All Chapters of โดนด่าค่ายาแพงแค่ 150 บาท ฉันเลยคลั่ง: Chapter 1 - Chapter 9

“ส่วนประกอบก็เหมือนกัน ประสิทธิภาพจะต่างไปถึงไหนกัน? ก็แค่อยากหาเงินเพิ่มไม่ใช่เหรอ?” เธอกดเปิดคลิปสั้นคลิปหนึ่ง ในนั้นมี “ผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์” คนหนึ่ง กำลังพูดวิพากษ์วิจารณ์อย่างดุเดือดว่า “ยาราคาแพงก็คือภาษีคนโง่”ชาวบ้านที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ต่างก็เปลี่ยนสายตาไปโดยสิ้นเชิงความรู้สึกที่ไม่ถูกเชื่อใจนี้ทำให้ฉันอึดอัดมากแต่ผมก็เข้าใจดีว่า ต่อให้พูดเหตุผลกับหลานเฟยเอ๋อร์ไป ก็ไม่มีทางคุยกันรู้เรื่อง อีกทั้งยังมีคนไข้ต่อแถวรออยู่เยอะขนาดนั้น ผมไม่อยากเสียเวลาอีกต่อไป“ในเมื่อคุณคิดว่ามันเหมือนกัน งั้นคุณก็ไปซื้อเอาเองที่ออนไลน์” “โรคของคุณ ผมไม่ตรวจแล้ว” “จากนี้ไป คลินิกของผมไม่ต้อนรับคุณอีก อย่ามาอีกเลย” ผมเอื้อมมือไปจะหยิบยากล่องนั้นกลับคืนแต่เธอกลับกำยานั้นไว้อย่างแน่น พูดด้วยความโกรธเคืองว่า“ทำไม? ร้อนตัว คิดอยากจะทำลายหลักฐานเหรอ? ”“ฉันไม่ให้！ฉันจะเก็บไว้เป็นหลักฐาน！”หน้าด้านจริง ๆ เลย! ผมโกรธจนกำหมัดแน่นขณะนั้นเอง คนไข้ด้านหลังก็โผล่หัวออกมา เร่งเร้าเบา ๆ ว่า：“คุณหมอมู่ ใกล้ถึงคิวฉันแล้ว ฉันยังปวดหัวอยู่เลย”ผมไม่พูดไร้สาระกับเธออีกต่อไป ผลักเธอ

คำพูดของหลันเฟยเอ๋อร์เหมือนฟ้าผ่าลงกลางหัว ทำให้บรรยากาศเงียบไปชั่วขณะจากนั้นเธอก็ดึงหลิวชุ่ยออกมาจากฝูงชนหลิวชุ่ยหลบสายตา ไม่กล้ามองผม พูดด้วยน้ำเสียงที่เบาเหมือนยุงว่า：“ครั้ง……ครั้งก่อนตอนเขารักษาอาการบาดเจ็บที่เอว อาศัยข้ออ้างว่าจะนวด แล้วมาลวนลามฉัน……”ฝูงชนระเบิดเสียงโหดังสนั่นทันทีผู้ใหญ่บ้านก็ฉวยโอกาสเดินออกมา ชี้หน้าฉันแล้วพูดว่า：“อีกอย่าง ใครจะรู้ว่าตัวเลขในหลักฐานของคุณมันจริงหรือเปล่า?“ฉันได้ยินมาว่า คุณสมคบกับพนักงานโรงงานยานานแล้ว แจ้งราคายาเกินจริง กินหัวคิว!”ทันทีที่พูดจบ ก็มีชายแปลกหน้าคนหนึ่งเบียดออกมาจากฝูงชน อ้างว่าเป็นพนักงานโรงงานยา“ฉันยืนยันได้! ตัวเลขเงินในใบสั่งซื้อของเขาเป็นของปลอมทั้งหมด! เขาร่วมมือกับเจ้านายฉัน หลอกกินเงินมาโดยตลอด!”หัวหน้าทีมสอบสวนที่อยู่ด้านข้าง มองผมด้วยสีหน้ามืดครึ้ม พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า:“หากข้อเท็จจริงเป็นไปตามที่กล่าวมา การกระทำของคุณก็เข้าข่ายฉ้อโกงทางธุรกิจแล้ว และอาจต้องติดคุก!”น่าขันยิ่งนัก ผมรักษาโรค ช่วยชีวิตคน ยังกลายเป็นว่าผมทำผิดอีกงั้นเหรอ?ผมชี้ไปที่กล้องวงจรปิดตรงมุมคลินิก แล้วพูดออกมาทีละคำอ

