พี่หญิงอย่าทอดทิ้งข้า

พี่หญิงอย่าทอดทิ้งข้า

last updateLast Updated : 2026-09-26
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
32Chapters
518views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

หลังนอนเป็นผักไปถึงหนึ่งปี ก็มีบางสิ่งเกิดขึ้นโดยไม่อาจเปิดเผย เขาเก็บงำความลับนี้ไว้ในใจตลอด เพราะหวั่นเกรงว่าหากนางรู้เข้าอาจทอดทิ้งเขาไปด้วยความหวาดกลัว ดังนั้นเขาจะทำทุกทางเพื่อเคียงข้างนางให้ได้!

View More

Chapter 1

บทนำ ให้เป็นเรื่องของเรา

오후 4시17분.

한서림은 휴대폰 화면에 뜬 번호를 한참 바라봤다.

010으로 시작하는 누가봐도 평범한 번호였다.

문제는 세 번째 전화라는 것이었다.

처음에는 회의 중이었다.

두 번째는 고객과 통화하고 있었다.

그리고 세 번째.

휴대폰이 책상 위에서 짧게 진동했다.

부우웅.

서림은 모니터 오른쪽 아래에 떠 있는 시간을 확인했다.

퇴근까지 한 시간 사십삼 분.

그녀는 한숨을 내쉬며 전화를 받았다.

“네, 여보세요.”

잠깐의 정적.

곧 남자의 목소리가 들렸다.

“한서림 씨 맞으십니까?”

낮고 차분한 목소리였다.

서림의 손이 마우스 위에서 멈췄다.

“그런데요.”

“서울중앙지검 금융범죄수사팀입니다.”

서림은 눈을 가늘게 떴다.

그리고 아무 말 없이 의자 등받이에 몸을 기댔다.

남자는 계속 말했다.

“현재 한서림 씨 명의로 개설된 계좌가 금융사기 사건에 이용된 정황이 확인돼서 연락드렸습니다.”

서림의 입꼬리가 아주 조금 올라갔다.

아.

이거구나.

“제 계좌가요?”

“네.”

“어느 은행인데요?”

순간 남자의 대답이 반 박자 늦었다.

“확인 절차를 위해서 먼저 본인 인증을—”

“어느 은행이냐고요.”

전화기 너머가 조용해졌다.

서림은 피식 웃었다.

창구 근무만 3년이다.

지금은 본사 금융소비자보호팀에서 일하고 있지만, 고객들이 어떤 수법으로 돈을 잃는지 하루에도 몇 번씩 보고서를 확인했다.

검찰.

금융감독원.

경찰.

택배.

카드사.

이제는 소재조차 뻔했다.

“요즘은 검찰에서 휴대폰 번호로 전화도 해요?”

“한서림 씨.”

“네.”

“장난으로 받아들이시면 안 됩니다.”

남자의 목소리는 놀라울 만큼 침착했다.

보통 이쯤 되면 목소리가 높아졌다.

상대를 압박하거나 겁을 줬다.

그런데 이 남자는 달랐다.

화내지도 않았다.

서두르지도 않았다.

그래서 오히려 조금 신기했다.

서림은 턱을 괴었다.

“그럼 사건번호 불러주세요.”

이번에는 바로 답이 나왔다.

“2026형제 84127호.”

“…준비 많이 했네요.”

“무슨 말씀이십니까?”

“보이스피싱이요.”

정적.

서림은 휴대폰을 귀에서 살짝 떼었다.

통화 종료 버튼을 누르려다가 멈췄다.

이상했다.

보통 정체를 들키면 먼저 끊는다.

그런데 남자는 끊지 않았다.

오히려 낮은 숨소리만 희미하게 들렸다.

그리고 몇 초 뒤.

“눈치가 빠르시네요.”

서림의 눈썹이 올라갔다.

“…네?”

목소리가 달라졌다.

아까의 딱딱한 공무원 말투가 아니었다.

조금 더 낮고,

조금 더 느렸다.

본래 목소리인 것 같았다.

“지금 인정한 거예요?”

“그렇게 들렸습니까?”

“네.”

“그럼 그렇게 생각하시죠.”

서림은 황당해서 웃음이 터졌다.

“미친 사람 아니야?”

“그 말 많이 듣습니다.”

