Kabanata 1: Ang Tagapagluto at ang Malamig na CEO

Ako si Mia. Dalawampu't dalawang taong gulang. Simple lang ang pangarap ko — makapagtapos ng pag-aaral at maibigay ang magandang buhay para sa aking nanay na may sakit sa baga. Ngunit mas mahirap pa kaysa sa inaasahan ko ang buhay. Maagang pumanaw ang aking ama, at ako ang naging sandalan ng aking ina. Kaya nang inalok ako ng trabaho bilang tagalinis at tagapagluto sa malaking mansyon ng pamilya Villareal, hindi na ako nagdalawang-isip. Kahit na maliit ang sahod, sapat na ito para sa aming pangangailangan.

Ang mansyon ng mga Villareal ay napakalaki at marangya. Puting pintura ang labas nito, at ang malalaking bintana ay kumikinang kapag sumisikat ang araw. Ngunit sa kabila ng ganda ng bahay, ramdam mo ang lamig na bumabalot dito. Walang ingay, walang tawanan. Lahat ay maingat na kumikilos, parang may takot na makagawa ng kahit anong mali. At alam ko kung bakit. Dahil sa kanya — si Lucas Villareal.

Si Lucas ang nag-iisang tagapagmana ng negosyo ng pamilya. Siya ang pinakamayaman at pinakamakapangyarihang tao sa buong Maynila. Ang kanyang pangalan ay kilala sa bawat sulok ng lungsod — hindi lamang dahil sa kanyang yaman, kundi dahil din sa kanyang malamig na ugali. Walang sinuman ang makalapit sa kanya. Ang kanyang mga empleyado ay nanginginig sa takot kapag nakikita siya. At ako? Ako ay isang simpleng tagapagluto lamang. Isang alikabok kumpara sa kanyang kayamanan.

"Maghanda ka ng hapunan ni Ginoong Lucas. Gusto niya ng steak na luto na katamtaman, hindi masyadong luto, hindi rin hilaw," utos sa akin ni Aling Nena, ang punong-katulong. "At huwag kang magpapakita sa kanya hangga't hindi ka tinatawag. Ayaw niyang naaabala siya."

Tumango ako. "Opo, Aling Nena."

Naglakad ako patungo sa kusina. Ang amoy ng mga mamahaling sangkap ay kumakalat sa buong silid. Habang naghahanda ako ng mga sangkap, hindi ko maiwasang isipin ang aking nanay. Kailangan ko itong trabaho. Kailangan ko ng pera para sa kanyang gamot. Kahit gaano pa kahirap o kahit gaano pa kalamig ang lugar na ito — magtitiis ako.

Nang matapos ang pagluluto, dahan-dahan kong inilagay ang pagkain sa hapag-kainan. Ang silid-kainan ay napakalaki — ang mahabang mesa ay gawa sa mamahaling kahoy, at sa dulo nito ay nakatayo ang upuan ni Lucas. Parang trono ng isang hari.

Biglang bumukas ang p***o. Pumasok si Lucas.

Nanlamig ang buong katawan ko. Nakasuot siya ng itim na suit na akma sa kanyang katawan. Ang kanyang buhok ay maayos na nakasuklay, at ang kanyang mga mata — kulay asul na parang yelo — ay tumingin sa akin nang mabilis. Hindi ngumiti. Hindi man lang nagpakita ng kahit anong emosyon.

"Bakit nandito ka?" tanong niya. Ang kanyang boses ay malalim at malamig, parang hangin ng taglamig.

"P-po... inihahanda ko po ang hapunan niyo," sagot ko nang nakayuko. Hindi ko kayang tumingin nang diretso sa kanya. Para akong nakatingin sa isang bagyo — nakakatakot, ngunit hindi mo maiwasang mamangha.

"Umalis ka na," sabi niya nang walang emosyon. "Kapag nandito na ako, ayaw kong may nakikita akong ibang tao."

Tumalikod ako agad at naglakad palayo. Ngunit bago ako makalabas ng p***o, narinig ko ang tunog ng basag na pinggan. Lumingon ako — nakita kong bumagsak ang isa sa mga plato sa sahig. At si Lucas... nakatayo lang doon, nakatingin sa basag na pinggan na parang wala lang iyon sa kanya.

Kahit na sinabi niyang umalis na ako, hindi ko nagawang iwanan iyon. Dahan-dahan akong lumapit. "Ginoong Lucas... lilinisin ko po iyan."

Tumingin siya sa akin nang masama. "Sinasabi kong umalis ka!"

