All Chapters of พี่หญิงอย่าทอดทิ้งข้า: Chapter 1 - Chapter 10

แดดรำไรสาดสะท้อนผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ ทอดกระทบม่านหน้าต่างที่กำลังปลิวไสวลงบนใบหน้าเกลี้ยงเกลา เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้สึกร้อนแล้วลืมตาตื่น ฝ่ามือกว้างจึงยกขึ้นช่วยบดบังแสงอาทิตย์นั้นเอาไว้ชายหนุ่มกวาดสายตามองใบหน้าหญิงสาวก่อนนึกย้อนกลับไปเมื่อเจ็ดปีก่อน เขายิ้มออกมาทั้งริมฝีปากและดวงตาวสันต์แรกของปีนั้นเขาต้องพลัดถิ่นมาเป็นองค์ประกันยังแคว้นจงเจียน เมื่อก่อนอยู่แค้วนตงเสียก็ใช่ว่าชีวิตรัชทายาทเช่นเขาจะสุขสบายนอกจากถูกเคี่ยวกรำให้เรียนรู้เรื่องการเมืองการปกครอง เขายังต้องหมั่นฝึกฝนเรื่องวรยุทธ์อย่างหนัก วัยเด็กผู้อื่นเป็นเช่นไรเขาไม่รู้ ทว่ารัชทายาทเช่นเขากลับต้องแบกความหวังราชวงศ์ไว้บนบ่าตั้งแต่จำความได้ ดังนั้นโลกของเขาจึงเป็นสีเทามาโดยตลอดต่อมาไม่นานก็ถูกลอบทำร้ายจนเกือบสิ้นชื่อ ถูเข่อหานใช้ทุกศาสตร์วิชาหลีกหนีศัตรูที่เหนือชั้นกว่าอย่างเอาเป็นเอาตาย กระทั่งโดนทำร้ายจนตกหน้าผา เขาคิดว่าตนได้สิ้นชีวิตไปแล้วด้วยซ้ำทว่าเขากลับตื่นขึ้นมาพร้อมความทรงจำที่เลือนหาย ตอนนั้นเขาได้รับการช่วยเหลือจากหญิงสาวผู้หนึ่งนามของนางก็คือ ซูเมิ่งหลาน นางเชี่ยวชาญวิชาแพทย์จึงสามารถรักษาเขาจนกลับมาร่

เพราะเป็นเวลาดึกมาก ผู้คนที่มาเที่ยวชมงานเทศกาลจึงบางตาลง ทว่าสองข้างทางยังคงสว่างไสวเต็มไปด้วยโคมไฟที่ส่องสว่างสุ่ยตัวตัวสอดส่ายสายตาชื่นชมโดยรอบ นานมากแล้วที่นางไม่ได้เที่ยวเล่นเช่นนี้ หากแม่ทัพเซี่ยยังอยู่เขาจะเป็นคนพานางออกมาทุกครั้ง พี่ชายที่แสนดีในวันนั้นไม่มีอีกแล้ว นางกลับมาใช้ชีวิตองค์หญิงเต็มตัว ต้องทำตามกฎเกณฑ์ มีพี่น้องต่างมารดามากมายแต่ก็มิได้มีความสุขเฉกเช่นวันวานภายใต้รอยยิ้มสดใส ถูเข่อหานมองเห็นอาการหมองหม่นเจืออยู่ในนั้น เขาคว้ามือนุ่มนิ่มมากุมปลอบ หญิงสาวแหงนมองอีกฝ่าย เขาส่งยิ้มจริงใจให้แก่นางจริงสิ แม้ตอนนี้ไม่มีพี่ชาย แต่นางก็ยังมีน้องชายผู้นี้อยู่เคียงข้างมิใช่หรือ“เรามาปล่อยโคมไฟเพื่ออธิษฐานถึงพวกเขาดีหรือไม่”นัยน์ตาดอกท้อระริกไหว สุ่ยตัวตัวยิ้มพลางพยักหน้ารับถูเข่อหานเห็นนางเป็นเช่นนี้ก็ยิ่งทำให้ตนไม่วางใจ ชายหนุ่มใช้ฝ่ามือทั้งสองประคองมือเรียวเอาไว้ “พี่หญิงตัวตัว ท่านกลับมาสดใสดังเดิมเถิดนะ ท่านเชื่อหรือไม่ว่าตอนนี้แม่ทัพเซี่ยและพี่หญิงซูกำลังใช้ชีวิตอย่างมีความสุขอยู่ในอีกฟากฝั่ง หากพวกเขารู้ว่าท่านเอาแต่ใช้ช