“안 끊어요?”

“한서림 씨가 안 끊고 있잖습니까.”

그 말에 서림은 자신의 휴대폰 화면을 내려다봤다.

통화시간 03:12.

맞았다.

왜 안 끊었지?

“저 신고할 건데요.”

“하세요.”

“번호 추적도 요청하고.”

“그것도 하시고.”

“진짜 겁이 없나 보네.”

이번에는 남자가 작게 웃었다.

처음 듣는 웃음이었다.

아주 짧았다.

그런데 이상하게 귀에 남았다.

서림은 미간을 찌푸렸다.

“뭐가 웃겨요?”

“생각했던 사람이 아니라서.”

“…나를 알아요?”

“자료에는 있습니다.”

서림의 표정이 굳었다.

“무슨 자료?”

남자는 대답하지 않았다.

아까까지 장난스럽던 공기가 단숨에 사라졌다.

“내 개인정보 가지고 있어요?”

“이름 정도입니다.”

“거짓말하지 마요.”

서림은 몸을 일으켰다.

옆자리 직원 승아가 고개를 들었다가 다시 모니터를 바라봤다.

서림은 목소리를 낮췄다.

“내 번호를 알고, 이름을 알고, 아까는 명의 계좌 이야기도 했죠.”

“그건 대본입니다.”

“그 대본에 내 이름이 들어가 있는 거잖아.”

침묵.

서림은 그 침묵이 마음에 들지 않았다.

“어디까지 알아요?”

“별로 모릅니다.”

“별로가 어디까지인데?”

“한서림. 서른둘.”

그 순간 심장이 철렁했다.

“그리고?”

남자의 목소리가 멈췄다.

서림은 자신도 모르게 휴대폰을 더 세게 움켜쥐었다.

“말해봐요.”

“은행 근무.”

서림의 얼굴에서 웃음기가 완전히 사라졌다.

“…….”

“이 정도.”

“그걸 어떻게 알았는데?”

“그쪽이 알 필요는 없습니다.”

“지금 당장 경찰에 신고할 거예요.”

“그러세요.”

“계속 그 말만 하네.”

“제가 하지 말라고 하면 안 하실 겁니까?”

서림은 대답하지 못했다.

남자는 이상할 만큼 침착했다.

그 침착함이 서림을 더 불편하게 만들었다.

평범한 사기꾼이라면 돈을 보내라고 해야 했다.

계좌를 물어야 했다.

앱을 설치하라고 해야 했다.

그런데 이 남자는 아무것도 요구하지 않았다.

서림이 물었다.

“그럼 왜 전화했어요?”

이번에는 남자의 대답이 늦었다.

“…일이니까.”

“사람 속이는 게 일이에요?”

“네.”

너무 간단한 대답이었다.

그래서 오히려 서림은 말문이 막혔다.

“당당하네요.”

“당당한 건 아닙니다.”

“그럼?”

“익숙한 거죠.”

낮은 목소리가 귓가에 가라앉았다.

서림은 이유 없이 입을 다물었다.

순간 전화기 너머로 무언가 떨어지는 소리가 들렸다.

그리고 멀리서 누군가가 말했다.

—야, 다음 번호 넘겨.

서림의 눈빛이 변했다.

남자는 급하게 마이크를 막은 듯했다.

소리가 뭉개졌다.

잠시 뒤 다시 그의 목소리가 들렸다.

“끊겠습니다.”

“잠깐.”

남자가 멈췄다.

서림은 왜 그를 붙잡았는지 스스로도 몰랐다.

그저 궁금했다.

“내가 처음부터 보이스피싱인 거 알아챘잖아요.”

“네.”

“그런데 왜 이렇게 오래 통화했어요?”

잠시 아무 말도 들리지 않았다.

서림은 괜한 질문을 했다고 생각했다.

그때 남자가 말했다.

“그러게요.”

“…뭐?”

“저도 모르겠습니다.”

처음으로 그의 목소리가 흔들렸다.

아주 조금.

서림이 다시 입을 열기도 전에 전화가 끊겼다.

뚝.

“…….”

서림은 한동안 휴대폰을 귀에 댄 채 그대로 있었다.

통화시간.

07:48.

고작 여덟 분도 되지 않았다.

