All Chapters of ชั่วชีวิตนี้ ข้าไม่ให้อภัย: Chapter 1 - Chapter 10

วันรุ่งขึ้นเมื่อตื่นมา แผลพุพองบนร่างกายข้าก็ถูกจัดการเรียบร้อยแล้วข้าตระหนักได้อย่างเลื่อนลอยว่า ที่นี่ไม่ใช่ตำหนักเย็น แต่เป็นตำหนักบรรทมของจักรพรรดินึกย้อนไปถึงตอนที่เสด็จพ่อยังทรงมีพระชนม์ชีพ พระองค์มักจะทรงอุ้มข้ากับเสด็จพี่รัชทายาทมาอ่านตำราและคัดตัวอักษร ณ ที่แห่งนี้เสด็จแม่จะทรงยกขนมกุ้ยฮวาที่ทำด้วยพระองค์เองมาให้ทว่าข้ากลับจำรสชาติของมันไม่ได้เสียแล้วว่าเป็นเช่นไร“เจ้าตื่นแล้ว”อูจิ่งเดินเข้ามาด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก บีบคางของข้า แล้วกรอกยาบำรุงเลือดชามหนึ่งที่ขมขื่นถึงขีดสุดลงมาในปากของข้าเรี่ยวแรงของเขามากเสียจนข้าสำลักจนขอบตารื้นแดง“ฉินซู อย่าใช้สายตาน่าเวทนาเช่นนี้มาจ้องมองข้า”อูจิ่งหัวเราะเยาะออกมาคราหนึ่ง “ต่อให้มือของเจ้าสะอาดสะอ้าน มิได้แปดเปื้อนเลือดเนื้อของคนในเผ่าข้า แต่ขอแค่เจ้าเกิดในราชวงศ์ เจ้าก็ไม่มีทางบริสุทธิ์อยู่ดี”ในวันที่แคว้นล่มสลาย เขากวาดล้างสังหารสายเลือดราชวงศ์แคว้นฉินเดิมจนหมดสิ้นแม้กระทั่งทารกในครรภ์ของข้าที่ก่อตัวเป็นรูปร่างแล้ว ซึ่งเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขแท้ๆ ของเขา เขาก็ไม่ละเว้นมีเพียงข้าคนเดียวที่ถูกเก็บเอาไว้ข้าไม่เข้าใจเ

ประตูตำหนักถูกผลักเปิดออกกะทันหันบุรุษผู้หนึ่งก้าวเดินออกมา ทอดสายตามองลงมายังข้าจากเบื้องสูง“ให้เจ้ามาคอยปรนนิบัติหว่านเอ๋อร์ เจ้ากลับแอบอู้ทำตัวเกียจคร้านถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”เมื่อครู่มีคนมารายงานว่าอูจิ่งน่าจะไปสะสางราชกิจ จึงสั่งให้ข้ารีบไสหัวไปปรนนิบัติฮองเฮาชำระล้างพระวรกายและเปลี่ยนฉลองพระองค์ยามที่ข้ายกอ่างน้ำเข้าไป เสิ่นหว่านเอ๋อร์มีใบหน้าแดงเรื่อ เปล่งปลั่งมีเลือดฝาดอ่างน้ำร้อนหนักอึ้งนัก ร่องรอยแผลเป็นเก่าจากสร้อยข้อมือเขี้ยวหมาป่าบนข้อมือยังคงชัดเจน ฝ่ามือของข้าลื่นไถลไปหลายคราทว่าเสิ่นหว่านเอ๋อร์กลับจงใจก้าวเท้ามาขวางหน้าข้าไว้ พลางแย้มยิ้มเอ่ยว่า “น้องหญิงระมัดระวังหน่อยนะ ยามนี้ข้าตั้งครรภ์สายเลือดของฝ่าบาทอยู่ หากเกิดหกล้มหรือโดนน้ำร้อนลวกขึ้นมา เจ้าชดใช้ไม่ไหวหรอกนะ”ข้าประคองอ่างไม้ไว้มั่น น้ำร้อนจัดกระเด็นโดนหลังมือ ลวกจนขึ้นรอยแดงเป็นแถบ“น่าสมเพชเสียจริง เมื่อก่อนนิ้วไม่เคยต้องแตะต้องงานหยาบ บัดนี้แม้แต่อ่างน้ำก็ยังประคองให้ดีไม่ได้”แววตาที่นางมองมาในยามลับตาคน คือการยั่วยุอย่างเปิดเผยที่ถอดความเสแสร้งออกจนหมดสิ้นเมื่อสบตากันแล้ว ข้าก็ขยับปากพูดโ

