หลุมพรางรักนายวายร้าย

หลุมพรางรักนายวายร้าย

last updateLast Updated : 2026-08-26
By:  กชภาภัคUpdated just now
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
Not enough ratings
20Chapters
9views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“พะ พิมท้อง” หลังจากที่รวบรวมความกล้าอยู่นานพิมพิกาก็เอ่ยบอกพายัพด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก “ฉันรู้” “…….” ประโยคนี้ของพายัพทำพิมพิกาชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นมามองเขาก่อนจะพบว่าเขาเองก็มองเธออยู่เหมือนกัน พายัพยิ้มเย้ยหยันในขณะเดียวกันนั้นพิมพิกากลับยิ้มไม่ออก ‘เขารู้ได้ยังไงกัน’ นั่นคือสิ่งที่พิมพิกากำลังสงสัยอยู่ในตอนนี้ก็ในเมื่อเธอไม่เคยบอกเขาเลย แล้วเขาไปรู้มันมาจากไหน รู้ได้ยังไงกัน แต่! เขาจะรู้ได้ยังไงมันคงไม่สำคัญแล้วล่ะเพราะประโยคต่อมาที่เขากำลังเอื้อนเอ่ยมันทำให้พิมพิกาไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว “แต่ฉันไม่ยอมรับหรอกนะ เราจบกันแค่นี้เถอะ ส่วนเด็กนั่นเธอจะเอายังไงต่อก็เรื่องของเธอ จะเอาออกก็ได้นะ แล้วแต่เธอจะจัดการเลย”

View More

Chapter 1

Episode1

「彼と結婚してからもう二十年が経つのね……」

暁(あかつき)家の令嬢であり、今は神宮司夫人である瀬奈(せな)は広い部屋でポツリと呟いた。

彼女は今日もある人物を待ち続けている。来るはずがないとわかっていながらも、瀬奈は二十年間ずっと彼の来訪を心待ちにしているのだ。

「一体どこから私は間違えてしまったのかしら……」

ベッドサイドに腰かけた瀬奈は、彼と初めて出会ったときのことを思い浮かべた。

「初めまして、神宮司湊斗です」

「……」

神宮司湊斗(じんぐうじみなと)と名乗った彼に、強く心惹かれたのを瀬奈は今でも覚えている。一目惚れだったのかもしれない。

サラサラの黒い髪、高い鼻梁、切れ長の美しい瞳、幼いながらに整った顔立ち。瀬奈は一瞬にして彼に心を奪われてしまった。

暁グループの令嬢だった瀬奈と、神宮司財閥の御曹司だった湊斗。

二人は許嫁だった。そのことを父親から聞かされたとき、瀬奈はとても喜んだ。彼女にとって初恋の相手であり、愛する湊斗と結婚できるのだと。

しかし、彼のほうはそうではなかった。

湊斗は瀬奈との婚約中、多くの女性と浮名を流した。学校の同級生、年上の社会人、父親が経営する会社の社員にまで。彼は相手の身分関係なく手を出した。

瀬奈は自分には指一本触れないにもかかわらず、他の女性と関係を持ち続ける湊斗に不満がないわけではなかった。しかし、彼に嫌われるのを恐れていた瀬奈は何も言うことができなかった。