그런데 이상하게 훨씬 오래 통화한 것처럼 느껴졌다.

서림은 곧바로 번호를 캡처했다.

통화기록도 저장했다.

그리고 신고 앱을 열었다.

당연한 일이었다.

이상한 전화를 받았다.

개인정보까지 알고 있는 범죄자가 연락했다.

신고해야 했다.

그런데 신고 내용을 입력하던 손가락이 잠시 멈췄다.

마지막에 들었던 목소리 때문이었다.

—저도 모르겠습니다.

“미쳤나 봐.”

서림은 작게 중얼거리며 다시 입력했다.

그때였다.

휴대폰 상단에 메시지 알림 하나가 나타났다.

방금 통화했던 번호였다.

서림은 그대로 굳었다.

문자는 짧았다.

[다음부터 모르는 번호는 받지 마세요.]

서림은 어이가 없어 헛웃음을 흘렸다.

“지가 전화해놓고.”

곧바로 답장을 입력했다.

[그쪽부터 전화하지 마세요.]

전송.

읽음 표시 같은 것은 없었다.

당연했다.

서림은 그대로 번호를 차단했다.

그러고 휴대폰을 책상 위에 뒤집어 놓았다.

끝이었다.

다시는 받을 일 없었다.

그렇게 생각했다.

*

밤 11시42 분.

서림은 침대에 누워 책을 읽다가 휴대폰을 확인했다.

부재중 전화 한 통.

처음 보는 번호였다.

010-73XX-19XX.

서림은 인상을 찌푸렸다.

설마.

그 순간 메시지가 들어왔다.

[차단했네요.]

서림은 벌떡 몸을 일으켰다.

손가락이 빠르게 움직였다.

[누구세요?]

답장은 바로 왔다.

[목소리 들으면 알 텐데.]

서림은 화면을 노려봤다.

그리고 휴대폰이 울렸다.

부우웅.

같은 번호였다.

받지 말아야 했다.

당연히 그래야 했다.

그런데 서림의 손가락은 이미 통화 버튼 위에 올라가 있었다.

잠깐의 망설임.

그리고.

톡.

“……여보세요.”

아무 소리도 들리지 않았다.

서림이 조심스럽게 물었다.

“당신이에요?”

잠시 후.

낮고 익숙한 목소리가 들렸다.

“이번엔 빨리 받네요.”

서림의 심장이 아주 이상하게 내려앉았다.

그녀는 그때 알지 못했다.

