Todos los capítulos de หลุมพรางรักนายวายร้าย: Capítulo 11 - Capítulo 20

“บะ บอส” พิมพิกาเรียกชื่อพายัพด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ “เราลองคบกันดูไหม” “พะ พิม” “เป็นแฟนกันนะครับ” “…….” ตาของพิมพิกาเบิกโพลงกว้างราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน แต่เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของพายัพ พิมพิกาก็เริ่มทำตัวไม่ถูก เธอไม่คิดว่าเขาจะพูดอะไรแบบนี้ออกมา ไม่คิดว่าพายัพจะขอเธอเป็นแฟน เธอไม่คิดว่าเขาจะชอบเธอเลยด้วยซ้ำ คิดว่าที่ผ่านมาเขาแค่เล่น ๆ กับเธอเพียงเท่านั้น เธอคิดว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาจะมีแค่เธอที่ชอบเขาอยู่ฝ่ายเดียวซะอีก บอกตามตรงว่าพิมพิกาทำตัวไม่ถูก หัวใจของเธอเต้นเร็วแรงไม่เป็นจังหวะ ลำคอแห้งผาก เธอไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจมากับเรื่องนี้เลยด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าตัวเองควรตอบพายัพออกไปว่ายังไงแม้ว่าตัวเธอจะมีคำตอบอยู่ในใจแล้วก็ตาม “บอสกลับไปคิดให้ดี ดีกว่าไหมคะพิมไม่สนุกกับบอสด้วยหรอกนะคะ” พิมพิกาว่าด้วยน้ำเสียงจริงจัง ถ้าเกิดว่าเรื่องที่พายัพพูดหรือแสดงออกมาเป็นเรื่องโกหกเพื่ออยากจะแกล้งเธอ พิมพิกาคงรู้สึกแย่มาก เธอจึงอยากให้เขากลับไปคิดทบทวนในสิ่งที่ตัวเองพูดออกมาว่ามันออกมาจากความรู้สึกของตัวเขาจริง ๆ หรือเปล่า เขาอยากจะคบกับเธอจริง ๆ ใช่ไหม “ฉันไม่จำเป็นต้องกลั

หลังจากที่สู้รบตบมือกันมาสักพักใหญ่ท้ายที่สุดแล้วหญิงสาวก็พ่ายให้กับคนตัวโตอย่างพายัพยอมจำนนจนใจให้เขานอนด้วยเพราะเธอทั้งเอ่ยปากไล่ก็แล้ว ทั้งด่าก็แล้ว ทั้งตีก็แล้วเขาก็ไม่ยอมกลับไปนอนห้องของตัวเอง แถมยังดึงเธอเข้าไปกอดจนแน่นชนิดที่ว่าหายใจไม่ออกกันเลยทีเดียว กริ่ง กริ่ง ไม่รู้ว่าพากันนอนหลับไปนานแค่ไหนรู้ตัวอีกทีเสียงนาฬิกาปลุกที่พิมพิกาตั้งไว้ก็ร้องเตือนสนั่นจนเธอถึงขั้นสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจรีบคว้านมือปิดนาฬิกาปลุกด้วยความไวเพราะกลัวว่าใครอีกคนที่ยังนอนหลับอยู่จะตื่นขึ้นมา แต่ดูเหมือนว่าพิมพิกาจะช้าไปหน่อยเพราะตอนนี้พายัพตื่นแล้วและกำลังลืมตามองเธออยู่แถมยังดึงเธอเข้าไปกอดจนแน่น เท่านั้นยังไม่พอพายัพยังกระหน่ำหอมแก้มเธออย่างบ้าคลั่ง “อะไรของบอสเนี่ย” พิมพิกาแหวใส่พายัพพลางเอามือดันหน้าพายัพไว้ไม่ให้เขาหอมแก้มเธอได้จนสำเร็จ “แก้มพิมช้ำหมดแล้ว” หญิงสาวตีหน้ายุ่งพูดด้วยความไม่พอใจ ถ้าเกิดเขากินแก้มเธอได้สงสัยเขาคงกินเข้าไปแล้วแน่ ๆ “ก็แก้มเธอน่าหอม แก้มกลมเหมือนซาลาเปา” แก้มกลม ๆ ที่มองกี่ครั้งพายัพก็อยากจะงับให้มันขึ้นรอยฟัน อยากจะกลืนแก้มกลมของเธอนั้นลงท้องไปให้ร