「結婚前に遊びたいだけだろう。神宮司家の正妻になれるのだから、それくらいは目を瞑りなさい」

父親は湊斗が遊んでいることを知っていたが、瀬奈に我慢しろと言った。

両親からも味方してもらえなかった瀬奈は、必死で自分に言い聞かせた。

彼女たちはただの遊びであり、自分は神宮家の夫人となる女だ。だから結婚すればきっと自分だけを見てくれる、とそう信じていた。

しかし、現実は残酷だった。

湊斗は結婚してもなお、瀬奈の元には訪れることなく、愛人の元で夜を過ごした。そのことを責めた瀬奈に、彼は言い放った。

「お前を愛することはできない、これからは俺の行動に口を出さないでくれ」

彼の目は初めて出会った頃とは別人のように冷たかった。

それから湊斗は瀬奈に指一本触れることなく、多くの愛人を囲い、彼女たちとの間に五人もの子供をもうけた。そのうちの誰かに会社を継がせるつもりのようだ。

「奥様ったら、今日も一人ぼっちでいるわ」

瀬奈は湊斗の帰ってこない邸宅に一人取り残された。彼は今日もきっと愛人たちの住む家へ帰っているのだろう。

しかし、湊斗を愛している彼女は毎日のように彼を待ち続けた。自分の元へ来るわけがないとわかっていながらも。

そんなことを続けているうちに、二十年という歳月が経過していた。瀬奈と湊斗はお互いに三十八歳となった。

彼女は既に子を望めるような年齢ではなくなり、湊斗のほうも新しく愛人となった若く美しい女に夢中になっていると聞いている。

瀬奈の中で、何かが音を立てて崩れ落ちて行くようだった。

二十年という年月はあまりにも長すぎた。彼女の心は既に限界を迎えていた。

翌朝、心配そうに彼女に声をかけたのは湊斗の秘書だった。

「奥様……」

普段別邸で暮らしている湊斗の私物を取りに来る彼は、たびたび瀬奈とも顔を合わせていた。神宮司家で彼女を気にかけてくれていた数少ない人だ。

「今日も湊斗は愛人のところにいるんでしょう?」

「そ、それは……」

彼の秘書・中田一馬(なかたかずま)が言いづらそうに視線を逸らした。

知ったところで今さら驚きもしない。湊斗が瀬奈の元を訪れることなど、この二十年間数えるほどしかなかったのだから。

それでも彼女は彼のことを信じて待っていたが。

「いいのよ、わかっているから」

「……」

彼はうつむいた。瀬奈が辛い思いをしていることを知っておきながら、何もしてあげられないことに罪の意識を抱いていた。

しかし、今日の瀬奈の表情はいつもと違うと、彼は思った。これまでは湊斗に対する希望を見せていたにもかかわらず、今はどこか諦念に似たものを彼は感じた。

「中田さん、私最後に行きたい場所があるの。よかったら付き添ってくれない?」

「は、はい!奥様!」

”最後”という言葉に疑問を感じながらも、中田は彼女について行った。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
20 Chapters
Episode1
ตึกตักตึกตัก เสียงวิ่งตึกตักของใครบางคนที่ดังมาจากชั้นสองของบ้านส่งผลให้ “จากัวร์” ที่กำลังยืนทำอาหารอยู่ในห้องครัวหันมามองเมื่อพบต้นตอของเสียงเป็นอันว่าเขาต้องส่ายหน้าเอือมระอาให้กับน้องสาวเพียงคนเดียวอย่าง “พิมพิกา” ที่มักจะวิ่งลงบันไดมาด้วยความเร่งรีบแบบนี้ในทุกเช้า“เบา ๆ หน่อยพิมเดี๋ยวก็ตกบันไดหรอก” จากัวร์เอ็ดน้องสาวอย่างไม่จริงจังมากนักเป็นจังหวะเดียวกันที่พิมพิกาเดินเข้ามาหา “พิมไปทำงานสายอีกแล้วค่ะ” หญิงสาวว่าพลางทำหน้ามุ่ยเมื่อเช้านี้พบว่าตัวเธอตื่นสายอีกแล้ว“พี่ก็เห็นพิมไปทำงานสายตลอดนะ” จากัวร์ว่าให้น้องสาวอย่างไม่จริงจังมากนักแต่สิ่งที่เขาพูดล้วนเป็นความจริงทั้งนั้นเพราะตอนกลางคืนพิมพิกามักใช้เวลาไปกับการอ่านนิยายเลยทำให้นอนดึก พอนอนดึกก็จะทำให้พิมพิกาตื่นสายแล้วก็จะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ในทุก ๆ เช้า เหตุการณ์ที่เขาผู้เป็นพี่ชายค่อนข้างจะชินและชาเสียแล้ว “แต่วันนี้ไม่เหมือนไงคะ วันนี้มีเจ้านายคนใหม่เดินทางมาจากต่างประเทศแถมเขายังเป็นเพื่อนคุณภพ” หญิงสาวอธิบายออกไปพลางหยิบแซนด์วิชที่พี่ชายทำเตรียมไว้ให้ใส่ลงกระเป๋า “หนูไปก่อนนะ” “ให้พี่ไปส่งไหม” “ไม่เป็นไรค่ะหนูนั่งพี่ว
