Todos los capítulos de ทะลุมิติมาเป็นท่านแม่ใจร้ายในเมืองกันดาร: Capítulo 11 - Capítulo 20

“มาเถอะข้าจะเป็นแม่ที่ดีที่สุดให้พวกเจ้าเอง!!” เมื่อมีเป้าหมายนางก็ตั้งใจจะทำชีวิตเด็กๆให้ดีขึ้น ท่ามกลางความแร้นแค้นแห่งนี้ เมื่อเดินออกมาจากห้องพบว่าบ้านที่ตอนแรกเหม็นอับและมีฝุ่นเขอะบัดนี้ ทั้งสะอาด และยังมีลมพัดผ่านตลอด คราแรกที่นางเดินผ่านด้วยความรีบร้อนไม่ทันได้สังเกตุเห็นสายตาหวานกวาดมองรอบๆพบว่า สิ่งใดที่นางรื้อลงมาทำความสะอาด บัดนี้ถูกเช็ดถูเรียบร้อย ทั้งถ้วยชามและตู้ไม้ที่มีอยู่หลังเดียวก็ถูกเช็ดฝุ่นอย่างดี เด็กน้อยสามคนนั่งมองอาหารตรงหน้าอย่างสนใจ แต่กลับไม่มีใครกล้าหยิบมันมาถือครอง“ชินชินน้อย เจ้าจัดการแทนแม่หมดเลยเช่นนั้นหรือ” บุตรสาวคนกลางพยักหน้ารับ แต่สายตาไม่ได้ละออกไปจากเนื้อหมูสีแดงฉ่ำที่นางผูกตรอกเอาไว้ด้วยซ้ำ“เซียเซียหล่ะ เจ้าเองก็ช่วยพี่รองใช่หรือไม่” เด็กน้อยวัยสามหนาวเองก็พยักหน้ารับเช่นกัน นางยกยิ้มอย่างภูมิใจ“เก่งมาก เช่นนั้นวันนี้แม่จะให้รางวัลความเป็นเด็กดีของพวกเจ้าโดยการทำของอร่อยให้กิน แต่ตอนนี้…ทุกคนลองบอกแม่มาสิว่า…พวกเจ้าอยากเรียนอักษรหรือไม่” นางไล่สายตามองทีละคนพบเพียงหน้าตางงงวย“ต้องเรียนด้วยหรือขอรับ” หม่าอวี๋ที่โตที่สุด ถูกพูดกรอกหูมาเสมอว่า

”เหตุใดเจ้าเอาแต่ขอโทษในเมื่อข้าตั้งใจให้เจ้านอนให้เต็มอิ่ม หม่าอวี๋เจ้ามองดีๆ ตอนนี้…เจ้าอยู่กับมารดาคนใหม่แล้ว“ คำพูดของนางคล้ายเตือนสติเด็กชายที่ก้มหน้าหงุด ก่อนที่ใบหน้าของเย่หลินจะก้มลงไปมอง มือบางยกขึ้นลูบหัว“ช่วยข้าเก็บที่นอน แล้วเราไปทำอาหารกัน” นางอยากให้ทุกคนมีส่วนร่วมในการทำให้ชีวิตดีขึ้น อีกทั้งตัวนางเองยังก่อไฟหรือหุงข้าวไม่เก่งนัก ดีที่อาชีพนักแสดงที่เคยทำ ยามรับบทอะไรมาต้องไปเรียนรู้อาชีพของตัวละคร ไม่ว่าจะเป็นการทำอาหาร การเลือกวัตถุดิบ หรือแม้แต่บทบาทการเป็นเจ้าของบริษัทยักษ์ใหญ่ นางก็ต้องไปคลุกคลีกับเจ้าของกิจการจริงๆ แม้ตอนแรกจะไม่มั่นใจว่าจะเดินทางต่อไปหนทางใด แต่เมื่อได้มีเวลาคิดมาหนึ่งคืนเต็มๆ นางคิดว่าการขายอาหารไม่แย่ แต่จะเริ่มเลยคงยาก เพราะนางไม่รู้จักที่ทาง อีกทั้งยังมีลูกที่ไม่ได้โตมากนัก นางจึงต้องใช้การทำอาหารให้เด็กๆในการฝึกฝนฝีมือเสียก่อน“วันนี้ไม่ต้องหุงข้าว เรามาช่วยกันปั้นหมั่นโถว ดีกว่า แม่จะหมักหมูกับเนื้อไว้ลมควันบางส่วน อาหารวันนี้จะเป็นหมูผัดเปรี้ยวหวาน แล้วก็ไก่ต้มน้ำแกงแล้วกัน” แค่นางบอกชื่่ออาหารวันนี้ท้องน้อยๆก็เริ่มประท้วง นางจึงเริ่มลงม

