All Chapters of ผู้ชายร้ายแต่รัก: Chapter 91 - Chapter 100

บรรยากาศของมหาวิทยาลัยใจกลางเมือง เต็มไปด้วยความสดใส นักศึกษามหาวิทยาลัยชั้นปีที่1 ที่เพิ่งเปลี่ยนผ่านจาก การเป็นนักเรียน มาเป็นนักศึกษา ทำให้ดูเหมือนเป็นการเปิดโลกไปอีกขั้น รุ่นพี่ชั้นปี2ปี3 ยืนอยู่ตรงกลางโรงอาหาร ใต้ถุนตึก ประจำคณะ ในมือมีโทรโข่งอันเล็ก เพื่อประชาสัมพันธ์ ข่าวสาร "น้องๆคะ น้องปี1 ได้ยินพี่ไหมคะ" รุ่นพี่ถามเสียงดัง เพื่อเช็คเสียง ก่อนจะกวาดตามองไปรอบๆ ก็เห็นใบหน้าขาวใส ของรุ่นน้องปี1 ที่สะดุดตา กว่าใคร "เนื่องจากทางมหาวิทยาลัย ประกาศงดกิจกรรมรับน้องทั้งหมด ทางคณะ จึงขอความร่วมมือ ให้พี่ๆ มาพบกับน้อง ในฐานะ พี่หนังสือ ดูแลน้องๆนะคะ" รุ่นพี่ อธิบายรายละเอียด แล้วบอกออกมา "สวัสดีค่ะ จีน่าค่ะ" เสียงรุ่นน้องปี1แนะนำตัวเอง ออกมา สายตาของหนุ่มๆ ในคณะ มองรุ่นน้องเป็นตาเดียว&nbs

รถตู้ที่ติดโลโก้โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง จอดที่หน้าคอนโด ใกล้กับมหาวิทยาลัย คนขับรถและแม่บ้าน ลงมาจากรถ เพื่อเตรียมตัว ย้ายของให้ คุณหนู คนเล็ก ของบ้าน เข้าอยู่ที่นี่ ตามลำพัง รถเก๋งซิตี้คาร์ป้ายแดงสีขาว ติดสติ้กเกอร์มือใหม่หัดขับ ขับด้วยความเร็ว 60-70 กิโลเมตร ต่อชั่วโมง ด้วยความระมัดระวัง จนเหงื่อซึมไปทั่วร่างกาย แต่ก็พยายาม พาตัวเอง มาถึงที่นี่ เพราะคนข้างๆ บอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน และ แววตาที่มองน้องสาวคนเดียว ด้วยความมั่นใจ  "เนยขับไปได้ พี่รู้ว่าเนยทำได้"พี่ชายบอกกับน้อง หลังจาก ส่งไปเรียนขับรถ มาหลายครั้ง ก่อนจะวนในหมู่บ้าน เป็นสิบรอบ กว่าจะออกถนนใหญ่ และ มาถึงมหาวิทยาลัยชานเมือง "พี่ไนท์ เหงื่อเปียกมือ หมดเลยค่ะ" น้องสาวแววตาเป็นประกาย บอกกับพี่ชายคนเดียว ที่เป็นดั่งร่มโพธิ์ร่มไทรและที่พักพิง รถเก๋งราคาไม่กี่แสน อาจจะเทียบไม

มอเตอร์ไซด์สีดำขับตามเก๋งสีขาว ไปอย่างระมัดระวัง เจ้าของรถป้ายแดงแปะสติ้กเกอร์เอาไว้ชัดเจน ว่าตัวเองเป็นมือใหม่หัดขับ แถมยัง ขอโทษล่วงหน้า บ่งบอกให้รู้ว่า เจ้าตัว เป็นคนขี้เกรงใจ และ ระมัดระวังตัว  ไฟเลี้ยวเปิดก่อนแล้วเก๋งก็ค่อยๆชะลอความเร็ว ก่อนจะขับเทียบฟุตบาท ห่างออกมาเป็นเมตร แล้วดับเครื่องยนต์ คนที่ขับตามมาขับเลยไปไม่ได้สนใจอะไรแล้ว เพราะแค่บังเอิญ ผ่านมาเจอก็เท่านั้น นักศึกษาชั้นปีที่3 ลงจากรถมอเตอร์ไซด์แล้วเดินขึ้นบันไดไปที่ห้องตัวเอง เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเปิดไฟ อ่านหนังสือ อีกครั้ง "ข้าวผัดกุ้ง หนึ่งกล่องค่ะ" เสียงสุภาพอ่อนโยน สั่งอาหาร สำหรับมื้อกลางวัน คนที่มาคนเดียว ยืนอยู่ตรงหน้าร้าน แล้วก้มหน้าก้มตา ดูไลน์กลุ่ม ของห้องเรียน ข้อความแนะนำตัว ส่งมารัวๆ ในกรุ้ปแชทแล้วก็มีใครบางคน เรียกรวมพล ที่ร้านหมูกะทะ หกโมงเย็นวันนี้ การเข้าสังคมแบบง่ายที่สุด คือ การกิน การละลายพฤติกรรม ไม่จำเป็นต้องใช้เวลาเยอะเลย แค่การนั่งคุยกัน

