All Chapters of หลุมพรางรักนายวายร้าย: Chapter 1 - Chapter 10

หลังจากยืนให้เจ้านายคนใหม่สั่งสอนอยู่นานเจ้านายคนเก่าอย่างภพพินิจก็ได้ไล่ให้พิมพิกาออกจากห้องทำงานมาเก็บสัมภาระเพื่อที่จะได้ย้ายไปประจำตำแหน่งที่หน้าห้องเจ้านายคนใหม่ “คนอะไร เผด็จการที่สุด” และทันทีที่หลุดพ้นออกมาจากห้องทำงานของผู้เป็นนายพิมพิกาก็ระบายอารมณ์ออกมาด้วยความอัดอั้นเธอเดินกระทืบเท้ามาที่โต๊ะทำงานลงมือเก็บของด้วยท่าทีขึงขังจนอรปรียาที่แอบมองอยู่ถึงกับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความฉงน “เก็บของไปไหนอะพิม” เมื่อเห็นว่าเพื่อนเก็บของใส่ลัง อรปรียาก็อดถามออกมาด้วยความสงสัยไม่ได้ “ไปทำงานกับเจ้านายคนใหม่นะสิ” หญิงสาวทำหน้าซังกะตาย เธอไม่อยากไปทำงานกับไอ้คุณพายงพายัพอะไรนั่นเลย ปากก็ร้าย แถมยังเผด็จการเป็นที่สุด คำพูดของเขายังก้องชัดอยู่ในหู ไหนจะสายตาของเขาที่มองมายังเธอทำพิมพิกาขนหัวลุกไม่หาย “แล้วทำไมทำหน้าอย่างนั้น ทำอย่างกับไม่อยากไปทำงานกับเขานั่นแหละ” “ก็ไม่ไปอยากไง” พิมพิกาตอบกลับทันควันแทบไม่ต้องคิดอะไร มาวันแรกก็เล่นเธอขนาดนี้แล้ว แล้วคิดดูสิเธอต้องไปทำงานร่วมกับเขาเชียวนะเธอจะมีชีวิตรอดกลับบ้านไหม แค่คิดพิมพิกาก็อยากจะกัดลิ้นตาย ทำไมเธอต้องมาเจอเจ้านายปากร้าย ปากจัดอย่างคุณ

หลังจากออกมาจากห้องทำงานของเจ้านายหนุ่มพิมพิกาก็รีบเดินตรงมายังห้องน้ำโดยไม่ลืมล็อกประตูอย่างหนาแน่นก่อนจะยกมือปิดปากตัวเองแล้วกรีดร้องออกมาด้วยความอัดอั้น แค่วันแรกที่เจอกันพายัพก็ทำให้เธอเหมือนคนบ้า หัวเธอร้อนไปหมด มือเธอกระตุกไปแล้วไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง เธออยากจะหยุมหัวพายัพแทบบ้าตั้งแต่เกิดมาเธอยังไม่เคยใช้ความอดทนมากมายขนาดนี้มาก่อน เขามันเก่งมาก เก่งที่ทำให้เธอเกลียดตั้งแต่แรกเจอนี่แหละ “ทำไมช้าจังเลยอะพิม นี่มันใกล้เวลาทำงานแล้วนะ” อรปรียาที่นั่งรอเพื่อนมาเป็นเวลานานก็เอ่ยถามทันทีที่พิมพิกาเดินเข้ามาในห้องอาหารพรึ่บ “ก็เจ้านายคนใหม่ฉันนะสิ” พิมพิกาตอบเสียงเนือยนาบเอื้อมมือหยิบช้อนมาตักข้าวเข้าปากเคี้ยวแก้มตุ่ยท่าทางดูน่ารักน่ามันเขี้ยว แต่ทว่าแววตาของเธอกลับแข็งกร้าวเสมือนว่าโกรธใครมาแล้วสิบชาติก็ไม่ปาน“ยังไง” “ช่างมัน…ฉันไม่อยากจะพูดถึงเดี๋ยวเขามาได้ยินเข้าฉันจะซวยอีก” พิมพิกาตอบปัดอย่างไม่ใส่ใจ เธอไม่ได้เข็ดหลาบกับการนินทาเจ้านาย แต่ถ้าเจ้านายคนนั้นคือพายัพเธอขอไม่เสี่ยงดีกว่า ปากก็แค่นั้นแต่บ่นเก่งเป็นบ้า เทศน์เก่งยิ่งกว่าพระ ชนิดที่ว่าพระนักเทศน์ยังต้องยอมผ่านไปหนึ่งอา