”เช่นนั้นก็นั่งรอ ยายจะไล่ลมปรานแม่เจ้าเสียหน่อย“ เด็กน้อยสามคนพี่น้องนั่งมองแม่เฒ่าฉู่ไล่ลมปรานด้วยใจระทึก ร่างกายเย่หลินตอนนี้แดงเถือกไปทั้งตัวจากการถูกหินร้อนขูดตามเส้นเลือดใหญ่ ก่อนสุดท้ายจะจบลงที่เจาะปลายนิ้วให้เลือดออก“ยานี้เจ้าควรต้มกินให้ครบ7วัน ท่องเอาไว้ เจ้าตาย เด็กพวกนี้ก็ไร้วาสนา นี่เป็นโอกาสสุดท้าย” นางมองเด็กๆที่ตาแดงเพราะเป็นห่วงนางด้วยรอยยิ้ม“นี่คือเงินค่ารักษาเจ้าค่ะ ข้าจะดูแลร่างกายให้ดีกว่านี้” นางตั้งมั่นจนแน่วแน่ มั่นใจว่าการมาของนางเพราะสามชีวิตน้อยๆนี่จริงๆ อาจจะเป็นคำขอของใครสักคนที่ห่วงเด็กน้อยทั้ง3คน อาจจะย่าของเด็กๆ อาจจะมารดาผู้ให้กำเนิด หรือ…อาจจะเป็นบิดาที่อาจจะไม่มีลมหายใจแล้วก็ยากจะคาดเดา“ได้ยินข่าวว่าทางการจะส่งทหารมาก่อตั้งเขื่อนกั้นน้ำ หากเป็นจริง ข้าขอให้หลี่เฉียงได้กลับมาทำด้วย จะได้เลิกลำบากกันเสียที“ ดวงตาที่มีแต่ความเอื้ออาทรทำนางใจชื้น อย่างน้อยการมาที่นี่ก็ยังมีคนสนับสนุนนางอยู่เหมือนกันสี่คนแม่ลูกพยุงกันกลับมาที่บ้านในเวลาเย็นย่ำ นางจัดการก่อไฟเพื่อจะต้มน้ำให้เด็กๆอาบ วันนี้อาหารง่ายๆเป็นโจ๊กธัญพืชกับหมั่นโถวที่เหลือจากมื้อเช้า แต่เพราะ

