All Chapters of The Wife He Lost, The Children He Never Knew: Chapter 11 - Chapter 20

Nakatayo si Gabriel sa hagdan, suot ang simpleng damit pambahay. Wala man sa kaniya ang karaniwan niyang pormal at malamig na anyo, hindi naman nabawasan ang talim ng kaniyang tingin. Magkakrus ang kaniyang mga kilay habang nakatitig kay Joana.“Palagi kang gabi nang umuwi. Kung hindi ka tinawagan ni Mang Ruben ngayong araw, balak mo bang hindi na naman umuwi rito?”Saglit na umiwas ng tingin si Joana.Dahil iyon naman talaga ang balak niya.“Dumaan ako sa pagamutan para samahan ang nanay ko. Kailangan ko bang iulat sa iyo ang bawat galaw ko?”Bahagyang tumigas ang mukha ni Gabriel. Lalong sumikip ang pagitan ng kaniyang mga kilay.“Joana, ilang beses ko bang sasabihin sa iyo? Hindi pa tayo opisyal na hiwalay. Habang nakatali ka pa sa pangalan ko, kailangan mong tandaan kung ano ang nararapat sa iyo.”Napairap si Joana.Araw-araw na lamang ay paulit-ulit ang parehong paalala. Para bang wala na itong ibang kayang sabihin.“Gabriel, hindi ba paulit-ulit ko ring sinabi sa iyo? Lagi mo ako

Samantala, masaya pa rin ang mga tao sa garden.Hanggang sa biglang lumapit si Bianca sa kanya.“Joana.”Hindi siya pinansin nito.“Galit ka ba?”“Sa tingin mo?”Ngumiti si Bianca.“Bakit hindi ka sumama sa amin?”“Hindi ko gusto.”“Baka naman naghihintay ka lang kay Gabriel?”Napatingin si Joana sa kanya.Ano na naman ang pakay nito?“Anong ibig mong sabihin?”“Wala naman.” Lumapit pa si Bianca. “Pero nakakatawa lang kasi kanina ka pa nasa may pinto.”Natawa si Joana.“Kung gusto mong malaman, may pupuntahan ako.”“Talaga?”“Oo. At hindi ko kailangang ipaliwanag sa’yo kung saan.”Biglang nagbago ang mukha ni Bianca nang mapansin nitong may paparating na sasakyan.Si Gabriel.Sa isang iglap, nag-iba ang kilos nito.Lumapit ito kay Joana at hinawakan ang kanyang kamay.“Joana, sumama ka na sa amin. Nag-iwan kami ng pagkain para sa’yo.”Ngunit napangiwi si Joana.Sakto namang nahawakan ni Bianca ang sugatan niyang palad.“Aray!”Agad niyang binawi ang kamay.Hindi naman niya ito itinula

Alas-otso na ng gabi nang makabalik siya sa mansiyon.Pagpasok niya sa sala ay agad niyang nakita sina Gabriel at Bianca.Magkatabi silang nakaupo sa sofa at tila may masayang pinag-uusapan.May kung anong kumirot na naman sa puso ni Joana, ngunit hindi niya iyon ipinahalata.Napansin siya ni Bianca.“Joana, bumalik ka na pala.”Bago pa siya makasagot ay nagsalita na si Gabriel.Malamig ang tingin nito sa kanya.“Lumabas ka nang walang pahintulot.”Tumigil si Joana.“Dahil sa ginawa mo, naparusahan si Mang Tomas. Kapag naulit pa ito, hindi na siya magtatrabaho rito.”Bahagyang nanigas si Joana.Si Mang Tomas?Dahil sa kanya?Ngunit pinilit niyang manatiling kalmado.“Gabriel, ilang araw na lang at tapos na rin ang lahat sa pagitan natin. Kailangan mo pa ba talagang kontrolin ang bawat kilos ko?”Hindi agad sumagot si Gabriel.Nagpatuloy si Joana.“Huwag kang mag-alala. Hindi na madadamay si Mang Tomas dahil sa akin.”Maamong sumingit si Bianca.“Gabriel, huwag mo nang sisihin si Mang

“Ako si Bianca,” magiliw niyang pagpapakilala. “At ako rin ang personal na interpreter ni Mr. Gabriel.”Pagkasabi niya noon, agad na nagsimula ang papuri mula sa mga taong nakapaligid.“Hindi lang pala maganda si Miss Bianca, napakahusay pa.”“Talagang bagay na bagay kayo.”“Isang mahusay na businessman at isang matalino at eleganteng babae. Parang perpektong pares.”Sunod-sunod ang mga papuri.Sa gitna ng ballroom, tila silang dalawa ang sentro ng atensyon.Kung ang lalaki ay parang buwan na malamig ngunit imposibleng hindi mapansin, si Bianca naman ang tila bituing kumikislap sa tabi nito.At malinaw sa lahat ang tingin nila sa dalawa.Bagay.Magandang tingnan.At tila walang ibang babaeng mas nararapat na tumayo sa tabi nito.Kasabay nito, pumasok sa malaking ballroom si Joana.Kasama niya si Ms. Jacky at ang kanilang kliyente.Isang tingin pa lamang niya sa unahan ay agad niyang nakita ang dalawa.Ang asawa niya.At si Bianca.Magkatabi.Magkausap.Ngumingiti sa isa't isa habang a

Makalipas ang ilang minuto, lumabas si Joana.Agad siyang sinalubong ni Tomas.“Joana.”Napatingin siya.“Sinabi ni Gabriel na ihahatid kita.”Bahagyang napabuntong-hininga si Joana.“Okay.”Hindi na siya nakipagtalo.Bago siya sumakay, lumapit siya kay Ate Jacky.“Ate Jacky, mauuna na po ako.”“Sige. Salamat sa tulong mo ngayong gabi.”“Walang anuman.”Sumakay si Joana sa sasakyan.Hindi niya alam na nasa loob din si Gabriel.Napahinto siya nang makita ito.Nakaupo ito sa likod, tahimik na may hawak na tablet.Hindi man lang siya tiningnan.“Joana, bakit hindi ka sumakay?” tanong ni Tomas.Wala siyang nagawa kundi pumasok.Ngunit hindi siya umupo sa tabi ni Gabriel.Sa halip, umupo siya sa front passenger seat.Mas mabuti nang malayo sa kanya.Tahimik ang buong biyahe.Si Gabriel ay abala sa kanyang tablet.Si Joana naman ay nag-message kay Clara tungkol sa mga bata.Ilang minuto ang lumipas.Tumunog ang cellphone ni Gabriel.Pagkasagot niya, biglang nagbago ang ekspresyon niya.“Bia