ข้างหูคล้ายมีผู้ใดเรียกขานชื่อเล่นของข้าอยู่ไม่ขาด น้ำเสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยความอดกลั้นข้าไม่ได้ยินคำเรียกขานนี้มาเนิ่นนานเหลือเกินแล้วท่ามกลางความเลือนราง ข้ามองเห็นฉลองพระองค์ชุดมังกรสีดำ ข้าคว้าแขนเสื้อของเขาเอาไว้ บนมือเต็มไปด้วยเลือด ร่ำไห้พลางเอ่ยเรียก “เสด็จพ่อ…”ข้าคล้ายกับได้ย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อนจริงๆเสด็จพ่อประทับอยู่ในห้องทรงพระอักษร ทรงพระสรวลพลางอุ้มข้าขึ้นนั่งบนตัก เสด็จพี่รัชทายาทที่อยู่ด้านข้างก็จงใจท่องตำราผิด หยอกล้อข้าจนหัวเราะตัวงอเสด็จแม่ยกขนมกุ้ยฮวาเดินเข้ามา เอ่ยตำหนิพวกเขาทั้งสองคนอย่างไม่จริงจังว่าช่างไม่สำรวมเอาเสียเลยยามนั้นเมืองฉางอันยังคงคึกคัก นอกกำแพงวังมีพ่อค้าขายน้ำตาลปั้น ปุยหลิวริมคูเมืองปลิวว่อนไปทั่วท้องฟ้ายามฤดูใบไม้ผลิมาเยือนข้าเองก็เคยมีครอบครัวที่แสนดีถึงเพียงนั้นทว่าต่อมา ทุกสิ่งล้วนถูกเหยียบย่ำแหลกสลายอยู่ใต้เกือกม้าเหล็กของอูจิ่งเสียงนั้นหยุดลงแล้วเมื่อข้าฟื้นคืนสติและรับรู้ความรู้สึกได้อีกครั้ง ภายในปากก็คือรสชาติขมฝาดที่คุ้นเคยข้าลืมตาขึ้น เห็นใบหน้าของอูจิ่งอยู่ใกล้ชิดยิ่งนัก เขากำลังใช้ปากป้อนยาให้ข้าด้วยตนเอง

หมอผีพยักหน้า“ต้องตายแน่ แต่ไม่เร็วขนาดนั้นหรอก”“อย่างน้อยก็สิบปี อย่างมากก็ยี่สิบสามสิบปี อันที่จริงอายุขัยค่อนข้างยืนยาวเลยทีเดียว เพียงแค่อาจจะเจ็บปวดอยู่บ้าง”ข้าไม่ลังเลอีกต่อไป คว้าถุงมาได้ก็หลับตากลืนมันลงท้องไปจนหมดสิ้นจากนั้นจึงแสร้งทำเป็นผ่อนคลายแล้วเอ่ยว่า “อันที่จริงข้ามีร่างกายอมโรคมาแต่กำเนิด เดิมทีก็มีท่านหมอเคยทำนายไว้ว่าอายุขัยจะสั้นกว่าคนทั่วไปอยู่บ้าง เมื่อมองดูแล้ว ก็ไม่ต่างกันนักหรอก”หนอนกู่เหล่านั้นเข้าไปในร่างกายของข้า กินเลือดเนื้อของข้าเป็นอาหาร และขยายพันธุ์มาจนถึงทุกวันนี้จำได้ว่าก่อนจากไป หมอผีมองข้าเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า คนโง่เอ๋ยข้าคิดว่า ตัวเองคงเป็นคนโง่จริงๆต่อมาภายหลัง อูจิ่งก็เปลี่ยนท่าทีที่มีต่อข้ากะทันหัน เผยความเย็นชาและห่างเหินออกมาจากก้นบึ้งข้ารู้ว่านั่นเป็นเพราะแคว้นฉินกับซีโจวกำลังทำสงครามกันอูจิ่งในฐานะตัวประกัน ถูกทิ้งให้อยู่ในดินแดนของศัตรู คอยฟังข่าวร้ายของคนในเผ่าตนที่ส่งมาจากแดนไกลครั้งแล้วครั้งเล่าเขาจะไม่ขุ่นเคือง ไม่เกลียดชังได้อย่างไรผลลัพธ์สุดท้ายคือ ซีโจวพ่ายแพ้ ต้องยกดินแดนและเสบียงอย่างวั

ยามที่หมอผีมาถึง แม้แต่การตรวจชีพจรของข้าก็ไม่ต้องทำด้วยซ้ำเขาเพียงปรายตามองบนเตียงแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยขึ้นว่า“นางกลายเป็นเพียงร่างไร้วิญญาณไปเสียแล้ว”สีหน้าของอูจิ่งแข็งค้าง ช่วงเวลาที่ผ่านมานี้เขาใช้เงินทองมากมายเสาะหาหมอชื่อดังทั่วหล้า หมอผีตรงหน้าผู้นี้คือความหวังสุดท้ายของเขาแล้ว“หมายความว่าเช่นไร?”หมอผีอธิบายว่า “หนอนกู่ในร่างของนางกัดกินร่างกายมานานปี อวัยวะภายในล้วนไม่มีส่วนใดรอดพ้น”“อันที่จริงนางไม่จำเป็นต้องทนรับความเจ็บปวดมากมายถึงเพียงนี้ ท่านมักจะป้อนยาบำรุงธาตุหยางให้นางกินอยู่เสมอใช่หรือไม่?”เห็นอูจิ่งกำหมัดแน่น พยักหน้ารับอย่างเงียบงันหมอผีถอนหายใจ กล่าวต่อว่า “แต่หนอนกู่เหล่านี้ ล้วนเป็นสิ่งของธาตุหยินสุดขั้ว”“หยินหนึ่งหยางหนึ่ง ราวกับน้ำแข็งและไฟปะทะกัน ใช้ร่างกายของนางเป็นภาชนะรองรับ พลังสองสายฉีกทึ้งทรมานซึ่งกันและกัน สำหรับนางแล้วย่อมเป็นความทุกข์ทรมานอย่างยิ่ง”อูจิ่งหลุบตาลงรับฟัง คล้ายเหม่อลอยไปเล็กน้อยมิน่าเล่าหลายปีมานี้ ข้าถึงได้มักจะไอเป็นเลือดและเจ็บปวดทรมานตรงหน้าอกอยู่เป็นนิจแต่เขากลับหาว่าข้าแสร้งอ่อนแออยู่หลายต่อหลายครั้ง คิดว่าข้าจง