บทที่ 1 ไม่ใช่เด็กดี

แดดรำไรสาดสะท้อนผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ ทอดกระทบม่านหน้าต่างที่กำลังปลิวไสวลงบนใบหน้าเกลี้ยงเกลา เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้สึกร้อนแล้วลืมตาตื่น ฝ่ามือกว้างจึงยกขึ้นช่วยบดบังแสงอาทิตย์นั้นเอาไว้

ชายหนุ่มกวาดสายตามองใบหน้าหญิงสาวก่อนนึกย้อนกลับไปเมื่อเจ็ดปีก่อน เขายิ้มออกมาทั้งริมฝีปากและดวงตา

วสันต์แรกของปีนั้นเขาต้องพลัดถิ่นมาเป็นองค์ประกันยังแคว้นจงเจียน เมื่อก่อนอยู่แค้วนตงเสียก็ใช่ว่าชีวิตรัชทายาทเช่นเขาจะสุขสบาย

นอกจากถูกเคี่ยวกรำให้เรียนรู้เรื่องการเมืองการปกครอง เขายังต้องหมั่นฝึกฝนเรื่องวรยุทธ์อย่างหนัก วัยเด็กผู้อื่นเป็นเช่นไรเขาไม่รู้ ทว่ารัชทายาทเช่นเขากลับต้องแบกความหวังราชวงศ์ไว้บนบ่าตั้งแต่จำความได้ ดังนั้นโลกของเขาจึงเป็นสีเทามาโดยตลอด

ต่อมาไม่นานก็ถูกลอบทำร้ายจนเกือบสิ้นชื่อ ถูเข่อหานใช้ทุกศาสตร์วิชาหลีกหนีศัตรูที่เหนือชั้นกว่าอย่างเอาเป็นเอาตาย กระทั่งโดนทำร้ายจนตกหน้าผา เขาคิดว่าตนได้สิ้นชีวิตไปแล้วด้วยซ้ำทว่าเขากลับตื่นขึ้นมาพร้อมความทรงจำที่เลือนหาย 

ตอนนั้นเขาได้รับการช่วยเหลือจากหญิงสาวผู้หนึ่งนามของนางก็คือ ซูเมิ่งหลาน นางเชี่ยวชาญวิชาแพทย์จึงสามารถรักษาเขาจนกลับมาร่างกายแข็งแรงดังเดิม หากแต่ความทรงจำยังไม่อาจหวนคืน เพราะบุญคุณช่วยชีวิตถูเข่อหานจึงเคารพรักนางประหนึ่งพี่สาวคลานตามกันมา

หลังจากนั้นนางกับเขาก็ระหกระเหินท่ามกลางเพลิงสงครามของสองแคว้น กระทั่งเขาและนางได้บังเอิญมาพัวพันกับแม่ทัพหนุ่มแห่งแคว้นจงเจียน พญายมแห่งเป่ยเปี้ยนเซี่ยเวย แม่ทัพเซี่ยมีญาติผู้น้องติดตามมาด้วย นามของนางก็คือ สุ่ยตัวตัว จากความเข้าใจผิดกลายเป็นใกล้ชิดและผูกพันเรื่อยมา

ถูเข่อหานจดจำเรื่องราวใดไม่ได้จึงเอาตัวรอดในที่แปลกใหม่ได้ยาก ส่วนซูเมิ่งหลานก็ต้องทำทุกวิธีเพื่อปกป้องเขาและให้เขากับนางมีชีวิตรอดในค่ายทหารอย่างไม่เสียเปรียบ ดังนั้นซูเมิ่งหลานจึงมีเวลาอยู่กับเขาในวัยเยาว์สั้นนัก ในขณะที่เขาอ้างว้างและโดดเดี่ยวนั่นเอง กลับมีมือคู่หนึ่งยื่นมาตรงหน้า รอยยิ้มของนางยิ่งกว่าแสงเทียนยามค่ำคืน สุกสกาวดั่งดาวเกลื่อนฟ้า แต่เขายังไม่ไว้ใจผู้ใดทั้งสิ้น 

‘เด็กน้อย เจ้าขี้แยเช่นนี้ขี้เหร่จนดูไม่ได้ มาเถอะพี่หญิงจะพาเจ้าไปหาอะไรสนุก ๆ ทำ’ 

ถูเข่อหานในวัยสิบเอ็ดขวบปัดมือเด็กสาวทิ้งอย่างไม่ไยดี เขาโวยวายยกใหญ่ก่อนตัดสินใจเอ่ยเสียงห้วน ‘ไม่ต้องมายุ่งกับข้า ข้าจะไปหาพี่หญิงซู พี่หญิงของข้าอยู่ที่ใด!?’ 

