Lahat ng Kabanata ng ชั่วชีวิตนี้ ข้าไม่ให้อภัย: Kabanata 11 - Kabanata 20

หมอผีมองดูข้าที่นอนอยู่บนเตียง ในดวงตาฉายแววซับซ้อนขึ้นวูบหนึ่ง“หนอนกู่ในร่างของนางกัดกินอวัยวะภายในจนหมดสิ้นแล้ว ยามนี้เป็นเพียงการอาศัยลมหายใจเฮือกสุดท้ายประคับประคองไว้เท่านั้น”อูจิ่งกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด “ข้าถามเจ้าว่า จะช่วยอย่างไร”หมอผีหยิบขวดกระเบื้องเคลือบใบหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ ภายในบรรจุของเหลวสีแดงเข้มอยู่ครึ่งขวด“ยานี้สามารถสะกดหนอนกู่ไว้ได้ชั่วคราว แลกกับการคืนสติให้แก่ร่างของนางชั่วขณะ ทว่าจำเป็นต้องมีตัวยาหลักตัวหนึ่ง…คือโลหิตจากหัวใจของผู้ที่มีชะตาชีวิตผูกพันกันด้วยความตาย”เขาชะงักไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงราบเรียบเย็นชาดั่งกำลังเอ่ยเรื่องดินฟ้าอากาศในวันนี้“ราคาที่ต้องจ่ายคือ ผู้ดื่มยาจะต้องแบกรับความเจ็บปวดดั่งกระดูกถูกกัดกินเช่นเดียวกับหนอนกู่ในร่างนาง พิษนี้หากติดตัวแล้ว ชั่วชีวิตนี้ไม่มีทางแก้ได้”อูจิ่งหาได้ลังเลไม่เสียงมีดสั้นกรีดลงบนข้อมือดังแผ่วเบา โลหิตหยดลงในชามกระเบื้องเคลือบ ผสานรวมเป็นหนึ่งเดียวกับน้ำยาหมอผีเลิกคิ้วขึ้น “ท่านแน่ใจแล้วหรือ? ความเจ็บปวดนี้จะติดตามท่านไปตลอดชีวิต มีแต่จะมากกว่าที่นางต้องแบกรับ ไม่มีทางน้อยไปกว่ากันเลย”“นางอดท

ข้าฟื้นขึ้นเพราะกลิ่นหอมประหลาดกลิ่นอายที่คุ้นเคยวนเวียนอยู่ปลายจมูก คล้ายกลิ่นจากสร้อยข้อมือเขี้ยวหมาป่าที่ติดตรึงไม่จางหายมานานปีเปลือกตาหนักอึ้ง ต้องใช้แรงอย่างมากถึงจะลืมขึ้นได้เพียงนิดเดียวเบื้องหน้าคือม่านสีเหลืองอร่าม ปักดิ้นทองเป็นรูปพญาหงส์สยายปีกมิใช่ตำหนักเย็นข้ากวาดสายตามองช้าๆ จนเห็นเครื่องเรือนโดยรอบได้ชัดเจนชั้นหนังสือไม้จันทน์ จานล้างพู่กันหยกขาว กล้วยไม้ต้นนั้นริมหน้าต่าง...คือตำหนักบรรทมองค์หญิงของข้าในอดีตชั่วขณะคล้ายตกอยู่ในฝันร้ายอันยาวนาน ในฝันแผ่นดินพินาศครอบครัวย่อยยับ ในฝันข้าคุกเข่าบนท้องพระโรง ถูกคนเปลื้องอาภรณ์จนหมดสิ้นทว่าความเจ็บแปลบที่ข้อมือเตือนข้าว่า นั่นมิใช่ความฝัน“อันอัน!”เสียงแหบพร่าดังขึ้นข้างหู เจือความสั่นสะท้านด้วยความไม่อยากเชื่ออูจิ่งพุ่งมาจากไหนก็ไม่รู้ เพียงไม่กี่ก้าวก็มาถึงข้างเตียง ใช้สองมือกุมข้อมือข้าไว้เขาผอมลงไปมาก โหนกแก้มสูงเด่น เบ้าตาลึกโหล ใต้ตาคล้ำเป็นปื้น ริมฝีปากแห้งแตกคล้ายกับไม่ได้หลับตามาหลายวัน“อันอัน เจ้าฟื้นแล้ว” เขากล่าวซ้ำๆ น้ำเสียงเจือความตื่นเต้นและ...ความต่ำต้อยอย่างเห็นได้ชัดข้ามองเขาอ

