جميع فصول : الفصل -الفصل 50

“เดินทางปลอดภัยนะ พี่จะรอวันที่รันกลับมา ไปอยู่ที่นู่นก็ตั้งใจด้วยอย่าเกเรมาก” ในขณะที่สองพี่น้องสวมกอดกันอยู่ฟางข้าวก็เอ่ยออกมาเสียงสั่น คล้ายกับจะร้องไห้แต่ก็ไม่อยากร้องให้ฟารันเห็น “ผมจะตั้งใจเรียนให้เก่ง ๆ กลับมาจะได้มีงานดี ๆ ทำ ต่อไปนี้ผมจะดูแลพี่ข้าวกับน้องเองครับ” เด็กชายพูดด้วยรอยยิ้ม “

ฟางข้าวหย่อนขาลงมาตามแนวกระจก เท้าเหยียบบนกระโปรงรถ ส่วนเคเลนยืนอยู่ข้างประตูฝั่งคนนั่ง โดยที่หางตาของเขายังคงมองฟางข้าวเป็นระยะ เธอยกโทรศัพท์ในมือขึ้นมากดเข้าไปที่อัลบั้มภาพ เลื่อนดูรูปของกวิน โดยไม่สนใจเลยว่ามีสายตาหนึ่งคู่มองอยู่ เคเลนเองก็ปล่อยให้เธอได้อยู่กับตัวเอง ปล่อยให้ฟางข้าวได้ทบทวน เ

สิ่งที่อยู่ในภาพถูกถ่ายไว้เมื่อหลายปีก่อน เป็นรูปของเด็กทารกสองคนที่นอนอยู่ข้างกันในห้องของโรงพยาบาล ฟางข้าวมองดูก็รู้ว่าหนึ่งในเด็กสองคนคือตนเอง แต่เด็กอีกคนมันเบลอมาก เบลอเหมือนใช้กล้องที่ไร้ประสิทธิภาพในการถ่าย เรียวคิ้วคู่สวยขมวดยุ่ง เธอพลิกด้านหลังกระดาษก็เห็นวันที่ที่ถูกเขียนไว้ นั้นก็คือวันเก

“ใช่สิ ฉันมันก็เป็นได้แค่นั้นสำหรับนาย ไม่เหมือนน้องคนนั้นที่นายรัก” “น้อยใจอะไรของเธอวะขนุน แม่งโคตรไร้สาระ” กวินยกมือขึ้นยีผมตนเองด้วยอารมณ์หงุดหงิด หงุดหงิดกับพฤติกรรมของฟางข้าวไม่พอ ยังต้องมาเจออะไรกับสิ่งที่ขนุนแสดงออกมา “นายรู้วิน นายรู้ว่าฉันคิดยังไง แล้วฉันไม่ได้อยากอยู่สถานะนี้ต่อไปด้วยซ

ตกดึกในวันเดียวกันสติของฟางข้าวกลับมาอีกครั้งแต่เป็นสติที่ไม่ครบถ้วน การมองเห็นตรงหน้าพร่าเบลอ กลิ่นน้ำมันฟุ่งไปทั่วบริเวณ เหล่าลูกน้องของเสี่ยวสุต่างราดน้ำมันล้อมบริเวณที่เธออยู่เป็นวงกลม โดยมีร่างของน้ำหนึ่งนั่งไขว้ห้างอยู่บนเก้าอี้แล้วมองด้วยสายตาพึงพอใจ ฟางข้าวไม่หลงเหลือแรงต่อสู้ สภาพของเธอเห