ฝนเทกระหน่ำแรงขึ้นเรื่อย ๆ ถูเข่อหานปลดเสื้อตัวนอกออก เขาหันมาคลุมทับบนศีรษะของสุ่ยตัวตัว“พี่หญิง ท่านเป็นเด็กดีรอข้าตรงนี้เงียบ ๆ” ฝ่ามือกว้างลูบลงบนศีรษะหญิงสาวด้วยความอ่อนโยน หากแต่เขากลับยิ้มออกมาแค่เพียงริมฝีปาก แววตามิได้ยิ้มตามไปด้วย สุ่ยตัวตัวเริ่มหวาดกลัวพิกล เพราะในแววตาคู่นั้นมีบางอย่างเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาดูดุดันแข็งกร้าวมากกว่าเมื่อก่อน“กลัวหรือ?”สุ่ยตัวตัวกลืนน้ำลายด้วยความยากลำบาก นางส่ายหน้าแทนคำตอบ ชายหนุ่มกลับยิ้มมุมปากประหนึ่งรู้ว่านางกำลังโกหก ที่จริงแววตาของนางได้ฟ้องเขาว่ากำลังหวาดกลัว นางกลัวเขาไม่ใช่กลัวโจรพวกนี้ ไม่นานวงล้อมของเหล่าชายฉกรรจ์ก็บีบแคบเข้ามาเรื่อย ๆ ชายร่างยักษ์คนหนึ่งวิ่งพุ่งเข้ามาหมายปะทะกับถูเข่อหานโดยตรง แต่ก็ถูกชายหนุ่มยันฝ่าเท้าใส่กลางอกจนร่างปลิวกระแทกต้นไม้เข้าเต็มแรง อั๊ก!ชายคนนั้นเจ็บจนหน้าเขียวคล้ำ เขางอตัวทุรนทุราย คนที่เหลือตกตะลึงพร้อมใจหยุดชะงัก สายตาพวกเขาหลุกหลิกลังเล นึกไม่ถึงว่าเพียงฝ่าเท้าเดียวก็เล่นเอากระดูกซี่โครงคนถูกถีบหักเสียงดังสนั่น 

“ข้าหนาว…”“เช่นนั้นเจ้าก็ขยับเข้าใกล้กองไฟหน่อย” เสียงใสเอ่ยทั้งที่ไม่เหลียวหลัง“…” คิ้วเข้มขมวดฉับอย่างไม่พอใจเพราะอีกฝ่ายเงียบไป สุ่ยตัวตัวจึงค่อย ๆ หันไปสบตากับเขา ใบหน้าหล่อเหลาเครียดขึงทำให้นางถึงกับผงะเขากำลังโกรธ!สุ่ยตัวตัวยิ้มแห้ง แต่แล้วม่านตาก็ขยายกว้างเมื่อร่างระหงถูกยกจนตัวปลิว “เจ้าทำบ้าอะไร!”นางกำลังนั่งคร่อมอยู่บนตัวเขา ลมหายใจเป่าปะทะกันและกันอย่างชัดเจน“หากท่านเมินข้าอีกเชื่อหรือไม่ว่าท่านจะไม่ได้พบคนที่ท่านอยากพบตลอดกาล” ฝ่ามือกว้างบีบปลายคางโค้งมนเอาไว้จนปากสีกุหลาบยับยู่“อื้อ…ปล่อยข้า เจ้าเป็นบ้าหรือไง”“ใช่ ข้ามันบ้า แต่ที่บ้าทุกวันนี้ก็เพราะท่าน!”หญิงสาวสะบัดจนหลุดจากพันธนาการของเขา ครั้นจะขยับตัวลงจากตักกว้าง ก็ถูกมือที่แข็งประหนึ่งเหล็กกล้าบีบท่อนขาเรียวไว้แน่น “ป่าเถื่อน! ปล่อยข้านะ ถ้าเป็นหานเอ๋อร์ไม่ทำกับข้าเช่นนี้แน่ ตกลงเจ้าเป็นใคร บังอาจสวมรอยเป็นเขาหรือ เขาอยู่ที่ใด?”คิ้วเข้มขมวดแน่น ยิ่งนางต่อว่าเขาเท่าใด กำลังแขนของเขาก็มากขึ้นเท่านั้น มากเสียจนตอนนี้รู้สึกถึงผิวกา

 ถูเข่อหานทำหน้าสำนึกผิด เหมือนว่าเขาจะปิดบังเรื่องนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว นึกไม่ถึงว่าอยู่ ๆ เมื่อคืนฝนก็ตกหนัก เขาไม่ควรรับปากออกไปกับนาง แต่ถ้าเขายืนยันจะเคียงข้างนางสักวันความลับก็ต้องถูกเปิดเผย มิสู้ใช้โอกาสนี้สารภาพเรื่องราวทั้งหมด บางทีก็อาจดีกว่าปิดบังจนชั่วชีวิต“พี่หญิง ถ้าข้าบอกบางสิ่งกับท่าน ท่านจะรังเกียจข้าหรือไม่ เพราะหากท่านเกลียดข้าขึ้นมาข้าคงอยู่ไม่ได้แล้ว”สีหน้าหญิงสาวอ่อนลง “เด็กทึ่ม ข้าไหนเลยจะโกรธเกลียดเจ้า ว่ามาเถอะไม่ว่าเรื่องใดพี่หญิงพร้อมรับฟัง หากเจ้าป่วยพี่หญิงจะเฟ้นหาหมอเทวดามารักษาเจ้าเอง”ถูเข่อหานยิ้มขืน “ที่จริงข้า...”“องค์หญิง คุณชายให้มาถามว่าท่านเรียบร้อยแล้วหรือไม่” เสียงชุยช่านดังเข้ามาตัดบทสุ่ยตัวตัวลืมเผยจิ่นอันไปเสียสนิท เรื่องนี้ก็อยากรู้ใจจะขาด เรื่องนั้นก็ละเลยไม่ได้ มิเช่นนั้นสุ่ยจื่ออันต้องตามมาต่อว่านางจนหูชาแน่“บอกคุณชายเผยให้รอข้าอีกหนึ่งถ้วยชา”“เพคะ”สุ่ยตัวตัวกลับมาสนใจคนตรงหน้าต่อ หญิงสาวยกมือลูบศีรษะคนตัวสูงด้วยความเอ็นดู นางดึงมือชายหนุ่มให้ยืนขึ้น ตอนนี้ถึงกับต