Todos los capítulos de สามีไฮโซใจเย็นชา หย่ากันแล้วกลับมาง้อ: Capítulo 21 - Capítulo 30

คุณหญิงย่าดึงมือเธอไว้ “เสี่ยวหนิง ดูเด็กคนนี้สิน่ารักขนาดไหน เป็นเพื่อนร่วมชั้นของเมี่ยวเมี่ยว ชื่อเสี่ยวอัน ไม่รู้เหมือนกันว่าพ่อแม่เป็นใคร แต่ดูหน้าตาจิ้มลิ้มขนาดนี้ พ่อแม่ต้องหน้าตาดีมากแน่ ๆ”ท่านจับมือของเธอ แล้วดันไปข้างหน้าเล็กน้อย “หนูรีบไปลูบ ๆ คลำ ๆ ดูสิ จะได้พลอยรับโชคดีไปด้วย เผื่อจะได้ตั้งท้องมีเจ้าตัวน้อยน่ารัก ๆ สักคน”ถังหนิงยืนแข็งค้างอยู่กับที่ เธอฝืนยิ้มออกมา แต่ไม่ได้ก้าวเข้าไปสัมผัสเด็กแต่อย่างใด ก่อนจะรีบเปลี่ยนประเด็น “คุณย่าคะ หนูขอตัวขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าบนห้องก่อนนะคะ”“จ้า ไปเถอะลูก” คุณหญิงย่ายิ่งมองเด็กคนนั้นก็ยิ่งเอ็นดู จนไม่ได้สังเกตเห็นอาการผิดปกติของเธอเธอถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก แล้วเดินปลีกตัวขึ้นชั้นบนไปห้องนอนเงียบเหงาและว่างเปล่า เธอและเฉินเยี่ยนเหิงแทบจะไม่เคยกลับมานอนที่นี่ โดยเฉพาะช่วงแต่งงานกันใหม่ ๆ คุณหญิงย่าเองก็ไม่ค่อยเข้ามาวุ่นวายกับพวกเขานักแต่ต่อมา เมื่อเห็นว่าทั้งสองยังไม่มีลูกเสียที คุณหญิงย่าก็เริ่มร้อนใจ และเรียกให้ทั้งสองคนกลับมาบ้านบ่อยขึ้น แถมยังสั่งให้คนต้มซุปบำรุงให้เป็นพิเศษอีกด้วยทุกครั้งหลังจากดื่มซุปพวกนั้น ความ

เซี่ยจิงเมี่ยวกะพริบตาปริบ ๆ “น้าหนิงหนิงกำลังจะมีน้องเหรอคะ? ถ้าอย่างนั้นหนูก็จะได้เล่นกับลูกของน้าหนิงหนิงแล้วสิ”พูดจบ เด็กหญิงก็หันไปดึงมือซ่งอวี้อัน “ไว้ถึงตอนนั้นพวกเรามาเล่นด้วยกันนะ”คุณหญิงย่าคีบกุ้งใส่จานให้เด็กทั้งสองคน “เด็กดีทั้งสองคน ย่าก็หวังว่าเหลนตัวน้อยของย่าจะว่าง่ายและน่ารักแบบนี้เหมือนกัน”ขณะพูด ท่านก็หันสายตาไปมองถังหนิงและเฉินเยี่ยนเหิงยามนี้เองที่คุณหญิงย่าเพิ่งสังเกตเห็นว่า ถังหนิงกับเฉินเยี่ยนเหิงแทบจะไม่สบสายตากันเลยเมื่อก่อน ต่อให้เฉินเยี่ยนเหิงจะเย็นชาเพียงใด แต่สายตาของถังหนิงที่มองเขามักจะทอประกายสดใสอยู่เสมอทว่าในยามนี้ ถังหนิงกลับเอาแต่ลดสายตาต่ำลง ไม่ยอมเงยหน้ามองเฉินเยี่ยนเหิงเลยแม้แต่ครั้งเดียวท่านคิดในใจ สองคนนี้คงต้องรีบมีลูกด้วยกันจริง ๆ ถึงจะมั่นคง ไม่อย่างนั้นหากปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไป ไม่แน่อาจเปิดโอกาสให้ผู้หญิงแซ่ซ่งคนนั้นเข้ามาแทรกกลางได้ท่านไม่มีวันยอมรับผู้หญิงที่เคยแต่งงานมาแล้วให้มาแต่งงานกับหลานชายเด็ดขาด ถึงแม้ถังหนิงจะเป็นเพียงแจกันดอกไม้สวยหรูที่ไร้ความรู้ความสามารถ แต่อย่างน้อยก็มีประวัติบริสุทธิ์สะอาด แถมยังมีหน้าตาสะสว