เด็กสาวถอนหายใจยาว นางนั่งลงตรงหน้าเขาพลางบีบแก้มเปื้อนมอมคู่นั้นเพื่อหยอกล้อ ‘เจ้านี่มันเด็กเกเรชัด ๆ วางใจเถอะ หากพี่หญิงของเจ้าไม่ใช่สายลับจริง ๆ ท่านพี่เซี่ยของข้าจะต้องดูแลนาง รวมถึงเจ้าอย่างดีแน่นอน’ 

เขาค่อย ๆ สงบสติลง สองมือคู่นั้นเปลี่ยนจากบีบแก้มของเขาแล้วย้ายมาช่วยเช็ดคราบน้ำตาอย่างเบามือ ‘ไม่ต้องร้องแล้ว ลูกผู้ชายต้องอดทน เจ้าไม่รู้หรือ’ 

เพียงคำพูดไม่กี่ประโยคก็ทำให้เขาท่าทีอ่อนลง ‘ท่านเป็นใคร?’

‘ข้ามีนามว่าสุ่ยตัวตัวเป็นญาติผู้น้องของแม่ทัพเซี่ย เจ้าจะเรียกพี่หญิงตัวตัวก็ได้นะ ข้าไม่ถือ แล้วเจ้าล่ะนามว่าอะไร’

เด็กชายขมวดคิ้วแน่น เขาเองก็จำชื่อของตนไม่ได้แล้ว แต่ซูเมิ่งหลานเรียกเขาว่า ‘เสี่ยวเป้ย’ 

ทันทีที่เด็กสาวได้ยินชื่อของเขา นางก็ฉีกยิ้มกว้างจนดวงตาขึ้นรูปจันทร์เสี้ยว ทั้งยังขยี้ศีรษะของเขาราวกับรู้จักกันมาแต่ชาติปางก่อน นางช่างตีสนิทกับคนแปลกหน้าได้เร็วยิ่งนัก ทว่าท่ามกลางรอยยิ้มนั้น เขากลับมองเห็นแสงทองส่องประกายออกมา มีทั้งความซุกซนเจือความงดงามผสานกลิ่นอายแห่งความกล้าหาญอย่างบอกไม่ถูก

‘เสี่ยวเป้ย มาเถอะ พี่หญิงจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้าเอง’ 

แต่แล้วเวลาแห่งความสุขก็ช่างแสนสั้น เมื่อเขาได้ความทรงจำกลับมา เด็กน้อยค้นพบว่าตนเป็นรัชทายาทแคว้นศัตรู สถานะของเขาเป็นปรปักษ์กับนางอย่างสิ้นเชิง สุ่ยตัวตัวก็ไม่ใช่เด็กสาวธรรมดาเช่นกัน หากแต่นางเป็นถึงองค์หญิงสามแห่งแคว้นจงเจียน ดังนั้นเขาจึงคิดหาสันติวิธีที่จะอยู่ร่วมกันของสองแคว้นเพื่อเคียงข้างนาง

ถูเข่อหานยินดีสละตัวเองมาเป็นองค์ประกันที่จงเจียน หลังลงนามไม่นาน เขาก็ได้ยินข่าวร้าย ซูเมิ่งหลาน พี่สาวผู้มีพระคุณของเขาได้จากไปไม่มีวันกลับ นางไม่อยู่ในดินแดนแห่งนี้ตลอดกาล

จากวันนั้นเขาจึงเก็บตัวไม่เผชิญหน้าใครทั้งสิ้น ทำให้อยู่ ๆ ก็มีโรคร้ายรุมเร้าทั้งที่ยังเด็ก เขานอนเป็นผักไม่ได้สติถึงหนึ่งปีเต็ม ด้วยสถานะองค์ประกันต่างแคว้นการรักษาจึงย่ำแย่มาก เขาไม่ได้รับการเหลียวแล หมอหลวงไม่อาจรักษาเต็มกำลัง