자신이 방금 받은 이 전화가,

돈보다 훨씬 많은 것을 빼앗아 갈 전화라는 것을.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
32 Chapters
บทนำ ให้เป็นเรื่องของเรา
เหมันต์เปลี่ยนผันล่วงเข้าสู่วสันตฤดู จากกลิ่นอายหิมะเหน็บหนาวพริบตาก็ละลายกลายเป็นความอบอุ่นท่ามกลางแมกไม้ที่เริ่มผลิใบดกหนาหญิงสาวใบหน้าจิ้มลิ้มหลับตาพริ้มนอนกอดบทละครที่ตนอ่านมาแล้วไม่รู้กี่สิบหนอยู่บนเหมยก้านโต มีเพียงหนังสือเล่มนี้เท่านั้นที่จะช่วยเยียวยาความรู้สึกอ้างว้างโดดเดี่ยวของนางได้พี่ชายที่นางเทิดทูนจากนางไปแล้ว หลังเขาจากไปครบปีพี่หญิงเพียงคนเดียวที่นางชิดใกล้ก็ตามเขาไปในปีถัดมา‘พวกเขาจะเป็นเช่นไรบ้างนะ ท่านพี่เซี่ย พี่หญิงเมิ่งหลานพวกท่านสบายดีหรือไม่’ เสียงย้ำเท้าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ใบไม้ที่เหี่ยวแห้งส่งเสียงกรอบแกรบตามจังหวะก้าวย่าง“แอบมานอนที่นี่อีกแล้วหรือ พี่หญิงตัวตัว”เปลือกตาบางขยับเปิดทันที หญิงสาวตกใจสะดุ้งโหยงจนเกือบพลัดตกลงมาชายหนุ่มเบื้องล่างเพียงสะกิดปลายเท้าแผ่วเบาก็ทะยานขึ้นมาช่วยพยุงอีกฝ่ายได้ทันท่วงที“เจ้ามาอยู่นี่ได้อย่างไร อย่าบอกนะว่าโดดเรียนอีกแล้ว”“พี่หญิงของข้า…ท่านยังไม่เข้าเรียนเลย แล้วจะให้ข้าเอาแก่จิตแก่ใจไหนไปตั้งใจเรียน ท่านเองก็รู้ องค์ประกันเช่นข้าหากไม่มีพี่หญิงคอยหนุนหลังอยู่ ไหนเลยจะมีชีวิตรอดจากการถูกกลั่นแกล้งมาตลอดเจ็ดปี”“เล
last updateLast Updated : 2026-08-25
Read more
บทที่ 1 ไม่ใช่เด็กดี
แดดรำไรสาดสะท้อนผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ ทอดกระทบม่านหน้าต่างที่กำลังปลิวไสวลงบนใบหน้าเกลี้ยงเกลา เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้สึกร้อนแล้วลืมตาตื่น ฝ่ามือกว้างจึงยกขึ้นช่วยบดบังแสงอาทิตย์นั้นเอาไว้ชายหนุ่มกวาดสายตามองใบหน้าหญิงสาวก่อนนึกย้อนกลับไปเมื่อเจ็ดปีก่อน เขายิ้มออกมาทั้งริมฝีปากและดวงตาวสันต์แรกของปีนั้นเขาต้องพลัดถิ่นมาเป็นองค์ประกันยังแคว้นจงเจียน เมื่อก่อนอยู่แค้วนตงเสียก็ใช่ว่าชีวิตรัชทายาทเช่นเขาจะสุขสบายนอกจากถูกเคี่ยวกรำให้เรียนรู้เรื่องการเมืองการปกครอง เขายังต้องหมั่นฝึกฝนเรื่องวรยุทธ์อย่างหนัก วัยเด็กผู้อื่นเป็นเช่นไรเขาไม่รู้ ทว่ารัชทายาทเช่นเขากลับต้องแบกความหวังราชวงศ์ไว้บนบ่าตั้งแต่จำความได้ ดังนั้นโลกของเขาจึงเป็นสีเทามาโดยตลอดต่อมาไม่นานก็ถูกลอบทำร้ายจนเกือบสิ้นชื่อ ถูเข่อหานใช้ทุกศาสตร์วิชาหลีกหนีศัตรูที่เหนือชั้นกว่าอย่างเอาเป็นเอาตาย กระทั่งโดนทำร้ายจนตกหน้าผา เขาคิดว่าตนได้สิ้นชีวิตไปแล้วด้วยซ้ำทว่าเขากลับตื่นขึ้นมาพร้อมความทรงจำที่เลือนหาย ตอนนั้นเขาได้รับการช่วยเหลือจากหญิงสาวผู้หนึ่งนามของนางก็คือ ซูเมิ่งหลาน นางเชี่ยวชาญวิชาแพทย์จึงสามารถรักษาเขาจนกลับมาร่
