All Chapters of The Wife He Lost, The Children He Never Knew: Chapter 1 - Chapter 10

Ang ulan ay biglang bumuhos sa lungsod matapos ang ilang araw na maaraw na panahon.Paglabas ko sa silid ng doktor, hindi ko napansin ang taong paparating mula sa kabilang pasilyo.Bumangga ako sa kanya.“Paumanhin...”Agad akong yumuko para pulutin ang mga papel na nagkalat sa sahig.Ngunit bago ko pa man makuha ang lahat, isang pares ng mamahaling itim na sapatos ang tumapak sa isa sa mga papel ko.Napatingala ako.“Ginoo, maaari bang... pakitanggal po muna ang paa ninyo?”Hindi siya gumalaw.Sa halip, isang malamig na presensya ang tila bumalot sa akin.May ibang taong yumuko at pinulot ang ilan sa mga papel.Ngunit nang mabasa nito ang nakasulat sa isa sa mga dokumento, bigla itong napasabi.“Pagpapanumbalik ng pagkabirhen?”Nanigas ako.Kilala ko ang boses na iyon.Bianca.Bakit siya narito?At kung siya ang narito...Hindi ko na kailangang tumingin para malaman kung sino ang lalaking nakatayo sa harap ko.Gabriel.Ang asawa ko.O mas tama sigurong sabihin...Ang lalaking magigin

Dumating si Gabriel sa sentro ng eksibisyon upang makipagpulong sa isang pangkat ng mga dayuhang eksperto tungkol sa isang malaking proyekto sa larangan ng makabagong teknolohiya.Sa likuran niya ay sunod-sunod na naglalakad ang kanyang katulong na si Ethan, habang mahina nitong binabasa ang mga susunod na iskedyul ng kanyang amo.Ngunit nang mapadaan sila sa bahagi ng hardin, biglang natigil ang mga hakbang ni Gabriel.Sa di-kalayuan, nakita niya si Joanna.At nasa mga bisig nito ang isang maliit na batang babae.Biglang sumikip ang kanyang mga mata.Hindi niya alam kung bakit, pero parang may kung anong nagtulak sa kanyang mga paa upang kusang lumapit.Samantala, wala ni kaunting ideya si Joanna na makikita niya si Gabriel sa lugar na iyon.Nang makita niya ang lalaki, biglang nanigas ang buong katawan ko.Ang ngiti sa labi ko ay napalitan ng kaba.Parang biglang tumigil ang utak ko sa pag-iisip.Ang tanging nagawa ko ay mas mahigpit na yakapin si Yumi.Bakit nandito siya?Hindi ko

“Malalim ang sugat mo. Kailangan mong magpaturok laban sa impeksiyon.”Iyon ang sinabi ni Dr. Victor matapos niyang suriin ang sugat sa palad ko.Hindi na niya kailangang itanong kung paano ako nasugatan.Ilang beses na niya akong nakita sa ganitong kalagayan.Noong isang pagkakataon, namamaga at namumula ang dalawang tuhod ko matapos akong piliting lumuhod ng biyenan ko.Ilang araw lamang ang nakalipas, habang nagliligpit ako sa bodega, may mabigat na bagay na bumagsak at tumama sa ibabang bahagi ng likod ko.At ngayon naman, sugat sa palad.Sa loob ng apat na taon, hindi na mabilang ni Dr. Victor kung ilang beses siyang pumunta sa bahay ng pamilya ni Gabriel dahil sa akin.“Salamat, Doktor.”“Walang anuman.”Matapos bendahehan ang aking kamay, lumabas na siya ng silid.Ngunit paglabas niya, saka niya napansin ang paligid.Bahagyang kumunot ang noo niya.Ito pala ang silid na tinutuluyan ko.Hindi isang maayos na silid-tulugan ng isang asawa.Silid ng isang kasambahay.“Dito ba talag

“Talaga bang ikaw pa ang may lakas ng loob na magsalita tungkol sa pagiging tapat?” malamig na sabi ni Joana habang nakatingin nang diretso kay Gabriel.“Halos araw-araw kayong magkasama ni Bianca. Magkahawak-kamay, magkatabing lumalabas, at parang wala kang asawa. Pero kapag ako ang may kasamang ibang tao, bigla kang nagiging banal?”Humugot siya ng malalim na hininga.“Bago ka manghusga ng ibang tao, siguraduhin mong malinis ka muna.”Sandaling natahimik si Gabriel.Mahigpit na nagsara ang kanyang mga labi habang tumitigas ang kanyang mukha. Hindi niya inaasahan na ang babaeng dati ay tahimik lamang sa harap niya ay maglalakas-loob nang sagutin siya nang ganito.Wala pang isang buwan mula nang lagdaan nila ang kasunduan para sa kanilang paghihiwalay.Ngunit tila ibang Joana na ang nasa harapan niya ngayon.Hindi na ito ang babaeng laging nakayuko.Hindi na ito ang babaeng laging nagpapasensya.At lalong hindi ito ang babaeng tahimik na tumatanggap sa bawat malamig na salitang ibinab

“Ginang Reyes, wala po akong…”Hindi kailanman pinayagan ni Teresa si Joana na tawagin siyang “Mama.” Sa loob ng apat na taon ng pagsasama nila ni Gabriel, hindi niya kailanman kinilala si Joana bilang tunay na manugang ng pamilya Reyes.Si Joana ay palaging minamaliit ng mag-ina. Kung anu-anong gawain ang ipinapagawa sa kanya at para bang isa lamang siyang katulong sa loob ng bahay. Sa paglipas ng mga taon, nasanay siyang manahimik, magtiis at magparaya.Kaya nang muli siyang sigawan ni Teresa, kusa pa ring kumabog ang kanyang dibdib.“Magpapalusot ka na naman?” matalim na putol ni Teresa. “Noong una mo ring sinaktan si Bianca, ganyan din ang sinabi mo!”Napakurap si Joana.Muling bumalik sa kanyang alaala ang pangyayaring pilit niyang gustong kalimutan.Ilang taon na ang nakalipas, matapos ikasal sina Joana at Gabriel, nagalit nang husto si Bianca. Balak nitong umalis ng bansa, ngunit isang gabi bago ang kanyang pag-alis, bigla itong nagkaroon ng matinding pantal sa buong katawan.N