“อาจารย์ครับ ผมรู้ผิดแล้วครับ” ฉันพูดเบาๆ “ผมออกไปจากหมู่บ้านแล้ว คลินิกก็ปิดไปแล้วครับ”“ออกมาแล้วก็ดี! ควรออกไปนานแล้ว!” ในที่สุดน้ำเสียงของศาสตราจารย์เฉียนก็อ่อนลงเล็กน้อย“ในเมื่อออกมาแล้ว ก็อย่าไปคิดเรื่องวุ่นๆ พวกนั้นอีกเลย ถึงแม้ตอนนี้บนโลกออนไลน์จะด่าได้รุนแรงมาก แต่ตราบใดที่ยังมีฝีมือ ก็ไม่กลัวจะตกงาน”“พอดีเลย อาจารย์มีลูกศิษย์คนหนึ่งเปิดโรงพยาบาลเอกชนระดับไฮเอนด์อยู่ในตัวเมือง กำลังเปิดรับสมัครคนอยู่”“อาจารย์จะเล่าสถานการณ์ของเธอให้เขาฟัง เขาเป็นคนเห็นคุณค่าของคนเก่ง และยินดีที่จะให้เธอไปทำงานด้วย ”พูดถึงจุดนี้ ศาสตราจารย์เฉียนก็ลังเลเล็กน้อย“แต่ว่าอี้ฝาน ถึงเธอจะมีพื้นฐานที่ดีมาก แต่ยังไงเธอก็อยู่ที่หมู่บ้านมาตั้งหลายปี จนขาดการเชื่อมต่อกับระบบของโรงพยาบาลใหญ่ๆ ในตอนนี้ไปแล้ว แถมตอนนี้ข่าวลือก็ยังเป็นผลลบกับเธออยู่ด้วย”“เพราะฉะนั้น จึงไม่สามารถให้สวัสดิการและค่าตอบแทนในระดับแพทย์ประจำไข้กับเธอโดยตรง ทำได้เพียงต้องเริ่มจากตำแหน่งผู้ช่วยแพทย์ไปก่อน”“เป็นลูกมือช่วยข้างเตียงผ่าตัด แล้วค่อย ๆ ไต่เต้าเค้นฝีมือกลับมา เธอเต็มใจไหม?”“ผมเต็มใจครับ!” ฉันไม่ลังเลเลยแม้แต

แต่สถานการณ์ที่ดีงามก็คงอยู่ได้ไม่นานผ่านไปแค่สัปดาห์เดียว ผมก็เห็นทั้งในเว็บบอร์ดของเมืองและในช่องคอมเมนต์ของห้องไลฟ์สด ทิศทางคอมเมนต์ก็เริ่มเปลี่ยนไปมีชาวบ้านเริ่มบ่นในคอมเมนต์ว่า:【ทำไมหมอซือคนนี้ถึงคิดค่าบริการแพงกว่าโรงพยาบาลประจำอำเภออีกเนี่ย? เริ่มต้นก็ตั้งสองร้อยห้าสิบ?】【ใช่ ยาที่จ่ายก็แพงมากเลย แถมกินไปก็ไม่ได้ผลด้วย! ลูกของผมไข้สูงขึ้นกว่าเดิมอีก!】【คุณหมอมู่ดีกว่าเยอะเลย แค่เงินไม่กี่บาทก็รักษาหายแล้ว……】แต่คอมเมนต์ที่บ่นอุบในลักษณะนี้ก็ถูกแอดมินของหลันเฟยเอ๋อร์ลบทิ้งไปอย่างรวดเร็ว พอตกดึกคืนนั้น หลันเฟยเอ๋อร์ก็ร้องไห้ไปเล่าเรื่องความทุกข์ในไลฟ์สด “ทุกคนคะ คุณหมอซือบอกฉันว่า เหตุผลที่โรคของทุกคนไม่หายดีขึ้น เป็นเพราะไอ้หมอใจดำมู่อี้ฝานนั่นจ่ายยาไร้คุณภาพให้ทุกคนมาเป็นเวลานาน จนทำลายต้นทุนสุขภาพของทุกคนไปหมดแล้ว! ยาราคาแพงในตอนนี้กำลังช่วยทุกคนขับพิษอยู่!”คำพูดที่บิดเบือนความจริงอย่างหน้ามือเป็นหลังมือนี้ ได้ปลุกปั่นพวกชาวบ้านที่หูเบาไร้ความรู้อีกครั้งหนึ่ง พวกเขาได้โยนความโกรธแค้นกลับมาที่ผมอีกครั้งหนึ่ง ไม่นาน ผมก็ได้รับหมายเรียกจากศาล รวมถึงหนังสือแจ้งให