last updateLast Updated : 2026-08-25
Read more
Episode2
หลังจากยืนให้เจ้านายคนใหม่สั่งสอนอยู่นานเจ้านายคนเก่าอย่างภพพินิจก็ได้ไล่ให้พิมพิกาออกจากห้องทำงานมาเก็บสัมภาระเพื่อที่จะได้ย้ายไปประจำตำแหน่งที่หน้าห้องเจ้านายคนใหม่ “คนอะไร เผด็จการที่สุด” และทันทีที่หลุดพ้นออกมาจากห้องทำงานของผู้เป็นนายพิมพิกาก็ระบายอารมณ์ออกมาด้วยความอัดอั้นเธอเดินกระทืบเท้ามาที่โต๊ะทำงานลงมือเก็บของด้วยท่าทีขึงขังจนอรปรียาที่แอบมองอยู่ถึงกับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความฉงน “เก็บของไปไหนอะพิม” เมื่อเห็นว่าเพื่อนเก็บของใส่ลัง อรปรียาก็อดถามออกมาด้วยความสงสัยไม่ได้ “ไปทำงานกับเจ้านายคนใหม่นะสิ” หญิงสาวทำหน้าซังกะตาย เธอไม่อยากไปทำงานกับไอ้คุณพายงพายัพอะไรนั่นเลย ปากก็ร้าย แถมยังเผด็จการเป็นที่สุด คำพูดของเขายังก้องชัดอยู่ในหู ไหนจะสายตาของเขาที่มองมายังเธอทำพิมพิกาขนหัวลุกไม่หาย “แล้วทำไมทำหน้าอย่างนั้น ทำอย่างกับไม่อยากไปทำงานกับเขานั่นแหละ” “ก็ไม่ไปอยากไง” พิมพิกาตอบกลับทันควันแทบไม่ต้องคิดอะไร มาวันแรกก็เล่นเธอขนาดนี้แล้ว แล้วคิดดูสิเธอต้องไปทำงานร่วมกับเขาเชียวนะเธอจะมีชีวิตรอดกลับบ้านไหม แค่คิดพิมพิกาก็อยากจะกัดลิ้นตาย ทำไมเธอต้องมาเจอเจ้านายปากร้าย ปากจัดอย่างคุณ
last updateLast Updated : 2026-08-25
Read more
Episode3
“ถ้าทำไม่ได้อย่างที่พูดก็อย่าน้ำลาย เพราะไม่เช่นนั้นจะเป็นเธอนั่นแหละที่โดนฉันกัดลิ้นซะเอง” พิมพิกาที่ได้ยินคำพูดของพายัพก็ตัวแข็งทื่ออย่างคนทำอะไรไม่ถูกได้แต่มองหน้าพายัพด้วยสายตาเลิ่กลั่ก ในขณะที่ตัวของพายัพขยับมายืนตัวตรงล้วงมือเข้ากับกระเป๋ากางเกงพลางยักคิ้วหลิ่วตาใส่พิมพิกาอย่างไม่สะทกสะท้าน “ฉันให้เวลาเธอสิบนาทีเก็บของให้เสร็จแล้วตามฉันไปที่ห้องทำงาน” ก่อนที่เขาจะเอ่ยสั่งพิมพิกาเสียงเรียบ “อย่าให้ฉันต้องเดินมาตามล่ะ เพราะคนอย่างฉันตามธรรมดาไม่เป็น” “ไอ้บ้า” พิมพิกาก่นด่าตามหลังชายหนุ่มที่เดินออกไปไกลด้วยความอัดอั้นใช้มือขย้ำกระโปรงตัวเองจนยับยู่ยี่เพื่อระบายความโกรธของตัวเอง เธออยากจะยกมือข่วนหน้าพายัพให้เป็นรอย อยากจะข่วนหน้าเขาให้เลือดไหลเป็นทาง