupo sila sa pinakamalaking mesa at malakas na nag-utos — sadyang pilit na pinapansin ang lahat ng nasa loob."Ang pinakamagaling na luto mo lang ang ilalagay mo sa mesa namin," sabi ni Isabella nang malakas, dinig ng bawat kostumer. "Siguraduhin mong hindi mapapahiya ang pangalan ko. Dahil kung hindi... baka isipin ng mga tao na pangit ang panlasa ng babaeng papalit sa'yo."Pinilit kong huwag magpadala sa galit. Ngumiti ako nang bahagya. "O

Akala namin noong una na kapag nakuha na ang pagtanggap ni Don Alejandro — magiging madali na ang lahat. Na wala nang hadlang, wala nang pagsubok, at masaya na kaming magkasama habangbuhay. Ngunit mali kami. Ang pagtanggap ay simula pa lamang — hindi katapusan ng laban. Dahil ang pagtitiwala ay parang salamin: matagal bago mabuo, ngunit sa isang maling galaw lang ay maaaring mabasag agad.Ilang linggo ang lumipas mula noong mapayapa ang usapan namin ng ama ni Lucas. Unti-unti, naging maayos ang lahat — madalas kaming magkita, pumupunta ako sa mansyon hindi bilang katulong kundi bilang bisitang iginagalang, at tila unti-unti ring natututo si Isabella na tanggapin ang katotohanan kahit may pait pa rin sa kanyang puso. Ngunit alam ko na hindi pa tapos ang pagsubok sa amin — at dumating ito nang hindi namin inaasahan.Isang hapon, habang abala ako sa pag-aayos ng mga bagong pinggan na binili ko para sa kainan, tumunog ang telepono ko. Si Lucas. Ngunit hindi ang kanyang karaniwang masiglan