“หวานดี” “……….” “ไม่ใช่กาแฟนะ ฉันหมายจึงจูบเธอ” พิมพิกาอ้าปากเหวอกับสิ่งที่ได้ยินตัวเธอแข็งทื่อคล้ายว่าวิญญาณของเธอได้หลุดออกจากร่างไปเสียแล้วจนคนที่มองอยู่อย่างพายัพหัวเราะเยาะออกมาอย่างขบขันกับท่าทีของเธอ พลั่ก เมื่อได้สติพิมพิกาก็ใช้มือผลักอกพายัพให้ถอยห่างออกไปจากตัว ถลึงตาใส่เขาด้วยแววตาแข็งกร้าวในขณะที่ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย “ขะ ขอตัวค่ะ” พิมพิกาละล่ำละลักบอกและไม่รอให้พายัพอนุญาตเธอก็พาตัวเองออกมาจากห้องทำงานของชายหนุ่มด้วยความเร็วไว เดินตรงมายังห้องน้ำที่อยู่อีกด้านมองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจก พิมพิกายกมือขึ้นทาบแก้มทั้งสองข้างที่กำลังแดงแจ๋เพราะความเขินอาย “บ้าชะมัด” พึมพำด่าพายัพออกมาเบา ๆ รสจูบของเขามันยังคงตราตรึง แม้จะเป็นจูบแรกในชีวิตแต่เธอไม่อยากจะพูดเลยว่ารสจูบของพายัพน่ะมันดีมาก ด้วยความที่เติบโตมากับพี่ชายเพียงสองคน และพี่ชายของเธอเป็นคนที่ห่วงน้องสาวมาก ทั้งชีวิตของพิมพิกาจึงไม่เคยมีแฟน มีคนเข้ามาหามากมายแต่ก็โดนพี่ชายของเธอสกัดอย่างไม่เป็นท่า นั่นจึงเป็นเหตุให้พิมพิกาอยู่เป็นโสดอย่างคนเหงา ๆ ตลอดมา เมื่อถึงเวลาเดินงานหญิงสาวนั่

หลังจากเดินออกมาจากโกดังได้จนสำเร็จพิมพิกาก็นั่งแท็กซี่กลับบ้านมาทันทีโดยไร้ซึ่งเงาของพายัพที่เดินตามเธอออกมา ใช้เวลาไม่นานเธอก็นั่งรถมาถึงบ้าน เดินเข้าบ้านมาก็เห็นว่าพี่ชายกำลังเตรียมอาหารอยู่ “ทำอะไรกินคะ” เธอจึงส่งเสียงถามพร้อมกับเดินเข้าไปหามองอาหารสองสามอย่างที่วางเรียงรายก่อนจะช้อนสายตามองพี่ชายตัวเองด้วยความรู้สึกหลากหลาย สำหรับเธอจากัวร์ เป็นพี่ชายที่ดีมาก และเธอเองก็รู้ดีว่าทุกวันนี้ตัวเขาก็พยายามอย่างหนักเพื่อดูแลเธอให้ดีที่สุดแทนพ่อกับแม่ “กลับมาแล้วเหรอ เหนื่อยไหม” จากัวร์หันมาถามคนเป็นน้องด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นก่อนจะผละมือจากจานอาหารตรงหน้าขึ้นลูบศีรษะเล็กของหญิงสาวราวกับกำลังปลอบประโลมเธออยู่ “หนูไม่เหนื่อย หนูหิวมากกว่า” “งั้นกินข้าวกันเลยนะ หนูจะได้อาบน้ำนอนเลย” “โอเค” พิมพิกาตอบรับพร้อมทิ้งตัวนั่งลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามพี่ชาย ตักข้าวเข้าปากกินอย่างเอร็ดอร่อยจนคงที่มองอยู่อดยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูเธอไม่ได้ พิมพิกากับจากัวร์มีอายุที่ห่างกันถึงห้าปีโดยก่อนหน้านึ้พิมพิกาใช้ชีวิตอยู่ต่างจังหวัดกับพ่อและแม่ ในขณะที่จากัวร์เรียนและทำงานอยู่ในก

“อะแอม” เสียงกระแอมไอของเพทายทำให้พายัพกับพิมพิการีบผละตัวออกจากกันด้วยความไว พิมพิกานั่งก้มหน้าหลบสายตาของทุกคนที่มองมาเนื่องจากทำตัวไม่ถูก ในขณะที่พายัพยังคงทำหน้าระรื่นไม่รู้สึกสะทกสะท้านสักนิดที่ทำให้เธอเขินอายมากขนาดนี้ “ดูสนิทกันจังเลยนะ” แม้จะมองออกอยู่บ้างแต่เพทายก็อยากจะลองถามเพื่อลองเชิงเพื่อนตัวเองดู “ธรรมดาคนทำงานด้วยกัน” พายัพไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระให้กับคำพูดตัวเอง แต่ทว่าเพทายกลับมองออกว่ามันไม่ใช่แค่นั้น เขากับมันเป็นเพื่อนกันมาตั้งกี่ปีแค่มองตามันเขาก็เห็นไปถึงไหนต่อไหน “ทำอะไรก็คิดให้ดีแล้วกัน” เพราะรู้ใจมันเขาจึงเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี “คิดมาดีแล้ว” นั่นหมายความว่า มันจะยอมรับผลที่ตามมาหลังจากจากนี้ด้วยใช่ไหม แม้จะมึนงงในสิ่งที่พายัพกับเพทายพูดกัน แต่ถึงกระนั้นพิมพิกาก็ไม่คิดจะเอ่ยถาม เธอนั่งจิบเครื่องดื่มของตัวเองอย่างเงียบ ๆ พร้อมมองไปยังชั้นล่างของร้านที่มีผีเสื้อราตรีกำลังโยกย้ายส่ายสะโพกกันอย่างเมามัน เธอมองสิ่งเหล่านั้นด้วยแววตาเรียบนิ่ง “อยากลงไปเต้นกับเขาบ้างไหมล่ะ” พิมพิกาหันมองพายัพก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ เป็นคำตอบ ให้ไปเต้นแบบนั้นเธอไม่เอาหรอกมั