โชคยังดีที่มีสุ่ยตัวตัวเคียงข้าง นางลอบมาพบเขาที่ตำหนักฉางชุนตลอด จนกระทั่งเขาได้สติ เพียงแต่การฟื้นคืนสติครานี้กลับทำให้เขาไม่เหมือนเดิม

ใช่แล้ว! เขากลับมาพร้อมเรื่องราวมากมายที่ไม่อาจเปิดเผยต่อนาง เพราะหากเขาบอกความจริงออกไปก็หวั่นใจว่านางจะหวาดกลัวเขา ดังนั้น ถูเข่อหานจึงขอเก็บความลับนี้เอาไว้ให้ตายไปกับตนยังดีกว่า 

เปลือกตาบางปรือขึ้นเล็กน้อย ไม่นานก็ตื่นเต็มตา

“หนีเรียนมาอีกแล้วหรือ” เสียงใสถามอู้อี้ ก่อนจะกวาดสายตามองโดยรอบ ที่นี่เป็นตำหนักส่วนตัวของนาง บ่อยครั้งที่เขาชอบลักลอบเข้ามาโดยพลการ

ถูเข่อหานหลุดจากภวังค์ เขาลดมือลงแช่มช้า “ข้าเปล่า”

สุ่ยตัวตัวคว้ามืออีกฝ่ายมาสำรวจ “ก็รู้ว่าร้อน เหตุใดไม่ปลุกข้า”

“พี่หญิงนอนน้ำลายยืดดูสบายเพียงนั้น ข้าไหนเลยจะกล้าปลุก” ถูเข่อหานหยอกล้อ

เพียะ!

เขาแสร้งสะดุ้ง ทั้งที่ฝ่ามือเมื่อครู่ไม่รู้สึกระคายผิวแม้เพียงเสี้ยว

“เด็กบ้า เจ้าน่ะสินอนน้ำลายยืด”

ถูเข่อหานหัวเราะครืน เขายื่นซองสีน้ำตาลไปตรงหน้าหญิงสาว “ให้ท่าน”

“อะไร?”

“เปิดดูสิ”

ทันทีที่เปิดออก สุ่ยตัวตัวก็ยิ้มกว้าง “บ๊วยเคลือบน้ำผึ้ง”

“ลองชิมดูสิอร่อยหรือไม่”

หญิงสาวพยักหน้าหงึกหงัก จากนั้นโยนเจ้าเม็ดบ๊วยฉ่ำน้ำผึ้งเข้าปาก ความหวานอมเปรี้ยวที่ผสานกันอย่างลงตัวเช่นนี้ทำให้นางอารมณ์ดีทันตา สุ่ยตัวตัวได้ลิ้มลองรสชาติที่โปรดปรานก็ยิ้มแก้มแตก

“ยังอร่อยเหมือนเดิม แต่เด็กจนโตฝีมือของเจ้าไม่เคยเปลี่ยนจริง ๆ เจ้าเองก็ลองชิมดูสิ”

ไม่รอให้อีกฝ่ายตอบรับหรือปฏิเสธ สุ่ยตัวตัวพลันหยิบบ๊วยเม็ดหนึ่งส่งเข้าปากของเขา ปลายนิ้วเรียวที่แตะลงบนริมฝีปากได้รูปทำให้ถูเข่อหานตัวแข็งค้างประหนึ่งดินปั้นไม้แกะสลัก

สุ่ยตัวตัวกะพริบตาปริบ ๆ “เป็นอย่างไร”

ถูเข่อหานกระแอม เขาเฉไฉมองผ่านใบหน้าเกลี้ยงเกลาไปเพื่อบรรเทาความเก้อกระดาก

“ฝีมือข้า ไม่อร่อยได้หรือ”

“แบร่ หลงตัวเอง” สุ่ยตัวตัวยังคงหยิบบ๊วยเคลือบน้ำผึ้งเข้าปากชิ้นแล้วชิ้นเล่า

ถูเข่อหานลอบมองใบหน้าหญิงสาวที่ยิ้มอย่างมีความสุข หัวใจของเขาก็เต้นแรงราวกับถูกของแข็งหวดตี ตอนเด็กเขามองนางเป็นพี่สาวที่แสนดีเสมอมา ทว่าตอนนี้เขากลับคิดไม่ซื่อกับนาง ยิ่งตอนที่ริมฝีปากสีกุหลาบขยับเคี้ยวสมองของเขาก็ยิ่งคิดเลยเถิดไปไกล ถูเข่อหานรีบเบือนหน้าหนี พลางกลืนน้ำลายจนคอขยับ

“องค์หญิงเพคะ องค์ชายรองมาขอพบเพคะ”

สุ่ยตัวตัวตาเบิกกว้าง “พี่รองมา!”