เมื่อวันหยุดพี่ชายอย่างจากัวร์ไปเที่ยวกางเต็นท์กับพวกลูกน้องที่ร้าน พิมพิกาจึงถือโอกาสนี้มานอนที่ห้องของพายัพเมื่อคืน เช้านี้เขาและเธอจึงได้มีโอกาสมาวิ่งออกกำลังกายด้วยกันที่สวนสาธารณะใกล้ ๆ คอนโดของพายัพ เขาและเธอวิ่งเคียงคู่กันไปตามทางอย่างไม่เร่งรีบนัก ลมหายใจของพิมพิกาหอบหนักเพราะนานมากแล้วที่เธอไม่ได้มาทำอะไรแบบนี้ ครั้งล่าสุดที่วิ่งเท่าที่เธอจำได้ก็น่าจะเป็นตอนติดกีฬาสีของโรงเรียนเมื่อตอนมัธยมต้น และหลังจากนั้นเธอก็ไม่เคยทำอะไรแบบนี้อีกเลยด้วยเหตุผลง่าย ๆ คือเหนื่อย แต่เพื่อผู้ชายวันนี้เธอขอสู้ตายแล้วกัน คิดได้ดังนั้นพิมพิกาก็ออกแรงวิ่งให้เร็วขึ้นอีกนิดเพราะต้องการวิ่งให้รอบสวนสาธารณะแห่งนี้เร็ว ๆ ตอนนี้ร่างกายของเธอค่อนข้างสะบักสะบอมเหงื่อเปียกโชกไปทั้งตัว ที่สำคัญเธอแทบจะลงไปนอนกับพื้นอยู่ร่อมร่อ สภาพของหญิงสาวช่างแตกต่างกับชายหนุ่มยิ่งนัก เพราะนอกจากเหงื่อที่ท่วมตัวของพายัพเขาก็ไม่แสดงท่าทีอย่างอื่นออกมาอีกเลย “เหนื่อยแทบบ้า” พิมพิกาทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้แรง ๆ พร้อมหอบหายใจหนักยื่นมือไปรับขวดน้ำจากมือของพายัพกระดกดื่มอย่างกระหาย ในระหว่างนั้นพายัพที่ยืนอยู่ก็สังเกตเห

หลายวันต่อมา หลังจากเหตุการณ์วันนั้นที่พายัพตะคอกใส่พิมพิกา หญิงสาวก็ไม่เคยเซ้าซี้ถามเรื่องส่วนตัวของอีกฝ่ายอีกเลย เธอรู้เท่าที่เขาอยากให้เธอรู้และเจียมตัวเองอยู่เสมอ การกระทำของพายัพในวันนั้นพิมพิกาพยายามทำเป็นเหมือนไม่สนใจ ทำเหมือนไม่รู้สึก แต่ทว่าความจริงแล้วลึก ๆ เธอก็เสียใจและรู้สึกน้อยใจเขาเพียงแต่เธอไม่พูดออกมาก็เท่านั้น เธอกลับมาทำตัวปกติเหมือนอย่างเช่นทุก ๆ วัน กลางวันทำงาน ส่วนกลางคืนก็ไปนอนค้างกับเขาบ้างถ้าพี่ชายเธอต้องทำงานดึกดื่น เรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับพายัพยังคงเป็นความลับที่ไม่มีใครรู้ แต่จะไม่มีใครรู้เลยมันก็คงไม่ใช่เพราะภพพินิจ เพทาย หรือแม้แต่อรปรียาก็ต่างรู้ถึงความสัมพันธ์ลับ ๆ นี้ของเธอกับเขา มีเพียงสามคนนี้ที่รู้เท่านั้นเพราะแม้แต่ตัวของจากัวร์เองพิมพิกาก็ไม่เคยบอก พี่ชายของเธอรู้ว่าเธอมีแฟน แต่ไม่รู้ว่าแฟนของเธอคือใคร พายัพ: ใบออเดอร์ลูกค้าอยู่ไหน ส่งมาในเมลให้หน่อยนะ ในขณะที่พิมพิกานั่งเหม่อเสียงข้อความไลน์ก็ดังแจ้งเตือนขึ้นมา เมื่อเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็เห็นว่าเป็นพายัพที่ทักไลน์มาหา พิมพิกาไม่รอช้าที่จะตอบกลับไป พิมพิกา: พิมขอเช็กก่อนนะคะ

วันเวลาหมุนเปลี่ยนอย่างรวดเร็วรู้ตัวอีกที อีกไม่กี่วันข้างหน้าก็จะถึงวันครบรอบหนึ่งปีของเธอกับพายัพ พิมพิกาคิดหัวแทบแตกว่าจะให้อะไรเป็นของขวัญวันครบรอบให้กับพายัพดี มันเป็นโจทย์ที่ยากมากก็เพราะว่าพายัพมีทุกอย่าง เขาเพรียบพร้อมไปทั้งหน้าที่การงาน และการใช้ชีวิต พิมพิกาจึงไม่รู้ว่าเธอควรให้อะไรเขามันถึงจะดูคู่ควรกับคนอย่างพายัพ แต่ก่อนจะถึงวันครบรอบเพียงไม่กี่วันพิมพิกาดันป่วยหนักซะอย่างนั้น นอนซมเป็นผักเน่าอยู่บนที่นอนมาเป็นอาทิตย์แล้ว “พิม” “หือ” พิมพิกาสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาครางตอบพายัพแต่ด้วยความหนักอึ้งทำให้พิมพิกาไม่ได้ลืมตาขึ้นมามองเขา หลายวันมานี้พิมพิกาป่วยบ่อยและจากัวร์เองก็ไม่ได้อยู่บ้าน พายัพจึงให้หญิงสาวมาอยู่ที่คอนโดเขาชั่วคราวเพื่อที่เขาจะได้ดูแลหญิงสาวยามที่เธอป่วย ใบหน้าซีดเซียวราวกับไม่มีเลือดล่อเลี้ยงพาให้ใจพายัพกระตุกด้วยความเป็นห่วงหญิงสาวจับใจ จนเขาต้องปลุกหญิงสาวขึ้นมาทานยาอีกครั้ง ก่อนจะปล่อยให้เธอหลับไป “พิมอยากอ้วกจังเลยค่ะ” พิมพิกาว่าอย่างแผ่วเบา แต่ถึงกระนั้นเขาก็ได้ยินมันเต็มทั้งสองรูหู พายัพหยิบกระโถนที่เขาซื้อเตรียมไว้ยื่นให้พิมพิกา เนื่องจา