ตั้งแต่เกิดมาเธอยังไม่เคยเจอผู้ชายแบบนี้เลยด้วยซ้ำ เขาที่ชื่อว่า “พายัพ” มันบ้าที่สุดเลย “ทำไมแกไม่บอกฉันฮะอรว่าเขายืนอยู่” เมื่อนึกอะไรบางอย่างออกพิมพิกาก็หันมาแหวใส่เพื่อนสนิทที่ยืนทำหน้าเจือนอยู่ “ฉันส่งสายตาให้แกแล้วนะพิม” “แม่ง ฉันอยากจะบ้า” พิมพิกายกมือขยี้ผมตัวเองแรง ๆ ตามอารมณ์ของตัวเองที่มีอยู่ ก่อนที่จะเริ่มลงมือเก็บขอ
last updateLast Updated : 2026-08-25
Read more
Episode4
หลังจากออกมาจากห้องทำงานของเจ้านายหนุ่มพิมพิกาก็รีบเดินตรงมายังห้องน้ำโดยไม่ลืมล็อกประตูอย่างหนาแน่นก่อนจะยกมือปิดปากตัวเองแล้วกรีดร้องออกมาด้วยความอัดอั้น แค่วันแรกที่เจอกันพายัพก็ทำให้เธอเหมือนคนบ้า หัวเธอร้อนไปหมด มือเธอกระตุกไปแล้วไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง เธออยากจะหยุมหัวพายัพแทบบ้าตั้งแต่เกิดมาเธอยังไม่เคยใช้ความอดทนมากมายขนาดนี้มาก่อน เขามันเก่งมาก เก่งที่ทำให้เธอเกลียดตั้งแต่แรกเจอนี่แหละ “ทำไมช้าจังเลยอะพิม นี่มันใกล้เวลาทำงานแล้วนะ” อรปรียาที่นั่งรอเพื่อนมาเป็นเวลานานก็เอ่ยถามทันทีที่พิมพิกาเดินเข้ามาในห้องอาหารพรึ่บ “ก็เจ้านายคนใหม่ฉันนะสิ” พิมพิกาตอบเสียงเนือยนาบเอื้อมมือหยิบช้อนมาตักข้าวเข้าปากเคี้ยวแก้มตุ่ยท่าทางดูน่ารักน่ามันเขี้ยว แต่ทว่าแววตาของเธอกลับแข็งกร้าวเสมือนว่าโกรธใครมาแล้วสิบชาติก็ไม่ปาน“ยังไง” “ช่างมัน…ฉันไม่อยากจะพูดถึงเดี๋ยวเขามาได้ยินเข้าฉันจะซวยอีก” พิมพิกาตอบปัดอย่างไม่ใส่ใจ เธอไม่ได้เข็ดหลาบกับการนินทาเจ้านาย แต่ถ้าเจ้านายคนนั้นคือพายัพเธอขอไม่เสี่ยงดีกว่า ปากก็แค่นั้นแต่บ่นเก่งเป็นบ้า เทศน์เก่งยิ่งกว่าพระ ชนิดที่ว่าพระนักเทศน์ยังต้องยอมผ่านไปหนึ่งอา
last updateLast Updated : 2026-08-25
Read more
Episode5
“………” พิมพิกามองไปที่แก้วกาแฟพลางทำหน้าเหยเกอย่างไม่สู้ดีนัก “ทำหน้าแบบนั้นทำไม หรือเธอใส่ยาพิษลงไปจริง ๆ “ ยาพิษกับผีนะสิ ในแก้วนั่นนะกาแฟดำล้วน ๆ เชียวนะ“ยืนนิ่งอยู่ทำไมดื่มสิ” เมื่อเห็นว่าหญิงสาวเอาแต่ยืนนิ่งอีกทั้งยังมีท่าทีลุกลี้ลุกลนไม่หยุด พายัพที่จ้องอยู่จึงเอ่ยสั่งเธออีกครั้ง“ไม่ดีมัังคะ นั่นมันแก้วของเจ้านาย” พิมพิกาพยายามหาข้ออ้างเพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นจากการดื่มกาแฟดำเข้ม ๆ นั่น“เจ้านายอนุญาตคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง” พิมพิกาเม้มปากเข้าหากันแน่นมองพายัพด้วยแววตาเลิ่กลั่กในขณะที่ตัวของพายัพกำลังลอบยิ้มเบา