บททั้งหมดของ สามีไฮโซใจเย็นชา หย่ากันแล้วกลับมาง้อ: บทที่ 1 - บทที่ 10

ตอนที่ถังหนิงเดินออกมาจากภัตตาคาร น้ำตาก็เอ่อล้นขึ้นมาจนภาพตรงหน้าพร่ามัวไปหมดเงาร่างหนึ่งวิ่งตามหลังเธอออกมา พร้อมกับยื่นมือมารั้งตัวเธอไว้ซ่งจือเอ่ยด้วยสายตาเฉียบคม “เธอคิดว่าฉันเป็นมือที่สามเหรอ? ฉันจะบอกให้นะ ฉันกับเฉินเยี่ยนเหิงพวกเราบริสุทธิ์ใจต่อกัน เงินที่เขาให้ฉันมา ฉันไม่เคยใช้เลยสักบาทเดียว”“ฉันไม่ได้ตาบอด และก็ไม่ได้หูหนวกด้วย” เธอสะบัดมือซ่งจือออกอย่างแรงทันใดนั้น รถตู้คันหนึ่งก็เบรกกะทันหัน หยุดชะงักตรงด้านหลังของถังหนิง“อ๊า—” เสียงร้องตกใจของเธอยังไม่ทันได้เปล่งออกไปไกลชายร่างกำยำสองคนที่คลุมศีรษะมิดชิดก็เข้าประชิดตัวถังหนิงในชั่วพริบตา พวกเขาปิดปากพร้อมกับหิ้วปีกเธอ แล้วลากเธอยัดเข้าไปในรถเพียงชั่วพริบตา ร่างของถังหนิงก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยซ่งจือยืนชะงักอึ้งอยู่กับที่ ร่างกายโอนเอนเล็กน้อย ก่อนจะล้มลงกระแทกกับพื้นอันเย็นยะเยือกอย่างแรง ส่งผลให้ข้อศอกของเธอกระแทกเข้ากับขั้นบันไดรอจนกระทั่งคนในภัตตาคารเดินออกมาตามหาเธอ ถึงพบว่าเธอล้มลงกองอยู่กับพื้นอย่างน่าเวทนาคนสองคนรีบเข้าไปประคองเธอขึ้นมา พอเห็นว่าข้อศอกของเธอถลอกจนเนื้อหลุดเป็นแผ่นใหญ่ แถมขาเทียมย

ผู้ช่วยรีบก้มลงเก็บรูปถ่ายอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินผ่านเธอเข้าไปในห้องเพื่อนำตัวซ่งอวี้อันออกมาซ่งอวี้อันสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเล็ก กางเกงเอี๊ยม กอดสมุดการบ้านไว้ในอ้อมอก ใบหน้าอ่อนเยาว์ที่มีเนื้อแก้มยุ้ยเต็มไปด้วยความเฉยชาและสงบนิ่งครั้งแรกที่เธอได้พบกับเด็กคนนี้ เธอเพียงรู้สึกว่าเด็กคนนี้หน้าตาน่ารักราวกับตุ๊กตากระเบื้องแกะสลัก นิสัยเย็นชาคล้ายกับเฉินเยี่ยนเหิงอย่างยิ่ง ในใจจึงเกิดความรู้สึกเอ็นดูและสนิทสนมขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวทว่าวันนี้เมื่อได้มองดูอีกครั้ง ในใจกลับรู้สึกเย็นเฉียบ ร่างกายชุ่มไปด้วยเหงื่อกาฬ เมื่อเผชิญกับเรื่องสะเทือนใจอย่างหนัก จู่ ๆ เธอพลันปวดศีรษะอย่างรุนแรงจนยากจะทนทาน ร่างของเธอเซไปชนเข้ากับตู้วางของข้างผนังเข้าอย่างจัง“โครม——เพล้ง!”แจกันดอกไม้ถูกชนหล่นลงกับพื้น เกิดเสียงแหลมบาดหูในช่วงสั้น ๆ ก่อนจะแตกกระจายกลายเป็นเศษเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนกระเด็นไปทั่วเสียงแตกสลายที่แหลมสูงและกะทันหันราวกับเข็มเล่มหนึ่ง ที่ทิ่มแทงเข้าสู่เส้นประสาทอย่างรุนแรงซ่งอวี้อันชะงักแข็งค้างไปทันที สมุดการบ้านหลุดมือร่วงลงพื้นดัง “แป๊ก”เขายกมือขึ้นอุดหูทั้งตัวสั่นเทิ้ม ใบหน้าแดงก่ำ แ