“ถึง…สามีที่หายหัวไปสามปี หวังหลี่เฉียงคนสาระเลว!! ข้าเองหวังเย่หลินภรรยาแสนใจร้ายของท่าน ข้าจำเป็นต้องแจ้งข่าวสำคัญ มารดาท่านสิ้นใจไปเมื่อสามเดือนก่อนและข้า…พึ่งฟื้นจากพิษไข้ เรื่องที่ข้าจะแจ้งท่านมีเท่านี้ แต่เรื่องสำคัญกว่านั้นคือ…” เขาเปิดต่อฉบับที่สองด้วยความลุ้นระทึก“บุตรของข้าทั้งสามคนรอคอยการกลับมาของท่านทุกเมื่อเชื่อวัน จนข้าแอบคิดว่าหรือจริงๆท่านตายจากไร้ลมหายใจไปแล้ว!! ซึ่งถ้าเป็นเช่นนั้นใครที่อ่านจดหมายนี้และไม่ใช่สามีข้า ตอบกลับมาบอกเขาด้วย ข้าจะได้สั่งทำป้ายวิญญาณให้บุตรของข้ายกเหล้าให้ตามธรรมเนียม!!“ เขารีบเปิดต่อฉบับที่สาม”เรื่องศพแม่สามีข้าจัดการอย่างดีที่สุด พาลูกไปกราบไหว้ทุกวันข้างขึ้น แต่ที่ข้าสงสัยคือ อยากหย่ากับข้านักเหตุใดท่านไม่มาจัดการ!! ปล่อยให้ข้าเลี้ยงลูกอย่างลำยากได้อย่างไร!! บุตรของข้าผอมโซ เพราะแม่สามีนำเงินที่ได้จากท่านไปเก็บเอาไว้ซื้อที่ดินคืน!! ท่านเป็นพ่อภาษาอะไรถึงละเลยบุตรของท่านได้ถึงสามปี!! ข้าอดอยากก็ไม่เป็นไร ผิดหวังบ้างก็ไม่ตาย แต่บุตรของข้าทั่งสามคน!!หากท่านกล้าละเลย ข้าจะฉีกอกท่านเป็นขิ้นๆ หากพบหน้าจะกระชากคอเสื้อถามท่านตรงๆ เหตุใดจึงทิ้

”หากกล้าว่าลูกข้าอีกแม้เพียงครึ่งคำ ข้าจะตบเจ้าสักสิบน้ำก็ย่อมได้!!“ เพล้งง ถังน้ำถูกโยนใส่สองแม่ลูกบ้านฟาง สุดท้ายเหตุการจบลงที่ผู้นำเรียกทั้งหมดไปหาข้อเท็จจริง ฝ่ายเย่หลินมีเจ้าของร้านและลูกจ้างเป็นพยานว่านางไม่ได้ว่าร้าย หลังจากมีคนไปตามสามีของฟางเหรียนทุกคนก็ได้รับรู้พร้อมกันว่า สตรีผู้นั้นที่เป็นบุตรสาวถูกบ้านสามีขับไล่ออกมาเพราะไม่ทำงาน เอาแต่อวดรวยไปวันๆ และเงินในถุงนั้นคือเงินของคนบ้านฟางที่เก็บไว้ใช้ยามลำบาก นางขโมยมาจริงๆ เรื่องนี้บิดาของนางประกาศเอง!!บรรยากาศบนเกวียนเต็มไปด้วยความเงียบสงบ เย่หลินที่พึ่งได้เจอสามีหมาดๆอย่างคาดไม่ถึง วางสีหน้าไม่ถูกนัก บุตรชายคนโตแอบกระซิบว่าเขามานานแล้ว รอพวกเราอยู่บนเกวียนเพราะต้องการทำให้ลูกเมียประหลาดใจ แต่เขากลับเห็นเหตุการเช่นนั้นก่อน“ท่านแม่…ท่านลดโทสะลงหรือยังขอรับ” หม่าอวี๋เป็นตัวแทนบิดาและน้องๆเขานั่งฝั่งเดียวกับมารดา“ทุกคนได้รู้ข้อเท็จจริงแล้ว ข้าก็ลดโทสะลงมาได้ ว่าแต่ว่านะ…! หากวันนั้นข้าไม่กลับมามีลมหายใจคนบ้านฟางต้องรังแกพวกเจ้าแน่นอน แค่คิดถึงคำพูดนางข้ายังอยากจุดไฟเผาเรือนนางสะด้วยซ้ำ!!” นางทุบมือตนเองอย่างเจ็บใจ“คิก คิก