นางรีบหันรีหันขวาง หากสุ่ยจื่ออันจับได้ว่านางลักลอบพบกับถูเข่อหานทุกอย่างต้องจบไม่สวยแน่ บ่อยครั้งที่สุ่ยจื่ออันขัดขวางความสัมพันธ์ของนางกับเขา เพียงเพราะถูเข่อหานก็เป็นแค่องค์ประกัน และยังเป็นองค์ชายแคว้นศัตรู

“เจ้าไปหาที่หลบก่อนเร็วเข้า”

สุ่ยตัวตัวคว้ามือถูเข่อหานได้ก็รีบพาไปหยุดที่หน้าตู้ไม้สักทองขนาดใหญ่ “เจ้าเข้าไปก่อน”

“พี่หญิง ข้าไม่กลัวเขา”

“ไม่ได้ เจ้าต้องเชื่อฟัง เข้าไป”

ถูเข่อหานหน้าม่อยคอตก “ก็ได้ เพราะเป็นท่านหรอกนะข้าถึงยอม”

“ข้ารู้ ๆ เด็กดี เข้าไปเถอะนะ” สุ่ยตัวตัวเขย่งปลายเท้าพลางลูบศีรษะคนตัวสูง 

ถูเข่อหานยิ่งหน้ามุ่ยเข้าไปใหญ่ เมื่อไหร่นางจะเลิกเห็นเขาเป็นเด็กเสียที ตอนนี้เขาอายุสิบแปดปีแล้วตัวยังสูงกว่าพี่ชายทั้งสองของนางด้วยซ้ำ 

ที่สำคัญ เขาไม่ใช่เด็กดี!

“น้องหญิงสาม เจ้ามายืนทำไมตรงนี้”

สุ่ยตัวตัวสะดุ้งโหยง ร่างระหงค่อย ๆ หันหลังกลับแช่มช้า ริมฝีปากสีกุหลาบยิ้มออกมาจนตาปิด “พี่รอง ข้าว่าจะเปลี่ยนอาภรณ์สักหน่อย นึกไม่ถึงว่าท่านจะใจร้อนเข้ามาก่อน”

สุ่ยจื่ออันพยักหน้า “ข้าไม่รอบคอบเอง แต่ข้ามีเรื่องสำคัญจะคุยกับเจ้า”

“เรื่องอะไรเพคะ”

“เจ้าใช้อุบายไว้อาลัยแม่ทัพเซี่ยกับหมอหญิงซูได้ถึงหกปีเต็ม ตอนนี้ปีที่เจ็ดแล้ว ควรต้องทำตามสัญญาหมั้นหมายเสียที”

สุ่ยตัวตัวหูอื้ออึงไปชั่วขณะ ตอนนั้นนางเอาตัวรอดมาได้เพราะสู้อุตส่าห์ใช้อุบายบวกปีรวมกันหลังจากเซี่ยเวยและซูเมิ่งหลานจากไป นึกไม่ถึงว่าเวลาแห่งอิสรภาพจะผันผ่านไปรวดเร็วเพียงนี้

“พี่รอง ข้าว่าเรื่องนี้รอเสด็จพ่ออีกทีดีกว่า”

“ไม่ต้องรอแล้ว นี่เป็นโองการจากเสด็จพ่อให้ข้ามาบอกเจ้า”

คนที่อยู่ในตู้ถึงกับกัดฟันกรอด มือของเขากำแน่นจนเส้นโลหิตปูดโปน ดวงตาของชายหนุ่มมีประกายไฟลุกโชนออกมา แม้แต่สุ่ยจื่ออันที่ยืนห่างออกไปยังรู้สึกถึงไอสังหารจนหายใจลำบาก 

‘นางเป็นพี่หญิงของข้า ไม่ว่าใครหน้าไหนอย่าได้คิดจะพรากนางไปจากข้า!’