last updateLast Updated : 2026-08-25
Read more
บทที่ 2 ตัดความสัมพันธ์
เวลาล่วงเลยเข้าสู่ปลายยามซวี [1] ณ ตำหนักหลังยังคงมีแสงจากเชิงเทียนส่องสว่าง ดวงตาคมกริบจดจ่อกับแท่งเหล็กกล้าซึ่งถูกตีขึ้นรูปหลากหลายแบบองครักษ์หนุ่มอาต้าลี่จับจ้องกระบวนการประกอบร่างอย่างชำนาญด้วยความทึ่ง“องค์ชาย สิ่งนี้คืออะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ”มือของเขายังคงขยับอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรวมร่างเหล็กเหล่านั้นที่มีมากมายหลายชิ้นสำเร็จ ไม่นานก็ได้ยินเสียงแกร็ก นัยน์ตาคมกริบช้อนขึ้นแช่มช้า เขายกขึ้นแล้วทำท่าเล็งปลายของมันไปยังองครักษ์ของตนอาต้าลี่ไม่รู้ว่าของสิ่งนี้คืออะไร ทว่าจากรูปลักษณ์ของมันจะต้องเป็นอาวุธที่มีอานุภาพร้ายแรงมากเป็นแน่ องครักษ์หนุ่มใจเต้นครึกโครมพลางหลับตาแน่นเมื่อตกเป็นหนูทดลองแกร็ก!ถูเข่อหานวางอาวุธสุดประหลาดในมือลง ครั้นอาต้าลี่เห็นว่าร่างของตนหาได้บุบสลายแต่อย่างใด เขาก็ผ่อนลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก“ข้าเรียกมันว่าเพลิงพญายม”อาต้าลี่เกาหัวแกรก ๆ นี่นับเป็นอาวุธรูปร่างประหลาดที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา จะว่าเป็นของแคว้นตงเสียก็ไม่ใช่ ของแคว้นจงเจียนยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่ ตั้งแต่เขาถูกส่งตัวมาอารักขาองค์รัชทายาทที่นี่ เขาลอบสำรวจคลังอาวุธของจงเจียนมาจนหมดแล้ว อาวุธชนิดนี้
last updateLast Updated : 2026-08-25
Read more
บทที่ 3 แมวกับเสือ (1)
เพราะเป็นเวลาดึกมาก ผู้คนที่มาเที่ยวชมงานเทศกาลจึงบางตาลง ทว่าสองข้างทางยังคงสว่างไสวเต็มไปด้วยโคมไฟที่ส่องสว่างสุ่ยตัวตัวสอดส่ายสายตาชื่นชมโดยรอบ นานมากแล้วที่นางไม่ได้เที่ยวเล่นเช่นนี้ หากแม่ทัพเซี่ยยังอยู่เขาจะเป็นคนพานางออกมาทุกครั้ง พี่ชายที่แสนดีในวันนั้นไม่มีอีกแล้ว นางกลับมาใช้ชีวิตองค์หญิงเต็มตัว ต้องทำตามกฎเกณฑ์ มีพี่น้องต่างมารดามากมายแต่ก็มิได้มีความสุขเฉกเช่นวันวานภายใต้รอยยิ้มสดใส ถูเข่อหานมองเห็นอาการหมองหม่นเจืออยู่ในนั้น เขาคว้ามือนุ่มนิ่มมากุมปลอบ หญิงสาวแหงนมองอีกฝ่าย เขาส่งยิ้มจริงใจให้แก่นางจริงสิ แม้ตอนนี้ไม่มีพี่ชาย แต่นางก็ยังมีน้องชายผู้นี้อยู่เคียงข้างมิใช่หรือ“เรามาปล่อยโคมไฟเพื่ออธิษฐานถึงพวกเขาดีหรือไม่”นัยน์ตาดอกท้อระริกไหว สุ่ยตัวตัวยิ้มพลางพยักหน้ารับถูเข่อหานเห็นนางเป็นเช่นนี้ก็ยิ่งทำให้ตนไม่วางใจ ชายหนุ่มใช้ฝ่ามือทั้งสองประคองมือเรียวเอาไว้ “พี่หญิงตัวตัว ท่านกลับมาสดใสดังเดิมเถิดนะ ท่านเชื่อหรือไม่ว่าตอนนี้แม่ทัพเซี่ยและพี่หญิงซูกำลังใช้ชีวิตอย่างมีความสุขอยู่ในอีกฟากฝั่ง หากพวกเขารู้ว่าท่านเอาแต่ใช้ช