หลังจากซ้อมเพลงเต้นตามขั้นตอนจนครบหลายรอบ เวลาก็จวนเจียนจะหกโมงเย็น ซือเจ๋อก็ส่งข้อความมาหาเธอ: [ถึงแล้วครับ]เธอลุกขึ้นเดินไปยังห้องแต่งตัว เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วก็กดลิฟต์ลงมาที่ชั้นหนึ่ง และได้เห็นเด็กสาวในห้องซ้อมหลายคนแอบซุ่มอยู่หลังเสาต้นใหญ่ ใบหน้าอมยิ้มขวยเขินพลางปรายสายตามองไปที่ประตูชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง เพรียวบาง ยืนรออยู่หน้าประตูอย่างสงบนิ่ง ช่วงไหล่กว้างและเอวคอด ขาเรียวยาวภายใต้กางเกงสแล็กเผยให้เห็นเส้นลายอันสละสลวย สายตาของเขาทอดลงต่ำ ท่าทางผ่อนคลายแต่ไม่ดูปล่อยตัว ออร่าความสูงศักดิ์แผ่ออกมาอย่างเป็นธรรมชาติพวกเด็กสาวในศูนย์ศิลปะต่างก็มีความเย่อหยิ่ง ผู้ชายธรรมดาทั่วไปไม่อยู่ในสายตาของพวกเธอหรอก แต่ในเวลานี้กลับดูตื่นเต้นกระตือรือร้นกันยกใหญ่“หล่อจนหัวหมุน เขามารอใครเนี่ย? ถ้าไม่มีใครมารับ เดี๋ยวฉันเข้าไปทักเองนะ”“ฉันก็อยากเข้าไป แต่แผ่นหลังนี้ ทำไมดูคล้ายกับสามีของถังหนิงจัง”“พอเหอะ ถ้าเธอมีสามีหล่อขนาดนี้จริง ๆ จะยอมโพสต์แค่รูปด้านหลังเพียงรูปเดียวได้ยังไงล่ะ รูปนั้นต้องเป็นรูปจากอินเทอร์เน็ตแน่ ๆ”ทันใดนั้น ถังหนิงพลันตระหนักขึ้นได้ว่า นี่เป็นครั้งแรกที่เ

นอกจากเธอจะไม่โกรธแล้ว ริมฝีปากยังโค้งเป็นรอยยิ้มบาง ๆ “ศาสตราจารย์เอ็ดดี้ให้นายมาเหรอ?”เขาปรายสายตามองมา พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันว่า “โฮ้ เธอยังรู้จักศาสตราจารย์เอ็ดดี้ด้วยเหรอ แต่ก็ไม่แปลกหรอก ชื่อเสียงและบารมีของศาสตราจารย์เอ็ดดี้โด่งดังไปทั่วโลก...” ขณะพูด เขาพลันรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ “เธอรู้ได้ยังไงว่าเขาให้ฉันมารับ...”แววตาของเขาวูบไหวด้วยความตกตะลึงทันที “Heng...”เธอพยักหน้า “อืม ฉันเอง เข้าไปข้างในกันเถอะ”“เป็นไปได้ยังไง...” เขายืนจ้องมองเธออยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุดก็เค้นเสียงหัวเราะเย็นชาออกมา “เธอคงไม่ได้ไปแอบฟังข่าวลือจากไหนมา แล้วทำเป็นแอบอ้างหรอกนะ...”ถังหนิงยกมือขึ้น ยื่นข้อความสนทนาระหว่างเธอกับศาสตราจารย์เอ็ดดี้ให้เขาดูจ้าวหมิงฟู่ถึงกับอึ้งไปอย่างสมบูรณ์ ใบหน้าพลันแดงก่ำขึ้นมาทันที “ธะ... เธอ... คือเด็กสาววัยสิบสองปีคนที่คว้าอันดับหนึ่งของโลกคนนั้น...”ถังหนิงได้เดินนำหน้าไปแล้ว โดยไม่รอให้เขาพูดจบ “นำทางสิ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวทหารตำรวจก็มาไล่ฉันออกไปหรอก”จ้าวหมิงฟู่ถูกตอกกลับจนพูดอะไรไม่ออก ได้แต่เดินตามหลังไป นี่เป็นครั้งแรกที่เขามองคนตรงหน้าอย่างพิ

เช้าวันรุ่งขึ้น ถังหนิงรู้สึกปวดศีรษะแทบระเบิดและเมื่อยล้าไปทั้งตัวเธอนวดขมับ พลางพยุงตัวขึ้นจากพื้นอันเย็นเยียบ เหม่อลอยอยู่นานถึงค่อยตระหนักได้ว่าที่นี่คือที่ไหนเสียงนาฬิกาปลุกในโทรศัพท์ดังขึ้นไม่หยุด นี่คือเสียงปลุกที่เธอต้องตื่นขึ้นมาเตรียมอาหารเช้าให้เฉินเยี่ยนเหิง หลังจากกดปิดแล้ว เธอก็ลบเวลาตั้งปลุกนี้ทิ้งไปทันทีป้าแม่บ้านเดินออกมาพอดี เมื่อเห็นเธอก็เอ่ยด้วยความรู้สึกผิดว่า “คุณผู้หญิงคะ ขอโทษด้วยนะคะ เมื่อคืนดิฉันตั้งใจจะพาคุณกลับเข้าไปข้างใน แต่คุณผู้ชายเขา... ไม่ยอมค่ะ สั่งให้ดิฉันทิ้งคุณไว้ข้างนอก”เธอคิดว่าจะได้เห็นสีหน้าน้อยเนื้อต่ำใจและขอบตาแดงก่ำของถังหนิง ทว่าใครจะไปรู้ว่าเธอจะยืนขึ้นตรง ๆ และเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นอกจากจะแหบแห้งเล็กน้อยแล้ว ก็จับคลื่นอารมณ์ใดไม่ได้เลย “ฉันดื่มจนเมา เดินมาผิดที่เองล่ะ เอ่อ ป้าคะ วันหลังไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณผู้หญิงแล้วนะ”ในขณะที่เธอกำลังจะหมุนตัวเดินจากไป พอนึกบางอย่างขึ้นมาได้ก็พูดขึ้นอีกครั้งว่า “ป้าช่วยบอกเขาด้วยนะ ให้เตรียมสัญญาหย่าเอาไว้ด้วย”เมื่อถังหนิงเปิดดูโทรศัพท์ ถึงได้พบว่าเมื่อคืนเจียงหนานโทรหาเธอตั้งหลายสายเธอจึงกด