ๆ ออกมา “ดิฉันแพ้กาแฟดำค่ะ” พิมพิกาโพล่งออกไปอย่างลืมคิด “ฉันเห็นเธอชงดื่มทุกวัน” อาการไม่พอใจฉายชัดบนใบหน้าสวยแต่ทว่าพิมพิกาก็พยายามควบคุมสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด เธอกัดฟันกรอดมองพายัพด้วยแววตาเคียดแค้นพลางคิดในใจว่า ไอ้งั่งนี่รู้เยอะเกินไปแล้วนะ “ดื่มซะ” พายัพออกคำสั่งอีกครั้งยิ่งพิมพิกาแสดงถึงความหวาดหวั่นออกมาพายัพก็ยิ่งอยากแกล้งเธอ“ดิฉัน” พิมพิกาอึกอัก “หรือเธอวางยาพิษฉันกัน” ดูละครมากไปเปล่าวะ ใครมันจะบ้ามาวางยาพิษกัน พิมพิกาขบคิดในใจโดยที่มีสายตากดดันของพายัพจ้องม
last updateLast Updated : 2026-08-25
Read more
Episode6
“หวานดี” “……….” “ไม่ใช่กาแฟนะ ฉันหมายจึงจูบเธอ” พิมพิกาอ้าปากเหวอกับสิ่งที่ได้ยินตัวเธอแข็งทื่อคล้ายว่าวิญญาณของเธอได้หลุดออกจากร่างไปเสียแล้วจนคนที่มองอยู่อย่างพายัพหัวเราะเยาะออกมาอย่างขบขันกับท่าทีของเธอ พลั่ก เมื่อได้สติพิมพิกาก็ใช้มือผลักอกพายัพให้ถอยห่างออกไปจากตัว ถลึงตาใส่เขาด้วยแววตาแข็งกร้าวในขณะที่ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย “ขะ ขอตัวค่ะ” พิมพิกาละล่ำละลักบอกและไม่รอให้พายัพอนุญาตเธอก็พาตัวเองออกมาจากห้องทำงานของชายหนุ่มด้วยความเร็วไว เดินตรงมายังห้องน้ำที่อยู่อีกด้านมองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจก พิมพิกายกมือขึ้นทาบแก้มทั้งสองข้างที่กำลังแดงแจ๋เพราะความเขินอาย “บ้าชะมัด” พึมพำด่าพายัพออกมาเบา ๆ รสจูบของเขามันยังคงตราตรึง แม้จะเป็นจูบแรกในชีวิตแต่เธอไม่อยากจะพูดเลยว่ารสจูบของพายัพน่ะมันดีมาก ด้วยความที่เติบโตมากับพี่ชายเพียงสองคน และพี่ชายของเธอเป็นคนที่ห่วงน้องสาวมาก ทั้งชีวิตของพิมพิกาจึงไม่เคยมีแฟน มีคนเข้ามาหามากมายแต่ก็โดนพี่ชายของเธอสกัดอย่างไม่เป็นท่า นั่นจึงเป็นเหตุให้พิมพิกาอยู่เป็นโสดอย่างคนเหงา ๆ ตลอดมา เมื่อถึงเวลาเดินงานหญิงสาวนั่
last updateLast Updated : 2026-08-26
Read more
Episode7
“อะไรกันคะบอส” พิมพิกาเริ่มอยู่ไม่สุขเมื่อพายัพเอามือมาจับล็อกหน้าเธอไว้ “ก็ฉันจะชิมรสชาติไวน์ไง” “……….” “ชิมมันจากปากของเธอ” พิมพิกาเบิกตาโพลงเมื่อได้ยินอย่างนั้นแต่แล้วเธอก็ต้องร้องครางอื้ออึงออกมาเมื่อพายัพทาบทับริมฝีปากลงมาจูบปิดปากเธอโดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งแต่ตัวสักนิด ตุบ ๆ กำปั้นเล็กระดมทุบอกแกร่งรัว ๆ เพื่อให้คนตัวโตผละริมฝีปากออกไป