เหมันต์เปลี่ยนผันล่วงเข้าสู่วสันตฤดู จากกลิ่นอายหิมะเหน็บหนาวพริบตาก็ละลายกลายเป็นความอบอุ่นท่ามกลางแมกไม้ที่เริ่มผลิใบดกหนาหญิงสาวใบหน้าจิ้มลิ้มหลับตาพริ้มนอนกอดบทละครที่ตนอ่านมาแล้วไม่รู้กี่สิบหนอยู่บนเหมยก้านโต มีเพียงหนังสือเล่มนี้เท่านั้นที่จะช่วยเยียวยาความรู้สึกอ้างว้างโดดเดี่ยวของนางได้พี่ชายที่นางเทิดทูนจากนางไปแล้ว หลังเขาจากไปครบปีพี่หญิงเพียงคนเดียวที่นางชิดใกล้ก็ตามเขาไปในปีถัดมา‘พวกเขาจะเป็นเช่นไรบ้างนะ ท่านพี่เซี่ย พี่หญิงเมิ่งหลานพวกท่านสบายดีหรือไม่’ เสียงย้ำเท้าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ใบไม้ที่เหี่ยวแห้งส่งเสียงกรอบแกรบตามจังหวะก้าวย่าง“แอบมานอนที่นี่อีกแล้วหรือ พี่หญิงตัวตัว”เปลือกตาบางขยับเปิดทันที หญิงสาวตกใจสะดุ้งโหยงจนเกือบพลัดตกลงมาชายหนุ่มเบื้องล่างเพียงสะกิดปลายเท้าแผ่วเบาก็ทะยานขึ้นมาช่วยพยุงอีกฝ่ายได้ทันท่วงที“เจ้ามาอยู่นี่ได้อย่างไร อย่าบอกนะว่าโดดเรียนอีกแล้ว”“พี่หญิงของข้า…ท่านยังไม่เข้าเรียนเลย แล้วจะให้ข้าเอาแก่จิตแก่ใจไหนไปตั้งใจเรียน ท่านเองก็รู้ องค์ประกันเช่นข้าหากไม่มีพี่หญิงคอยหนุนหลังอยู่ ไหนเลยจะมีชีวิตรอดจากการถูกกลั่นแกล้งมาตลอดเจ็ดปี”“เล
最後更新 : 2026-08-25 閱讀更多