The Wife He Lost, The Children He Never Knew

Ang ulan ay biglang bumuhos sa lungsod matapos ang ilang araw na maaraw na panahon.

Paglabas ko sa silid ng doktor, hindi ko napansin ang taong paparating mula sa kabilang pasilyo.

Bumangga ako sa kanya.

“Paumanhin...”

Agad akong yumuko para pulutin ang mga papel na nagkalat sa sahig.

Ngunit bago ko pa man makuha ang lahat, isang pares ng mamahaling itim na sapatos ang tumapak sa isa sa mga papel ko.

Napatingala ako.

“Ginoo, maaari bang... pakitanggal po muna ang paa ninyo?”

Hindi siya gumalaw.

Sa halip, isang malamig na presensya ang tila bumalot sa akin.

May ibang taong yumuko at pinulot ang ilan sa mga papel.

Ngunit nang mabasa nito ang nakasulat sa isa sa mga dokumento, bigla itong napasabi.

“Pagpapanumbalik ng pagkabirhen?”

Nanigas ako.

Kilala ko ang boses na iyon.

Bianca.

Bakit siya narito?

At kung siya ang narito...

Hindi ko na kailangang tumingin para malaman kung sino ang lalaking nakatayo sa harap ko.

Gabriel.

Ang asawa ko.

O mas tama sigurong sabihin...

Ang lalaking magiging dating asawa ko na sa susunod na linggo.

Mula nang bumalik si Bianca kasama ang kanyang anak, hiniling ni Gabriel na tapusin nang mas maaga ang aming kasal.

Sa nakalipas na tatlong buwan, halos araw-araw ko silang nakikitang magkasama.

Magkasabay kumain.

Magkasamang dumalo sa mga pagtitipon.

At kung minsan, para silang tunay na mag-asawa.

Noong una, masakit.

Ngayon?

Nasanay na ako.

Pero hindi ko inaasahang dito ko sila makikita.

Sa ospital.

At higit sa lahat...

Sa mismong departamento kung saan ako nagpunta.

Dahan-dahan akong tumayo.

Napansin kong nakahawak si Bianca sa kanyang tiyan habang nakatingin sa akin.

May kakaibang kislap sa kanyang mga mata.

Biglang sumikip ang dibdib ko.

Huwag mong sabihin na...

Buntis na naman siya?

Muli silang magkakaanak ni Gabriel?

Ang simpleng posibilidad na iyon ay parang karayom na bumaon sa puso ko.

Dahil habang ang mga anak niya ay maaaring malayang makasama ang kanilang ama...

Ang dalawang anak ko ay buong buhay kong itinago.

Hindi man lamang nila nakilala ang sarili nilang ama.

Hindi dahil gusto ko.

Kundi dahil alam kong ayaw ni Gabriel sa kanila.

“Joanna.”

Mahinang tawag ni Bianca.

Nakasuot siya ng elegante at mamahaling damit. Maayos ang buhok, perpekto ang makeup, at bawat kilos niya ay tila pinag-isipan.

Samantalang ako, bagong dating mula sa ulan.

Basang-basa ang buhok ko.

Magulo ang damit ko.

At sa tabi niya, mukha akong isang babaeng matagal nang nakalimutang alagaan ang sarili.

Ngumiti siya.

“Hindi ko inaasahang makikita kita rito.”

Hindi ako sumagot.

Tinitigan ko lamang siya.

Ngunit bago pa man ako makapagsalita, narinig ko ang malamig na tinig ni Gabriel.

“Joanna.”

Napaangat ang tingin ko.

Diretso siyang nakatingin sa akin.

Malamig.

Mabigat.

At puno ng paghamak.

“Hindi pa tayo hiwalay, pero pumupunta ka na rito para magpagawa ng ganoon?”

Napakurap ako.

Hindi ko agad naintindihan ang ibig niyang sabihin.

Hanggang sa tumingin siya sa hawak kong dokumento.

“Para kanino?”

Nanikip ang lalamunan ko.

“Gabriel, hindi ganoon ang iniisip mo.”

“Kung gayon, ipaliwanag mo.”

Napatingin ako sa kanya.

Gusto kong sabihin ang totoo.

Na may ibang taong gumagamit ng pangalan ko.

Na hindi ako ang nagpa-book ng operasyon.