แต่นอกจากพายัพจะไม่ยอมเลิกจูบเธอเขากลับขยี้ริมฝีปากเธออย่างเอาเป็นเอาตาย ส่งลิ้นร้อนเข้ามาควานหาความหวานทั้งยังเกี่ยวกระหวัดลิ้นพัวพันกันจนเกิดเสียงน่าอาย ดูดดึงริมฝีปากล่างและบนอยากหยอกเย้าสลับกับขบเม้มเบา ๆ พอให้พิมพิการู้สึกเคลิบเคลิ้มตาม ช่างเป็นจูบดูดวิญญาณ สติสตางค์พิมพิกาแตกกระเจิงเธอมัวเมารสจูบอันหวานหอมของพายัพจนยากจะเรียกสติให้กลับคืนมา มือเล็ก ๆ ที่เคยระดมทุบตีบัดนี้กลับยกคล้องคอเขาเสียอย่างนั้น หลับตาพริ้มรับจูบแสนหวานพร้อมเสียงครางอื้ออึงที่ดังเล็ดลอดออกมาจากในลำคอให้ได้ยินเป็นระยะ จูบกันเนิ่นนานและแล้วพายัพก็ยอมถอดริมฝีปากออก เขามองริมฝีปากหญิงสาวที่บวมเจ่อแล้วะระบายยิ้มแห่งความพึงพอใจออกมาก่อนจะช้อนตาขึ้นมองสบมองต
last updateLast Updated : 2026-08-26
Read more
Episode8
หลังจากเดินออกมาจากโกดังได้จนสำเร็จพิมพิกาก็นั่งแท็กซี่กลับบ้านมาทันทีโดยไร้ซึ่งเงาของพายัพที่เดินตามเธอออกมา ใช้เวลาไม่นานเธอก็นั่งรถมาถึงบ้าน เดินเข้าบ้านมาก็เห็นว่าพี่ชายกำลังเตรียมอาหารอยู่ “ทำอะไรกินคะ” เธอจึงส่งเสียงถามพร้อมกับเดินเข้าไปหามองอาหารสองสามอย่างที่วางเรียงรายก่อนจะช้อนสายตามองพี่ชายตัวเองด้วยความรู้สึกหลากหลาย สำหรับเธอจากัวร์ เป็นพี่ชายที่ดีมาก และเธอเองก็รู้ดีว่าทุกวันนี้ตัวเขาก็พยายามอย่างหนักเพื่อดูแลเธอให้ดีที่สุดแทนพ่อกับแม่ “กลับมาแล้วเหรอ เหนื่อยไหม” จากัวร์หันมาถามคนเป็นน้องด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นก่อนจะผละมือจากจานอาหารตรงหน้าขึ้นลูบศีรษะเล็กของหญิงสาวราวกับกำลังปลอบประโลมเธออยู่ “หนูไม่เหนื่อย หนูหิวมากกว่า” “งั้นกินข้าวกันเลยนะ หนูจะได้อาบน้ำนอนเลย” “โอเค” พิมพิกาตอบรับพร้อมทิ้งตัวนั่งลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามพี่ชาย ตักข้าวเข้าปากกินอย่างเอร็ดอร่อยจนคงที่มองอยู่อดยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูเธอไม่ได้ พิมพิกากับจากัวร์มีอายุที่ห่างกันถึงห้าปีโดยก่อนหน้านึ้พิมพิกาใช้ชีวิตอยู่ต่างจังหวัดกับพ่อและแม่ ในขณะที่จากัวร์เรียนและทำงานอยู่ในก
last updateLast Updated : 2026-08-26
Read more
Episode9
