All Chapters of ตายแล้วเกิดใหม่ ดันเป็นฮ่องเต้: Chapter 1 - Chapter 10

บทที่ 1 | เลือดบนแขนเสื้อ------------------------------กลิ่นกำยานจาง ๆ ลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือห้องทรงพระอักษร แสงจากตะเกียงส่องต้องขอบถ้วยหยกบนโต๊ะจนวาววับเซียวจิ่งเหยียนเพิ่งยกถ้วยน้ำแกงขึ้นจิบเพียงอึกเดียวเท่านั้นมือที่ถือถ้วยก็ชะงักคิ้วเข้มขมวดแน่น ก่อนสีพระพักตร์จะเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว“ฝ่าบาท?”หลินเยว่ที่นั่งอยู่ไม่ไกลลุกขึ้นทันทีถ้วยหยกหลุดจากพระหัตถ์ กระทบพื้นดังเพล้งเซียวจิ่งเหยียนก้มลง มือข้างหนึ่งกุมลำคอ อีกข้างยันขอบโต๊ะเอาไว้แน่น เส้นเลือดบนหลังมือปูดขึ้นทีละเส้น“ฝ่าบาท!”หลินเยว่รีบเข้าไปประคองเขายังไม่ทันถึงตัว ร่างสูงก็เซถอยหลังเลือดสีแดงเข้มทะลักออกจากริมฝีปาก หยดลงบนแขนเสื้อสีทองทีละหยดหัวใจของนางกระตุกวูบ“พิษ...”เซียวจิ่งเหยียนพยายามสูดลมหายใจ แต่ทุกครั้งที่หายใจเข้ากลับเหมือนมีเปลวไฟเผาอยู่ในอกเขาหันไปมองถ้วยน้ำแกงบนพื้นจากนั้นจึงมองหลินเยว่แววตาคมคู่นั้นไม่ได้มีความโกรธมีเพียงความตกใจและคำถามที่เขาเองก็ยังหาคำตอบไม่ได้หลินเยว่หน้าซีด“หม่อมฉัน...หม่อมฉันไม่ได้ใส่อะไรลงไปนะเพคะ”เซียวจิ่งเหยียนยกมือขึ้นเหมือนต้องการพูดบางอย่างแต่เสียงที่ออกมากลับแ

บทที่ 3 | เหตุใดมือข้าจึงเล็กเช่นนี้ความมืดค่อย ๆ จางหายไป เซียวจิ่งเหยียนขมวดคิ้ว สิ่งแรกที่รู้สึกคือความนุ่ม ไม่ใช่พื้นหินเย็นเยียบ ไม่ใช่พื้นไม้ในท้องพระโรง แต่เป็นผ้าไหมบางเบาที่รองรับแผ่นหลังอยู่สิ่งที่สองคือกลิ่นกลิ่นดอกเหมยอ่อน ๆ ผสมกับกลิ่นเครื่องหอมที่คุ้นเคยอย่างประหลาดเขาขยับตัว ผ้าห่มเลื่อนลงจากอก“อือ...”เสียงที่หลุดออกมาทำให้เขาชะงัก เซียวจิ่งเหยียนลืมตาขึ้นทันที เหนือศีรษะไม่ใช่เพดานห้องทรงพระอักษรแต่เป็นม่านโปร่งสีชมพูอ่อนเขานิ่งไปหลายอึดใจก่อนยกมือขึ้นดู มือเรียวเล็ก ขาวนวล นิ้วทั้งห้าบอบบางจนเห็นข้อชัดเจน เขาจ้องมือของตัวเองพลิกซ้ายพลิกขวาจากนั้นค่อย ๆ ยกขึ้นแตะแก้ม ผิวเนียนนุ่ม ไม่มีรอยแผลเป็นเล็ก ๆ ที่หลังมือขวาซึ่งเขามีมาตั้งแต่วัยเยาว์เซียวจิ่งเหยียนลุกพรวดจากเตียง“นี่มัน...”เสียงของเขาหยุดชะงัก เพราะเสียงนั้นไม่ใช่เสียงของเขาเขากระโดดลงจากเตียง เดินโซเซไปยังกระจกทองเหลืองที่ตั้งอยู่ข้างโต๊ะ เงาสะท้อนในนั้นทำให้เขานิ่งค้างใบหน้าของสตรีผู้หนึ่งกำลังมองกลับมาผมยาวดำขลับตกลงถึงเอวดวงตากลมคู่นั้นเขาจำได้ดีริมฝีปากที่กำลังอ้าค้างอยู่ก็จำได้เซียวจิ่