Na pumunta ako rito para alamin kung sino ang gumagamit ng aking pagkakakilanlan.

Pero paano ko ipapaliwanag?

Maniniwala ba siya?

Sa loob ng apat na taon naming pagsasama, ilang beses ko nang sinubukang ipagtanggol ang sarili ko.

At ilang beses niya rin akong piniling hindi paniwalaan.

Kaya sa huli...

Tumahimik na lamang ako.

“Wala.”

Bahagya akong umiwas ng tingin.

“Hindi mo kailangang malaman.”

Lalong dumilim ang mukha niya.

At sa tabi niya, marahang hinawakan ni Bianca ang kanyang braso.

“Gabriel, huwag mo na siyang pagalitan.”

Ngumiti siya sa akin.

“Baka kailangan lang talaga ni Joanna ng pera.”

Napatingin ako sa kanya.

“Malaki rin naman ang gastos sa pagpapagamot ng nanay niya.”

Napahigpit ang kamao ko.

“Kung hindi na niya kayang bayaran ang susunod na mga gastusin pagkatapos ng diborsyo, baka iyon ang dahilan kung bakit...”

Tumigil siya.

Hindi niya kailangang tapusin ang pangungusap.

Naintindihan ng lahat ang ibig niyang sabihin.

May ilang taong nagsimulang magbulungan.

“Grabe...”

“Hindi ba asawa pa siya ng lalaking iyon?”

“Akala ko ba galing sa mayamang pamilya ang asawa niya?”

“Baka ginagawa niya talaga iyon para kumita.”

Nanlamig ang buong katawan ko.

Ang bawat bulong ay parang kutsilyong humihiwa sa aking dignidad.

Ilang taon akong nagtiis.

Dahil sa tulong ng pamilya ni Gabriel sa pagpapagamot ng nanay ko, tiniis ko ang lahat.

Pero ngayon...

Malapit na akong makalaya.

Isang linggo na lamang.

Pagkatapos ng aming diborsyo, dadalhin ko ang nanay ko at ang mga anak ko palayo sa lungsod na ito.

Magsisimula kami ulit.

Malayo kay Gabriel.

Malayo kay Bianca.

At malayo sa lahat ng taong nagparamdam sa akin na wala akong halaga.

Ngunit bago pa man ako makaalis, muling nagsalita si Bianca.

“Joanna, payo ko lang sa iyo bilang babae...”

Ngumiti siya nang matamis.

“Alagaan mo naman ang iyong sarili. Dapat marunong tayong rumespeto sa ating katawan at sa ating dignidad.”

Sapat na.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko.

Pak!

Isang malakas na sampal ang tumama sa kanyang pisngi.

Biglang natahimik ang buong pasilyo.

Napaling ang mukha ni Bianca.

Huminga ako nang malalim.

“Kung gusto mong mangaral tungkol sa dignidad...”

Tinitigan ko siya nang diretso.

“Matuto ka munang rumespeto sa sarili mong dignidad bago ka manghusga ng ibang babae.”

Namutla siya.

Ngunit ilang segundo lamang ang lumipas bago namuo ang luha sa kanyang mga mata.

“Gabriel...”

Mahina ang kanyang tinig.

At tulad ng inaasahan ko...

Agad siyang nilapitan ni Gabriel.

Hinawakan nito ang pisngi niyang namumula.

Pagkatapos ay tumingin sa akin.

Galit na galit.

“Joanna.”

Humakbang siya palapit.

“Humingi ka ng tawad kay Bianca.”

Napatingin ako sa kamay niyang papalapit sa akin.

At nang mahigpit niyang hawakan ang pulsuhan ko, napangiwi ako sa sakit.

“Bitawan mo ako.”

Lalong humigpit ang hawak niya.

“Humingi ka ng tawad.”

Tinitigan ko ang lalaking minsan kong minahal nang buong puso.

Sa sandaling iyon, isang bagay ang tuluyan kong naunawaan.

Hindi niya ako kailanman pinili.

Kaya kahit masakit ang pulsuhan ko...

Kahit ramdam kong kaya niya akong saktan...

Hindi ako yumuko.

“Hindi.”

At sa unang pagkakataon sa loob ng apat na taon...

Pinili ko naman ang sarili ko.