last updateLast Updated : 2026-08-29
Read more
บทที่ 3 แมวกับเสือ (2)
“เรียบร้อยแล้ว เจ้าเขียนคำอธิษฐานว่าอะไร”สุ่ยตัวตัวตั้งใจจะพลิกเพื่อดูอีกฝั่งที่ชายหนุ่มเขียนเอาไว้ แต่ก็ถูกเขาขวาง“พี่หญิงตัวตัว คำอธิษฐานไหนเลยจะป่าวประกาศได้ ไม่เช่นนั้นสวรรค์จะลงโทษ”“ชิ ได้ ๆ เจ้าเองก็อย่าแอบดูของข้าแล้วกัน”โคมไฟถูกจุดขึ้นมาจนส่องสว่าง สุ่ยตัวตัวประสานมือหลับตาพริ้มเพื่อวิงวอนต่อสิ่งที่อธิษฐาน ส่วนถูเข่อหานเพียงจับโคมไฟเอาไว้มั่น ดวงตาของเขายังจับจ้องอีกฝ่ายไม่ละสายตา‘ขอเพียงชีวิตนี้ได้อยู่เคียงข้างท่านก็เพียงพอแล้ว พี่หญิงของข้า’ทั้งสองช่วยกันประคองและปล่อยมือจากโคมไฟ มันค่อย ๆ ล่องลอยขึ้นไปเหนือบรรยากาศ ลมที่เริ่มก่อตัวพัดโหมจนโคมไฟปลิวห่างออกไปอย่างรวดเร็ว“วันนี้ท่านมีความสุขหรือไม่”“แน่นอน ขอบคุณเจ้ามากนะ”จู่ ๆ เสียงท้องของหญิงสาวก็ร้องขึ้นมา สุ่ยตัวตัวยิ้มแหย “หิวจังเลย อาหารในวังรสชาติจืดชืด เสียดายจังว่าจะมากินบะหมี่ข้างทางเสียหน่อย แต่ร้านค้าปิดไปหมดแล้ว”ถูเข่อหานอมยิ้มด้วยความเอ็นดู เขาจูงมืออีกฝ่ายไว้ “ข้าทำให้ท่านกินเอง”สุ่ยตัวตัวกะพริบตาถี่ “เจ้าทำเป็นด้วยหรือ”
last updateLast Updated : 2026-08-30
Read more
บทที่ 4 คนเคยคุ้นแต่ไม่คุ้นเคย
ฝนเทกระหน่ำแรงขึ้นเรื่อย ๆ ถูเข่อหานปลดเสื้อตัวนอกออก เขาหันมาคลุมทับบนศีรษะของสุ่ยตัวตัว“พี่หญิง ท่านเป็นเด็กดีรอข้าตรงนี้เงียบ ๆ” ฝ่ามือกว้างลูบลงบนศีรษะหญิงสาวด้วยความอ่อนโยน หากแต่เขากลับยิ้มออกมาแค่เพียงริมฝีปาก แววตามิได้ยิ้มตามไปด้วย สุ่ยตัวตัวเริ่มหวาดกลัวพิกล เพราะในแววตาคู่นั้นมีบางอย่างเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาดูดุดันแข็งกร้าวมากกว่าเมื่อก่อน“กลัวหรือ?”สุ่ยตัวตัวกลืนน้ำลายด้วยความยากลำบาก นางส่ายหน้าแทนคำตอบ ชายหนุ่มกลับยิ้มมุมปากประหนึ่งรู้ว่านางกำลังโกหก ที่จริงแววตาของนางได้ฟ้องเขาว่ากำลังหวาดกลัว นางกลัวเขาไม่ใช่กลัวโจรพวกนี้ ไม่นานวงล้อมของเหล่าชายฉกรรจ์ก็บีบแคบเข้ามาเรื่อย ๆ ชายร่างยักษ์คนหนึ่งวิ่งพุ่งเข้ามาหมายปะทะกับถูเข่อหานโดยตรง แต่ก็ถูกชายหนุ่มยันฝ่าเท้าใส่กลางอกจนร่างปลิวกระแทกต้นไม้เข้าเต็มแรง อั๊ก!ชายคนนั้นเจ็บจนหน้าเขียวคล้ำ เขางอตัวทุรนทุราย คนที่เหลือตกตะลึงพร้อมใจหยุดชะงัก สายตาพวกเขาหลุกหลิกลังเล นึกไม่ถึงว่าเพียงฝ่าเท้าเดียวก็เล่นเอากระดูกซี่โครงคนถูกถีบหักเสียงดังสนั่น 