คุณหญิงย่าฟังออกว่าคำพูดของทั้งสองคนแฝงการกระทบกระทั่งกันอยู่ และรู้อยู่แล้วว่าเฉินเยี่ยนเหิงเป็นผู้ลงทุนรายใหญ่ที่สุดของศูนย์ศิลปะ การที่ถังหนิงจู่ ๆ ก็เลิกทำ เขาก็ต้องรู้อย่างแน่นอน “มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่...”เฉินฝูเซิงเอ่ยขึ้น “ไม่ใช่ว่าเปลี่ยนงานใหม่หรอกเหรอ”คุณหญิงย่าขมวดคิ้ว “เปลี่ยนงานอะไร?”ถังหนิงอธิบาย “แค่ไปลงทุนกับคณะแต้นรำของรุ่นพี่ที่รู้จักน่ะค่ะ”คุณหญิงย่ายิ่งไม่เข้าใจหนักกว่าเดิม “รุ่นพี่? ผู้ชายเหรอ?”เมื่อก่อนถังหนิงเป็นคนรู้จักกาลเทศะเสมอ และคอยรักษาระยะห่างจากเพศตรงข้ามอย่างเหมาะสม ซึ่งนั่นก็เป็นเหตุผลที่คุณหญิงย่าวางใจปล่อยให้เธอไปทำงานในสถานที่ปะปนไปด้วยผู้คนหลากหลายประเภทเช่นนั้นท่านรู้ดีว่าถังหนิงรักเฉินเยี่ยนเหิงมากขนาดไหนทว่าตอนนี้เธอกลับแยกไม่ออกว่าอะไรสำคัญอะไรไม่สำคัญ ถึงขั้นไปร่วมมือทำธุรกิจกับผู้ชายคนอื่น“แล้วงานที่ศูนย์ศิลปะของหนูล่ะ?”เฉินเยี่ยนเหิงเอ่ยขัด “คุณย่าครับ เรื่องพวกนี้คุณย่าไม่ต้องไปยุ่งหรอกครับ”“หนูโดนไล่ออกค่ะ” ถังหนิงเปิดปากพูดตรง ๆในตอนนั้นเอง เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่ประตู คน ๆ นั้นก็คือซ่งจือเธอสวมชุดผู้ป่วยไ

ตระกูลของคุณหญิงย่าเป็นแพทย์แผนจีน แม้ท่านจะไม่ได้สืบทอดวิชาต่อ แต่เรื่องการจับชีพจรก็พอทำเป็นอยู่บ้างชีพจรเป็นปกติ ไม่มีสิ่งใดพิเศษคุณหญิงย่าปล่อยมือออกอย่างผิดหวัง แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ข้างโต๊ะอาหาร “พวกแกกำลังเตรียมตัวมีลูกกันอยู่ใช่ไหม?”เฉินเยี่ยนเหิงตอบเสียงเรียบ “ครับ”คุณหญิงย่าถอนหายใจยาว “ถ้าเตรียมตัวจะมีลูกตั้งแต่แต่งงานป่านนี้ลูกคงเข้าโรงเรียนอนุบาลไปแล้ว แกเนี่ยเป็นคนรู้ความไปเสียทุกเรื่อง เสียก็แต่เรื่องนี้นั่นแหละ... แล้วก็เรื่องของซ่งจือแม่นั่นอีก”เมื่อเอ่ยถึงซ่งจือ คุณหญิงย่าก็หันไปมองถังหนิง พลางเอ่ยอธิบาย“เสี่ยวหนิง หนูอย่าคิดมากเลยนะ ย่าถามเยี่ยนเหิงดูแล้ว เขากับซ่งจือไม่ได้มีอะไรกัน ร่างกายแม่นั่นพิการ แถมเมื่อก่อนพวกเขาก็เคยรู้จักกันมาตั้งนาน ก็เลยช่วยเหลือแค่นิด ๆ หน่อย ๆ เท่านั้น”สีหน้าของคุณหญิงย่าเริ่มจริงจังขึ้น น้ำเสียงก็หนักแน่นขึ้นตาม“อีกอย่าง โครงการปัญญาประดิษฐ์ที่บริษัทกำลังทุ่มทุนเป็นพิเศษอยู่นั้น ซ่งจือก็ถือเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านนี้ ตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยก็คว้ารางวัลในประเทศมาไม่น้อย... อีกไม่นานก็ใกล้จะถึงงานนิทรรศการวิจัยทางเทคโนโลยีแ

ทว่าเธอกลับไม่มีทางที่จะอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันได้เลยเพราะเสื้อผ้าทั้งหมดของเธอถูกขนออกไปหมดแล้ว ในห้องแต่งตัวจึงเหลือเพียงข้าวของของเฉินเยี่ยนเหิงเท่านั้นเฉินเยี่ยนเหิงอาบน้ำเสร็จเดินออกมา เห็นเธอนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เอาแต่จ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ทั้งที่ยังไม่ได้ล้างเครื่องสำอางออกเสียด้วยซ้ำเขาเดินกลับเข้าไปในห้องแต่งตัวอีกครั้ง หยิบเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกมาตัวหนึ่งแล้วโยนไปให้เธอถังหนิงถูกเสื้อคลุมคลุมศีรษะจนมิด ทำให้เธองุนงงไปชั่วขณะ เธอดึงเสื้อเชิ้ตที่มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของไม้สนลงมา จึงค่อยเข้าใจเจตนาของเฉินเยี่ยนเหิง คือเขาต้องการให้เธอใส่เสื้อผ้าของเขาหลังจากอาบน้ำล้างหน้าเสร็จถังหนิงโยนเสื้อตัวนั้นกลับไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ไม่ต้องหรอก ฉันนั่งเล่นอีกสักพัก รอคุณย่าหลับแล้วจะออกไปนอนห้องรับรอง”เฉินเยี่ยนเหิงจ้องมองเธอ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “คุณย่าสั่งให้ป้าแม่บ้านล็อคห้องรับรองไว้หมดแล้ว”ถังหนิงสูดหายใจเข้าลึก ดูท่าคุณหญิงย่าคงมองออกว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนดูไม่ค่อยปกติ จึงจงใจเตรียมทางหนีทีไล่เอาไว้แบบนี้ทว่าเรื่องบนเตียงพรรค์นี้ คนที่มีความต้องการ ต่อให้ลำบากแค