บทที่ 5 ฮองเฮายังไม่รู้เงาที่ทอดผ่านช่องใต้ประตูหยุดนิ่งเซียวจิ่งเหยียนกับหลินเยว่สบตากัน ภายในตำหนักเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของอีกฝ่าย“พระสนมเพคะ” เสียงนางกำนัลดังมาจากด้านนอก “ฮองเฮาเสด็จถึงตำหนักของพระสนมแล้วเพคะ”หลินเยว่ผ่อนลมหายใจ อย่างน้อยเซี่ยหลันก็ไม่ได้ยืนอยู่หลังประตูบานนี้“พระองค์ต้องรีบไป” นางกระซิบ “อย่าให้นางรอนาน”“แล้วเจ้าล่ะ?”“หม่อมฉันจะออกทางหลังตำหนัก กลับไปฝ่ายหน้าก่อน”เซียวจิ่งเหยียนกำลังจะเปิดประตู หลินเยว่รีบคว้าแขนเสื้อเขาไว้“จำไว้นะเพคะ พระองค์เป็นสนม ต้องถวายพระพร เรียกตัวเองว่าหม่อมฉัน และห้ามออกคำสั่ง”“ข้ารู้”“ห้ามเรียกฮองเฮาว่า ‘เจ้า’ ด้วย”เขาหันมองนางทันที “ข้าไม่เลินเล่อถึงเพียงนั้น”“เมื่อครู่พระองค์ยังคิดจะสั่งลงโทษหม่อมฉันอยู่เลย ทั้งที่ตอนนี้ไม่มีอำนาจสั่งใครแล้ว”เซียวจิ่งเหยียนนิ่งไป ก่อนดึงแขนเสื้อคืน“หลินเยว่”“เพคะ?”“หากข้ารอดจากฮองเฮามาได้ เจ้าจะต้องระวังโทษของตัวเองไว้”หลินเยว่ยิ้ม “เห็นหรือไม่เพคะ พระองค์ลืมตัวอีกแล้ว”เขาไม่ตอบ รีบออกจากตำหนักไปทันทีเมื่อเซียวจิ่งเหยียนมาถึงด้านหน้าตำหนักของหลินเยว่ เซี่ยหลันกำลังนั่งรออยู่ใน

บทที่ 7 อย่าดื่ม“อย่าดื่ม!”เสียงของเซียวจิ่งเหยียนดังขึ้นจนนางกำนัลที่กำลังจะยกถ้วยชาสำรองขึ้นชิมสะดุ้ง มือของนางสั่นจนฝากระเบื้องกระทบถ้วยดังกรุ๊งกริ๊ง“วางลง” เขาสั่งนางกำนัลรีบวางถ้วยทันทีเซียวจิ่งเหยียนยกชาของตนขึ้นดมอีกครั้ง กลิ่นขมจาง ๆ ซ่อนอยู่ใต้กลิ่นใบชา หากไม่เคยสัมผัสมาก่อน ย่อมไม่มีทางสังเกตพบแต่เขาจำมันได้คืนที่ถูกวางยาพิษ กลิ่นเช่นนี้ติดอยู่ในลมหายใจทุกครั้งที่พยายามสูดอากาศเข้าไป หลังจากนั้นทหารยังค้นพบผงสีขาวชนิดเดียวกันในตำหนักของหลินเยว่ กลายเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่ใช้กล่าวหานางพิษควรปรากฏในอีกสามเดือนข้างหน้าเหตุใดจึงมาอยู่ในถ้วยชาของเขาตั้งแต่คืนนี้?“ชานี้มาจากที่ใด?” เซียวจิ่งเหยียนถาม“ห้องเครื่องส่งมาเพคะ” นางกำนัลตอบเสียงสั่น “เป็นชาที่พระสนมดื่มเป็นประจำ”“ใครนำเข้ามา?”“ขันทีจากห้องเครื่องเพคะ”“ชื่ออะไร?”นางกำนัลส่ายหน้า “บ่าวไม่เคยเห็นเขามาก่อน เขาบอกเพียงว่าคนส่งชาประจำไม่สบาย จึงมาส่งแทนเพคะ”เซียวจิ่งเหยียนมองประตูด้านข้างซึ่งปิดไม่สนิท หากคนผู้นั้นเพียงนำชามาส่ง ย่อมไม่มีเหตุผลต้องลอบเข้ามาถึงในห้อง“คืนนี้มีใครออกจากตำหนักไปบ้าง?”“ไม่มีเพคะ”

บทที่ 9 พระอนุชาของพระองค์“วันที่ถูกวงไว้ตรงกับวันที่พวกเราตายทุกประการ”หลินเยว่วางปฏิทินอีกฉบับลงบนโต๊ะ ก่อนชี้วันที่ซึ่งนางจำได้แม่นยำ แม้ไม่ได้นำปฏิทินของเซี่ยหลันออกมาจากตำหนักหงส์ แต่นางจดจำตำแหน่งวงหมึกแดงได้ไม่ผิดเซียวจิ่งเหยียนยืนมองอยู่ข้างโต๊ะ สีหน้าเย็นลงทุกขณะ“เซี่ยหลันวางแผนกบฏไว้ล่วงหน้า จึงไม่แปลกที่นางจะกำหนดวันลงมือ”“แต่นางวงวันนั้นไว้ตั้งแต่สามเดือนก่อน ทั้งที่ตอนนี้แผนหลายอย่างเริ่มเปลี่ยนไปแล้ว”“เจ้ายังสงสัยว่านางอาจจำชาติแรกได้?”“หม่อมฉันยังไม่สรุปเพคะ” หลินเยว่ตอบ “บางทีนั่นอาจเป็นเพียงวันที่พวกเขานัดหมายกันไว้ตั้งแต่แรก”“ผู้ที่รู้คำตอบอาจไม่ได้มีเพียงเซี่ยหลัน”เซียวจิ่งเหยียนมองป้ายหยกสีดำซึ่งวางอยู่ในกล่องไม้ หากฮองเฮากำหนดวันกบฏไว้ เซียวจิ่งเหวินย่อมต้องรู้ด้วย“เรียกเขาเข้าวัง” เขากล่าวครั้งนี้หลินเยว่ไม่คัดค้าน เพียงกำชับว่า “เรียกมาสังเกต ไม่ใช่เรียกมาจับนะเพคะ”“ข้ารู้แล้ว”“และพระองค์ห้ามออกจากหลังฉาก”เซียวจิ่งเหยียนหันมามองนาง “ข้าต้องซ่อนตัวในห้องทรงพระอักษรของตนเอง?”“ตอนนี้ห้องนี้เป็นของหม่อมฉันเพคะ”“เจ้าเริ่มคุ้นเคยกับการเป็นฮ่องเต้เร็วเก