last updateLast Updated : 2026-08-31
Read more
บทที่ 5 อย่าลืมข้า (1)
“องค์ชาย ถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”“อืม”หลังรถม้าหยุดลง เขาก็ยกร่างระหงขึ้นบนอ้อมแขน แม้แต่เท้าของนางเขาก็ไม่ยอมให้แตะลงบนพื้น“ข้าเดินเองได้” สุ่ยตัวตัวรีบค้าน“พื้นสกปรก”“แต่...”“อยู่กับข้าทำให้ท่านอึดอัดเพียงนั้นเชียวหรือ”น้ำเสียงชายหนุ่มอ่อนลงก็จริง ทว่าใบหน้าหล่อเหลากลับขึงตึงอยู่ตลอดสุ่ยตัวตัวเริ่มรู้สึกผิด ฝ่ามือเรียวจึงเลือกวางลงที่ตรงอกซ้ายของเขา “ขอโทษด้วย ข้าไม่ควรระแวงเจ้า อย่าเอาแต่ดูแลข้าจนลืมใส่ใจตัวเจ้าเอง ข้าว่าเอ่อ…ตอนนี้เจ้าเหมือนกำลังป่วยอยู่”ถูเข่อหานแค่นเสียง “ท่านมองอย่างไรถึงเห็นว่าข้าป่วย”สุ่ยตัวตัวยิ้มประหม่า “เจ้าดูต่างไปจากเดิม”ถูเข่อหานไม่ปริปากอีก เขาเพียงกดยิ้มมุมปากสุ่ยตัวตัวไม่อยากรบเร้าต่อให้เสียบรรยากาศ ท่าทางที่พลิกไปมาอาจเป็นเพราะเขาป่วยจริงก็ได้ อย่างไรเสียเขาก็เคยหมดสติไปถึงหนึ่งปี บางทีก็อาจมีช่วงที่เคยสับสนอาต้าลี่กุลีกุจอเข้ามาช่วยปูหญ้าแห้งลงไปบนพื้น นึกไม่ถึงว่าศาลเจ้าหงอวิ๋นจะดูรกร้างเช่นนี้“ขอบคุณนะ” สุ่ยตัวตัวเอ่ยขอบคุณอาต้าลี่“เ
last updateLast Updated : 2026-09-01
Read more
บทที่ 5 อย่าลืมข้า (2)
“ข้าหนาว…”“เช่นนั้นเจ้าก็ขยับเข้าใกล้กองไฟหน่อย” เสียงใสเอ่ยทั้งที่ไม่เหลียวหลัง“…” คิ้วเข้มขมวดฉับอย่างไม่พอใจเพราะอีกฝ่ายเงียบไป สุ่ยตัวตัวจึงค่อย ๆ หันไปสบตากับเขา ใบหน้าหล่อเหลาเครียดขึงทำให้นางถึงกับผงะเขากำลังโกรธ!สุ่ยตัวตัวยิ้มแห้ง แต่แล้วม่านตาก็ขยายกว้างเมื่อร่างระหงถูกยกจนตัวปลิว “เจ้าทำบ้าอะไร!”นางกำลังนั่งคร่อมอยู่บนตัวเขา ลมหายใจเป่าปะทะกันและกันอย่างชัดเจน“หากท่านเมินข้าอีกเชื่อหรือไม่ว่าท่านจะไม่ได้พบคนที่ท่านอยากพบตลอดกาล” ฝ่ามือกว้างบีบปลายคางโค้งมนเอาไว้จนปากสีกุหลาบยับยู่“อื้อ…ปล่อยข้า เจ้าเป็นบ้าหรือไง”“ใช่ ข้ามันบ้า แต่ที่บ้าทุกวันนี้ก็เพราะท่าน!”หญิงสาวสะบัดจนหลุดจากพันธนาการของเขา ครั้นจะขยับตัวลงจากตักกว้าง ก็ถูกมือที่แข็งประหนึ่งเหล็กกล้าบีบท่อนขาเรียวไว้แน่น “ป่าเถื่อน! ปล่อยข้านะ ถ้าเป็นหานเอ๋อร์ไม่ทำกับข้าเช่นนี้แน่ ตกลงเจ้าเป็นใคร บังอาจสวมรอยเป็นเขาหรือ เขาอยู่ที่ใด?”คิ้วเข้มขมวดแน่น ยิ่งนางต่อว่าเขาเท่าใด กำลังแขนของเขาก็มากขึ้นเท่านั้น มากเสียจนตอนนี้รู้สึกถึงผิวกา