ลุงรหัสขยับมานั่งที่เก้าอี้อีกฝั่งแล้วมองคนข้างๆ ที่วางของของตัวเอง สมุดจดบันทึกลายการ์ตูนน่ารัก กับ ดินสอรูปเจ้าหญิงในมือ ทำให้อมยิ้มออกมา ไม่ผิดกับที่คิดไว้หรอก ว่าคุณหนูเนย จะขาดของเหล่านี้ได้ยังไง เพื่อนปี3 หลายคนยืนคุยกับหลานรหัสของตัวเอง เช่นกัน ดังนั้นจึงไม่แปลก ที่คนที่เป็นหัวกะทิของห้อง จะดูแลหลานของตัวเอง มือเรียวจับดินสอล็อตติ้งสีดำ แล้วเปิดสมุดโน้ตด้านหลัง ก่อนจะจดสูตรและแทนค่าลงไป"อาจารย์เค้าไม่ให้พิมพ์ เปเปอร์หรอก วิชานี้ เขียนด้วยลายมือ" ลุงรหัสบอก ก่อนจะอธิบายอีกครั้ง น้ำเสียงนุ่มนวล และ ดวงตาคมดุ ที่มองตรงด้านข้าง ของคนข้างๆ เมื่อคนที่หันมาสบตากัน จังๆ ความรู้สึกบางอย่าง ก็เกิดขึ้นมาอย่างไม่ทันระวังตัว "เข้าใจแล้วใช่ไหม" น้ำเสียงอ่อนโยนถามย้ำอีกครั้ง ก่อนจะชี้ไปที่เปเปอร์ที่ถูกวงเอาไว้ในตอนแรก เธอทำ

กะเพราหมูสับไข่ดาว ราดข้าวจานใหญ่ วางตรงหน้าลูกค้าขาประจำ ส่วนอีกคนที่นั่งตรงข้าม เป็นหมูทอดกระเทียมสีน้ำตาลอ่อน หอมกรุ่น"ลองครับ" เจ้าถิ่นพยักหน้า แล้วมองคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะตักข้าวเข้าปากตัวเอง เมื่อเห็นว่า เธอตักข้าวแล้ว"อร่อยค่ะ" รุ่นน้องปี1บอกกับลุงรหัสที่ลุ้นตัวโก่ง ว่าอาหารจะถูกปากไหม เพราะคนที่เห็นรูปพรรณสัณฐาน ว่า คุณหนู แปะหน้าผาก อยู่ คงกินยากแน่นอน"กินเยอะๆนะ จะได้โตเร็วๆ""ไม่โตแล้วค่ะ แต่จะอ้วน"ร่างบอบบางสูง160 เซนติเมตร หนัก สี่สิบกว่าโล เป็นสาวไซส์มินิ ที่แท้จริง"อ้วนได้อีกหลายกิโล เชื่อพี่สิ อยู่ที่นี่5ปี เนยจะอ้วนขึ้นหลายกิโล"คนที่ตั้งใจจะตะเวณพาไปกิน ยักคิ้วให้ แล้วตักข้าวคำโต ใส่ปาก ไม่สนใจ ว่าใครจะไป ใครจะมา และ มอง รุ่นพี่รุ่นน้อง ที่ใช้เวลาด้วยกัน ในเช้าวันเสาร์ ด้วยความแปลกใจมื้อเช้ามื้อแรกวันนี้ จ่ายไปไม่ถึงร้อย และเจ้ามื้อ ก็เป็นรุ่นพี่ ที่พามา"พี่บอส เนยเกรงใจ"เธอบอกเสียงเบา เมื่อเดินออกมาที่หน้าร้าน มองหน้าเค้า แล้วทำหน้างอ เพราะตั้งใจจะเลี้ยงข้าว ตอบแทน"เกรงใจทำไม เรื่องเล็ก"เจ้าตัวบอกยิ้มๆ แล้วส่งกุญแจรถให้เธอ ก่อนจะพาเธอวนรอบ