LOGINพนักงานในร้านยกเตามาเสิร์ฟ ที่โต๊ะ คนที่ไม่คุ้นเคย ยิ้มตาหยี ด้วยความพอใจ
หมูสไลด์ เนื้อสไ
ลุงรหัสขยับมานั่งที่เก้าอี้อีกฝั่งแล้วมองคนข้างๆ ที่วางของของตัวเอง สมุดจดบันทึกลายการ์ตูนน่ารัก กับ ดินสอรูปเจ้าหญิงในมือ ทำให้อมยิ้มออกมา ไม่ผิดกับที่คิดไว้หรอก ว่าคุณหนูเนย จะขาดของเหล่านี้ได้ยังไงเพื่อนปี3 หลายคนยืนคุยกับหลานรหัสของตัวเอง เช่นกัน ดังนั้นจึงไม่แปลก ที่คนที่เป็นหัวกะทิของห้อง จะดูแลหลานของตัวเองมือเรียวจับดินสอล็อตติ้งสีดำ แล้วเปิดสมุดโน้ตด้านหลัง ก่อนจะจดสูตรและแทนค่าลงไป"อาจารย์เค้าไม่ให้พิมพ์ เปเปอร์หรอก วิชานี้ เขียนด้วยลายมือ"ลุงรหัสบอก ก่อนจะอธิบายอีกครั้ง น้ำเสียงนุ่มนวล และ ดวงตาคมดุ ที่มองตรงด้านข้าง ของคนข้างๆ เมื่อคนที่หันมาสบตากัน จังๆ ความรู้สึกบางอย่าง ก็เกิดขึ้นมาอย่างไม่ทันระวังตัว"เข้าใจแล้วใช่ไหม"น้ำเสียงอ่อนโยนถามย้ำอีกครั้ง ก่อนจะชี้ไปที่เปเปอร์ที่ถูกวงเอาไว้ในตอนแรก เธอทำ
พนักงานในร้านยกเตามาเสิร์ฟ ที่โต๊ะ คนที่ไม่คุ้นเคย ยิ้มตาหยี ด้วยความพอใจหมูสไลด์ เนื้อสไลด์แช่เย็น วางเรียงรายตรงหน้า แววตาเป็นประกาย ทำให้คนแอบมองในครัว อมยิ้ม"อย่าเพิ่งกิน ถ่ายรูปก่อน" เสียงหัวโต๊ะ ตะโกนดังออกมา แล้วแต่ละคน ก็ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ถ่ายรูปกันรัวๆมือบางยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ถ่ายรูป แล้วกดส่งลงไปในไลน์กรุ้ป เพื่อนสนิท แล้วโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นมาทันทีชื่อหน้าจอ ที่โทรเข้ามา ทำเอาคนที่เห็น ยิ้มกว้าง"บี" เสียงอ่อนหวาน เรียกเพื่อนสนิท แล้วลุกขึ้นเดินแยกออกมาด้านข้างของร้าน"เนย แฮปปี้ใช่ไหม" คำถามแรก ทำเอาคนฟังน้ำตาซึม"อือ แฮปปี้""ดีแล้ว บีก็ห่วงเนย กลัวจะเหงา แต่เห็นมีเพื่อนกินหมูกะทะ ก็สบายใจ""ขอบใจนะบี""มาดราม่าอะไรจ้ะ คุณหนู วันไหนว่างๆ จะหาเวลาไปถล่มนะ บีขับรถเก่งนะ เนยรู้ใช่ไหม""อือ รู้ มาสิ แล้วจะหาเค้กน่ากินไว้รอ""ขอเปลี่ยนเป็นหนุ่มหล่อๆ ได้ไหม เป้าหมายของเรา คือ มองหาอาหารตา ระหว่างที่กินขนม"คนที่ยังโสดสนิท แซวเพื่อน ก่อนจะบอกย้
มอเตอร์ไซด์สีดำขับตามเก๋งสีขาว ไปอย่างระมัดระวัง เจ้าของรถป้ายแดงแปะสติ้กเกอร์เอาไว้ชัดเจน ว่าตัวเองเป็นมือใหม่หัดขับ แถมยัง ขอโทษล่วงหน้า บ่งบอกให้รู้ว่า เจ้าตัว เป็นคนขี้เกรงใจ และ ระมัดระวังตัวไฟเลี้ยวเปิดก่อนแล้วเก๋งก็ค่อยๆชะลอความเร็ว ก่อนจะขับเทียบฟุตบาท ห่างออกมาเป็นเมตร แล้วดับเครื่องยนต์คนที่ขับตามมาขับเลยไปไม่ได้สนใจอะไรแล้ว เพราะแค่บังเอิญ ผ่านมาเจอก็เท่านั้นนักศึกษาชั้นปีที่3 ลงจากรถมอเตอร์ไซด์แล้วเดินขึ้นบันไดไปที่ห้องตัวเอง เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเปิดไฟ อ่านหนังสือ อีกครั้ง"ข้าวผัดกุ้ง หนึ่งกล่องค่ะ"เสียงสุภาพอ่อนโยน สั่งอาหาร สำหรับมื้อกลางวัน คนที่มาคนเดียว ยืนอยู่ตรงหน้าร้าน แล้วก้มหน้าก้มตา ดูไลน์กลุ่ม ของห้องเรียนข้อความแนะนำตัว ส่งมารัวๆ ในกรุ้ปแชทแล้วก็มีใครบางคน เรียกรวมพล ที่ร้านหมูกะทะ หกโมงเย็นวันนี้การเข้าสังคมแบบง่ายที่สุด คือ การกิน การละลายพฤติกรรม ไม่จำเป็นต้องใช้เวลาเยอะเลย แค่การนั่งคุยกัน