last updateLast Updated : 2026-09-02
Read more
บทที่ 6 รอยสุนัขกัด (1)
“องค์หญิง”“…”“องค์หญิงเพคะ”เปลือกตาบางค่อย ๆ ปรือขึ้น “อื้อ…ปวดหัวจัง”“องค์หญิงท่านเป็นอย่างไรบ้างเพคะ”ภาพเลือนรางแจ่มชัดขึ้นแช่มช้า สุ่ยตัวตัวกวาดสายตามองโดยรอบ “เรากลับมาได้อย่างไร”หญิงสาวนึกย้อนไปถึงเรื่องราวเมื่อคืนก็หน้าร้อนผ่าว จากซีดขาวเปลี่ยนเป็นแดงก่ำจนชุยช่านตกใจ“ยังไม่ดีขึ้นหรือเพคะ เช่นนั้นหม่อมฉันจะไปตามหมอหลวงกลับมาใหม่”‘หมอหลวงหรือ’ “อ๊ะ ไม่ต้อง”สาวใช้ร่างอวบหยุดชะงัก “แต่องค์หญิงพระพักตร์แดงก่ำเช่นนี้…”“ข้าไม่เป็นไร แค่ เอ่อ… แค่ปวดหัวนิดหน่อย”“เช่นนั้นเสวยโอสถหน่อยนะเพคะ ช่วงเช้าตรู่หม่อมฉันตกใจมาก อยู่ ๆ องค์หญิงก็ประชวรตัวร้อน องค์ชายรองเลยให้หมอหลวงมาตรวจอาการท่าน เมื่อคืนหน้าต่างก็ปิดมิดชิด เหตุใดองค์หญิงถึงต้องไอเย็นได้”สุ่ยตัวตัวหลุกหลิก ดูเหมือนเรื่องที่นางหนีออกไปเที่ยวเล่นเมื่อคืนยังไม่ถูกจับได้ แม้แต่ชุยช่านที่เฝ้านางอย่างใกล้ชิดก็ไม่เคลือบแคลง แนบเนียนได้ถึงเพียงนี้ต้องเป็นฝีมือของถูเข่อหานแน่“องค์ชายรองทรงอนุญาตแล้วให้ข้าเข้าพบองค์หญิงได้
last updateLast Updated : 2026-09-03
Read more
บทที่ 6 รอยสุนัขกัด (2)
 ถูเข่อหานทำหน้าสำนึกผิด เหมือนว่าเขาจะปิดบังเรื่องนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว นึกไม่ถึงว่าอยู่ ๆ เมื่อคืนฝนก็ตกหนัก เขาไม่ควรรับปากออกไปกับนาง แต่ถ้าเขายืนยันจะเคียงข้างนางสักวันความลับก็ต้องถูกเปิดเผย มิสู้ใช้โอกาสนี้สารภาพเรื่องราวทั้งหมด บางทีก็อาจดีกว่าปิดบังจนชั่วชีวิต“พี่หญิง ถ้าข้าบอกบางสิ่งกับท่าน ท่านจะรังเกียจข้าหรือไม่ เพราะหากท่านเกลียดข้าขึ้นมาข้าคงอยู่ไม่ได้แล้ว”สีหน้าหญิงสาวอ่อนลง “เด็กทึ่ม ข้าไหนเลยจะโกรธเกลียดเจ้า ว่ามาเถอะไม่ว่าเรื่องใดพี่หญิงพร้อมรับฟัง หากเจ้าป่วยพี่หญิงจะเฟ้นหาหมอเทวดามารักษาเจ้าเอง”ถูเข่อหานยิ้มขืน “ที่จริงข้า...”“องค์หญิง คุณชายให้มาถามว่าท่านเรียบร้อยแล้วหรือไม่” เสียงชุยช่านดังเข้ามาตัดบทสุ่ยตัวตัวลืมเผยจิ่นอันไปเสียสนิท เรื่องนี้ก็อยากรู้ใจจะขาด เรื่องนั้นก็ละเลยไม่ได้ มิเช่นนั้นสุ่ยจื่ออันต้องตามมาต่อว่านางจนหูชาแน่“บอกคุณชายเผยให้รอข้าอีกหนึ่งถ้วยชา”“เพคะ”สุ่ยตัวตัวกลับมาสนใจคนตรงหน้าต่อ หญิงสาวยกมือลูบศีรษะคนตัวสูงด้วยความเอ็นดู นางดึงมือชายหนุ่มให้ยืนขึ้น ตอนนี้ถึงกับต
last updateLast Updated : 2026-09-04
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status