สามวันต่อมา เสิ่นหว่านเอ๋อร์ถูกลากตัวออกมาจากตำหนักเฟิ่งอี๋อูจิ่งสั่งคนพาตัวนางมายังหน้าตำหนักบรรทมของข้า แล้วกดให้นางคุกเข่าลงกับพื้นต่อหน้าข้าข้านั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงระเบียงทางเดิน บนร่างห่อหุ้มด้วยผ้าห่มผืนหนา ในมือประคองชามน้ำแกงอุ่นๆ…ซึ่งเป็นสิ่งที่อูจิ่งประคองมาส่งให้ด้วยตนเองเสิ่นหว่านเอ๋อร์เงยหน้าขึ้น ยามสบตาข้าแวบแรก ใบหน้านางพลันฉายแววตื่นตะลึงนางคงคาดไม่ถึงว่าข้ายังคงมีชีวิตปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้“ฝ่าบาท นี่มันเรื่องอะไรกันเพคะ?” นางตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว น้ำเสียงเจือความน้อยใจอย่างพอเหมาะ “หม่อมฉันทำอันใดผิดไปหรือเพคะ?”อูจิ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ สะบัดกระดาษหลายแผ่นลงตรงหน้านางด้วยสีหน้าเรียบเฉย“ให้นางถอดเสื้อผ้าเต้นรำในงานเลี้ยงวันเกิด เป็นสิ่งที่เจ้าสั่งการ”“ถ่านและอาหารในตำหนักเย็นถูกตัดทอน เป็นสิ่งที่เจ้าจัดแจง”“ลูกหมาป่าตัวนั้น เจ้าฝึกมันมานานแล้ว เพื่อให้จดจำกลิ่นคาวเลือดบนตัวนางโดยเฉพาะ”“ยังมี…”สายตาของอูจิ่งเย็นเยียบดั่งคมมีด“คนที่ช่วยชีวิตในป่าเสวียนโยวคือนาง เจ้าขโมยความดีความชอบของนาง หลอกลวงข้ามาตั้งสิบปี”ในที่สุดเสิ่นหว่านเอ๋อร์ก็หน้าถอดสีริม

อูจิ่งหาได้ตอบรับประโยคนั้นไม่เขาเพียงจัดท่าทางให้ข้านอนลงอีกครั้งอย่างเงียบๆ ห่มผ้าให้มิดชิด แล้วหมุนตัวเดินออกไปข้าได้ยินเสียงข้าวของบางอย่างถูกปาแตกแว่วมาจากนอกประตูตำหนัก อาจเป็นแจกัน หรืออาจจะเป็นสิ่งอื่นใดจากนั้น ทุกสิ่งก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบนับแต่นั้นมา เวลาที่ข้ามีสติรู้ตัวก็ยิ่งสั้นลงเรื่อยๆบางคราวลืมตาขึ้น นอกหน้าต่างเป็นเวลากลางวัน ทว่าพอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็กลายเป็นยามดึกสงัดไปเสียแล้วแต่ทุกครั้งที่ตื่นขึ้นมา อูจิ่งก็อยู่ตรงนั้นเสมอบางครั้งก็นั่งอยู่บนเก้าอี้ริมเตียง บางครั้งก็ฟุบหลับอยู่ข้างขอบเตียง หัวคิ้วขมวดมุ่น ปากพึมพำเรียกหาบางสิ่ง“อันอัน...อย่าไป...”เขาซูบผอมลงกว่าเดิมมาก สันกรามคมชัดราวกับถูกแกะสลักด้วยมีด รอยคล้ำใต้ดวงตาแทบจะกลืนเข้าไปในเบ้าตามีขุนนางมาขอเข้าเฝ้าที่นอกตำหนัก พร้อมน้ำเสียงร้อนรน“ฝ่าบาท มีรายงานด่วนจากชายแดน เป่ยตี๋ยกทัพรุกรานเขตแดนแล้ว ขอฝ่าบาททรงมีพระราชวินิจฉัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”“ไปหาอัครเสนาบดี” อูจิ่งไม่แม้แต่จะเงยหน้า“แต่ฝ่าบาทไม่ได้เสด็จออกว่าราชการมาเจ็ดวันแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ…”“ไสหัวไป”เสียงฝีเท้าล่าถอยออกไปอย่างเร่งรี

เด็กหนุ่มคุกเข่าอยู่หน้าเตียงข้า หว่างคิ้วและดวงตามีเงาของเสด็จพี่รัชทายาทอยู่เลือนรางคิ้วกระบี่ทรงเดียวกัน สันกรามที่ดื้อรั้นรูปทรงเดียวกันข้ายื่นมือออกไป ลูบไล้ใบหน้าของเขาปลายนิ้วข้าเย็นเฉียบ ทว่าผิวของเขากลับอุ่นร้อนและมีชีวิตชีวาข้ายิ้มออกมาเป็นรอยยิ้มจากใจจริง รอยยิ้มที่ผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ“ช่างเหมือนบิดาของเจ้า”ขอบตาของเด็กหนุ่มแดงก่ำ เขากุมมือที่ผอมแห้งของข้าไว้ พลางน้ำเสียงสั่นเครือ“เสด็จอา ข้ามาช้าไป”“ไม่สายหรอก” ข้าส่ายหน้า “ได้พบเจ้า ก็ไม่ถือว่าสาย”อูจิ่งยืนอยู่ด้านนอกประตู ไม่ได้ก้าวเข้ามาข้ารู้ว่าเขาอยู่ตรงนั้น มองดูภาพนี้ผ่านร่องประตูเงาร่างของเขาถูกแสงเทียนทอดยาว ทาบลงบนพื้น ราวกับดาบเล่มหนึ่งที่เงียบงันเมื่อก่อนเขาไม่ต้องการให้ข้าเอ่ยถึงตระกูลฉินมากที่สุด ทว่าบัดนี้กลับทำได้เพียงมองดูด้วยตาตนเอง ขณะที่สายเลือดที่หลงเหลืออยู่ของตระกูลฉินคุกเข่าอยู่ตรงหน้าข้า และเอ่ยเรียกข้าว่าเสด็จอาเด็กหนุ่มเองก็คงจะรู้สึกถึงคนที่อยู่ด้านนอกประตูเช่นกันเขากุมมือข้าแน่นขึ้นจนข้อนิ้วซีดขาว ราวกับกำลังฝืนสะกดกลั้นความรู้สึกที่อยากจะพุ่งออกไปชักกระบี่