ท่านประธานที่ดูแลพนักงานนับร้อยชีวิต ร้องไห้ออกมา เสียงดังลั่น ลูกสาวคนเดียว ที่เป็นดวงใจของตัวเอง บอกความในใจที่เก็บกักเอาไว้มานาน ความเป็นผู้ชายหัวโบราณ ไม่เข้าใจวิธีที่จะเข้าหาลูกสาว แล้วก็คิดว่า ตัวเองเป็นใหญ่ที่สุด ของที่บ้าน และ ผู้ชายต้องเป็นผู้นำที่เข้มแข็งของครอบครัว ทำให้ละเลย มองข้าม และ ทำให้ น้องเนยมีปมในใจลิ้นชักโต๊ะทำงานถูกเปิดออกมา ภายในมีของสำคัญหลายอย่าง ที่เก็บเอาไว้รูปใสที่เคลือบด้วยกรอบพลาสติก รูปเด็กหญิงตัวบอบบาง ใส่ชุดนักเรียน ยืนอยู่ข้างคนเป็นพ่อ ที่หน้ารถเก๋งคันใหม่ ในสมัยนั้น เมื่อพลิกด้านหลัง ก็มีลายมือ เขียนเอาไว้@น้องเนยเข้าอนุบาลวันแรก@ คนที่เก็บภาพนั้นเอาไว้อย่างดี ร้องไห้ออกมาอีกครั้ง วันแรกที่ลูกไปโรงเรียน พ่อเป็นคนไปส่งที่โรงเรียน ด้วยตัวเอง แต่หลังจากนั้นไม่นาน ด้วยภารกิจ ด้วยหน้าที่ และ ความรับผิดชอบ ทำให้หน้าที
รถตู้ที่ติดโลโก้โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง จอดที่หน้าคอนโด ใกล้กับมหาวิทยาลัย คนขับรถและแม่บ้าน ลงมาจากรถ เพื่อเตรียมตัว ย้ายของให้ คุณหนู คนเล็ก ของบ้าน เข้าอยู่ที่นี่ ตามลำพังรถเก๋งซิตี้คาร์ป้ายแดงสีขาว ติดสติ้กเกอร์มือใหม่หัดขับ ขับด้วยความเร็ว 60-70 กิโลเมตร ต่อชั่วโมง ด้วยความระมัดระวัง จนเหงื่อซึมไปทั่วร่างกาย แต่ก็พยายาม พาตัวเอง มาถึงที่นี่ เพราะคนข้างๆ บอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน และ แววตาที่มองน้องสาวคนเดียว ด้วยความมั่นใจ"เนยขับไปได้ พี่รู้ว่าเนยทำได้"พี่ชายบอกกับน้อง หลังจาก ส่งไปเรียนขับรถ มาหลายครั้ง ก่อนจะวนในหมู่บ้าน เป็นสิบรอบ กว่าจะออกถนนใหญ่ และ มาถึงมหาวิทยาลัยชานเมือง"พี่ไนท์ เหงื่อเปียกมือ หมดเลยค่ะ"น้องสาวแววตาเป็นประกาย บอกกับพี่ชายคนเดียว ที่เป็นดั่งร่มโพธิ์ร่มไทรและที่พักพิง รถเก๋งราคาไม่กี่แสน อาจจะเทียบไม
สองสาวยืนมองเสื้อผ้า ที่แขวนเรียงรายกันอยู่ในราวในสิบชุด หม่ามี๊ที่นั่งอยู่ในห้องรับรอง ปล่อยให้พี่น้องคุยกันเอง"ธีมสีฟ้า สีน้ำเงิน จีน่าจะใส่สีอะไร" พี่สาวถามน้อง ที่ยืนนิ่ง ไม่ขยับ"ไม่อยากไปเลย" น้องสาวอึดออด บอกกับพี่ตามตรง"แต่ต้องไป" คนเป็นพี่บอกย้ำ แล้วดันตัวน้อง ให้ออกมายืน หน้ากระจก บานใหญ่"พี่ไนท์เค้ารักน้องสาวพี่แทบจะคลั่งอยู่แล้ว อย่าไปกลัวคนอื่น ไม่ได้มีผลอะไร กับจีน่าแม้แต่น้อย"พี่สาวที่ไม่เคยกลัวเกรงอะไร บอกกับน้อง เพิ่มความมั่นใจ"จีน่า ไม่ได้มีข้อบกพร่องเลย จีน่าเป็นลูกที่ดี เป็นน้องที่น่ารัก เป็นเพื่อนที่เป็นที่รัก ของเพื่อนทุกคน จีน่าแค่ยังเด็กเท่านั้นเอง ถ้าจะมีข้อติ จีน่าแค่อายุน้อยกว่า พี่ไนท์เท่านั้นแหละ แต่รับรองว่า น้องสาวพี่ จะเป็น ภรรยาที่ดีแน่นอน"คำพูดของพี่สาว ทำเอาน้องยิ้มกว้างออกมา"พี่เจ ภรรยาอะไรเล่า"คนเขินจัด ดุพี่ออ







![พี่รหัสจอมซึนอ้อนรักหวานใจยัยซูเปอร์โมเดล [ nc 20+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)