"Alam ko po," sagot ko nang mahinahon. "Pero marumi na po ang sahig. Baka kayo madapa. Ayokong mapahamak kayo."

Sa sandaling iyon, parang huminto ang mundo. Tinitigan niya ako nang matagal. Parang sinusuri niya ang bawat sulok ng aking mukha. Wala akong makitang galit sa kanyang mga mata — kundi pagtataka. Parang walang sinumang nagsabi sa kanya ng ganoong salita. Walang sinumang nag-alala sa kanya.

"Ginagawa mo lang iyon dahil sa pera," sabi niya nang malamig. "Lahat ng tao sa paligid ko — gusto lang ng pera ko. Alam ko iyan."

Umiling ako. "Hindi po. Ginagawa ko ito dahil ito ang trabaho ko. At higit sa lahat... tao po kayo, Ginoong Lucas. Tulad ko. Kailangan niyo rin ng tulong minsan."

Nakita ko ang pagbabago sa kanyang mukha. Sandaling lumambot ang kanyang ekspresyon, ngunit mabilis ding nagbalik ang dating lamig. "Umalis ka na," bulong niya nang mas mahina ang boses. "At huwag mo nang ulitin iyan."

Tumalikod ako at lumabas ng silid. Ngunit sa gabing iyon, alam ko na — may nagbago. Hindi na ako simpleng katulong lang sa kanya. At siya... hindi na siya ang malamig na CEO na aking inakala.

Lumipas ang mga araw. Araw-araw akong nagluluto at naglilinis. At araw-araw din, nakikita ko si Lucas. Minsan ay hindi niya ako pinapansin. Minsan ay nagtatanong siya ng simpleng bagay — kung ano ang ulam, kung maayos ba ang panahon. Mga simpleng salita na parang bato sa kanyang bibig bago niya ito masabi.

Hanggang sa isang gabi — nagbago ang lahat.

Umuwi si Lucas nang lasing-lasing. Ang kanyang damit ay gusot, at ang kanyang mga mata ay pula at pagod. Dumiretso siya sa kusina kung saan ako naglilinis. Bumagsak siya sa upuan at hinawakan ang kanyang mukha.

Akala ko ay aawayin niya ako. Akala ko ay palalayasin niya ako. Ngunit sa halip, narinig ko ang isang bagay na hindi ko inasahan.

"Pagod na pagod na ako," bulong niya. "Pagod na akong maging si Lucas Villareal."

Dahan-dahan akong lumapit. Kumuha ako ng baso at naglagay ng tubig. Inilapag ko ito sa kanyang harapan. "Uminom po kayo ng tubig, Ginoong Lucas. Makakatulong po iyan."

Tumingin siya sa akin. Sa pagkakataong ito, walang lamig sa kanyang mga mata. Nakita ko ang kalungkutan — isang lalaking nakakulong sa sarili niyang kayamanan at pangalan.

"Bakit mabait ka sa akin?" tanong niya. "Hindi mo naman ako kilala."

"Dahil tao po kayo," sagot ko nang diretso sa kanyang mga mata. "At kailangan niyo ng kaibigan. O kahit man lang isang taong makikinig sa inyo."

Tumulo ang luha sa kanyang mata. Hindi ko inasahan iyon. Ang pinakamayaman at pinakamakapangyarihang lalaki — umiiyak sa harap ng isang simpleng tagapagluto.

Lumapit siya nang kaunti. Ang kanyang mukha ay ilang pulgada na lang ang layo sa akin. "Mia... huwag kang iiwan sa akin. Huwag kang magbabago."

Hinawakan niya ang aking kamay. Ang kanyang kamay ay mainit — hindi malamig gaya ng inaakala ko. Sa sandaling iyon, alam kong mali ito. Magkaiba kami ng mundo. Bawal kami. Ngunit sa gabing iyon, hindi ko na pinansin ang lahat ng iyon. Hinayaan ko ang aking puso na magpasya.

Dahil minsan, ang pag-ibig ay hindi tumitingin sa yaman o katayuan. Tumitingin lang ito sa puso. At ang puso ni Lucas — kahit na puno ng lamig — ay nagsisimula nang uminit dahil sa aming pagtatagpo.

Ngunit alam ko rin na hindi magiging madali ang lahat. May mga pader na nakatayo sa pagitan namin — ang kanyang pamilya, ang kanyang katayuan, at ang katotohanang mayroon na siyang ipinapakasang ibang babae.

Itutuloy...