ชีวิตของพิมพิกาวนเวียนอยู่กับการทำงานเฉกเช่นเดียวกับในทุก ๆ วัน เช้ามาทำงาน เย็นก็กลับบ้าน ในช่วงวันหยุดก็ใช้เวลาทั้งหมดอยู่กับพี่ชาย ไปเที่ยว ดูหนัง หรือแม้แต่นั่งสังสรรค์ตามประสาพี่น้อง ตั้งแต่ย้ายเข้ามาอยู่เมืองกรุงพิมพิกาไม่เคยเห็นเพื่อนของจากัวร์เลยสักคน หลายครั้งที่พิมพิกานึกสงสัยว่าพี่ชายเธอจะไม่มีเพื่อนที่เมืองกรุงเลยเหรอก็ในเมื่อเขามาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ตั้งหลายปี หลายครั้งที่เธอตั้งคำถามและคิดหาคำตอบเจอจึงถามจากัวร์ไปตรง ๆ ว่าทำไมเธอถึงไม่เห็นเพื่อนของเขาเลย พี่ชายของเธอไม่มีเพื่อนเหรอ ซึ่งคำตอบที่ได้ก็คือ “เคยมี” แม้จะมึนงงกับคำตอบที่ได้รับแต่พิมพิกาก็ไม่คิดซักไซ้อะไรไปมากกว่านี้เมื่อเธอได้เห็นสีหน้าที่ไม่สู้ดีนักของพี่ชายหรือแม้แต่แววตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าหมอง พิมพิกาไม่รู้ว่าจากัวร์มีเรื่องราวใดในใจ แต่พิมพิกาก็รับรู้ได้ว่ามันเป็นเรื่องที่ทำให้จากัวร์เจ็บปวดมาก “พิม” “……..” “พิมพิกา” “คะ บอส” พิมพิกาสะดุ้งตัวตกใจก่อนจะละล่ำละลักตอบพายัพที่กำลังยืนกอดอกมองเธออยู่ “เหม่ออะไร เธอคิดอะไรอยู่” พายัพเลิกคิ้วถามมองหญิงสาวด้วยความสงสัยเมื่อเขาเรียกเธอนานมาก
last updateLast Updated : 2026-08-26
Read more
Episode10
“อะแอม” เสียงกระแอมไอของเพทายทำให้พายัพกับพิมพิการีบผละตัวออกจากกันด้วยความไว พิมพิกานั่งก้มหน้าหลบสายตาของทุกคนที่มองมาเนื่องจากทำตัวไม่ถูก ในขณะที่พายัพยังคงทำหน้าระรื่นไม่รู้สึกสะทกสะท้านสักนิดที่ทำให้เธอเขินอายมากขนาดนี้ “ดูสนิทกันจังเลยนะ” แม้จะมองออกอยู่บ้างแต่เพทายก็อยากจะลองถามเพื่อลองเชิงเพื่อนตัวเองดู “ธรรมดาคนทำงานด้วยกัน” พายัพไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระให้กับคำพูดตัวเอง แต่ทว่าเพทายกลับมองออกว่ามันไม่ใช่แค่นั้น เขากับมันเป็นเพื่อนกันมาตั้งกี่ปีแค่มองตามันเขาก็เห็นไปถึงไหนต่อไหน “ทำอะไรก็คิดให้ดีแล้วกัน” เพราะรู้ใจมันเขาจึงเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี “คิดมาดีแล้ว” นั่นหมายความว่า มันจะยอมรับผลที่ตามมาหลังจากจากนี้ด้วยใช่ไหม แม้จะมึนงงในสิ่งที่พายัพกับเพทายพูดกัน แต่ถึงกระนั้นพิมพิกาก็ไม่คิดจะเอ่ยถาม เธอนั่งจิบเครื่องดื่มของตัวเองอย่างเงียบ ๆ พร้อมมองไปยังชั้นล่างของร้านที่มีผีเสื้อราตรีกำลังโยกย้ายส่ายสะโพกกันอย่างเมามัน เธอมองสิ่งเหล่านั้นด้วยแววตาเรียบนิ่ง “อยากลงไปเต้นกับเขาบ้างไหมล่ะ” พิมพิกาหันมองพายัพก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ เป็นคำตอบ ให้ไปเต้นแบบนั้นเธอไม่เอาหรอกมั
last updateLast Updated : 2026-08-26
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status