All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นท่านแม่ใจร้ายในเมืองกันดาร: Chapter 1 - Chapter 8

“พี่ใหญ่หากท่านแม่ตายไปจริงๆ เราจะทำเช่นไรกันดี” เด็กหญิงหน้าตามอมแมมกำลังนั่งล้อมวงอยู่ข้างที่นอนคนป่วย ถามด้วยเสียงเหงาหงอย“เราก็คง…ต้องเดินทางไปหาท่านยายละมั้ง แต่ก็ดีกว่าถูกท่านแม่นำไปแลกเงินมิใช่หรือ” เด็กชายที่ดูโตขึ้นมาหน่อยนั่งกอดเข่ามองมารดาที่นอนแน่นิ่งไปด้วยน้ำตานองหน้าไม่ต่างจากน้องๆ“แต่ข้าไม่คิดเช่นนั้น อย่างน้อยมีท่านแม่ก็ยังมีผู้ใหญ่ในบ้าน ถึงถูกทุบตีก็ไม่เป็นไร ฮึก!! เมื่อไหร่ท่านพ่อจะกลับมา” เสียงพูดคุยที่ดังอยู่ไม่ไกลทำเย่หลินที่มึนงงพยายามลืมตาแต่ยากลำบากนัก“ยังไม่หลุดออกจากบทละครหรือยังไงกัน ทำไมการลืมตามันยากเย็นเช่นนี้!!” เสียงในหัวตีกันให้วุ่นวายไปหมด สุดท้ายเมื่อฝืนตัวเองไม่ไหวก็หลับตามร่างกายเข้าสู่ห้วงฝันอีกครั้งภาพเรื่องราวคนสกุลหวังไหลเข้าหัวสมองเป็นฉากๆ สามีที่ถูกเรียกไปรบไร้การติดต่อไปตั้งแต่วันที่มาส่งครอบครัวเล็กๆที่เมืองกันดาร ในบ้านที่ประกอบด้วยแม่สามีอย่างหวังลี่เจียง ภรรยาอย่างหวังเย่หลินที่ท้องแก่เต็มที บุตรชายคนโตวัย5หนาวอย่างหวังหม่าอวี๋ ลูกสาวคนรองอย่างหวังชินชิน ระยะเวลาที่หัวหน้าครอบครัวไปรบไร้การติดต่อนั่นเกือบ3ปี นางคลอดบุตรสาวออกมาอีก

เมื่อเห็นเด็กๆทั้งสามคนสะพายตะกร้าขึ้นหลังคนละใบ จากที่นอนเงียบๆก็เอ่ยถามเสียงเรียบทันที“แว๊กกกก ท่านพี่ ผีท่านแม่ใช่หรือไม่!!”“ท่านแม่!! ท่านหยุดหายใจไปแล้วนี่นา” สามร่างเล็กเนื้อตัวมอมแมม กอดกันอยู่มุมห้องอย่างกวาดกลัว“เห้ออออ หากข้าตาย ข้าจะลุกขึ้นมานั่งคุยกับพวกเจ้าได้งั้นหรือ อะแฮ่ม ขยับมา!!” นางกระแอ่มไอเพื่อให้เสียงตัวเองดูดุดัน เพราะรู้ดีว่าร่างเดิมทำอะไรบางอย่างไว้กับเด็กๆพวกนี้“หากท่านแม่หิว พวกเรากำลังจะออกไปหาของป่า รอสักประเดี๋ยวเถิดขอรับ” พี่ชายคนโตทำหน้าที่ปกป้องน้องๆโดยการก้าวออกมาด้านหน้าเพื่อต่อรองกับผู้เป็นแม่“เจ้า…หม่าอวี๋ ใช่ๆ เจ้าหน่ะขยับมานี่“ แม้จะกลัวแสนกลัวแต่ก็ค่อยๆเดินเข้าไปอย่างยอมจำนน”หุงข้าวเป็นหรือไม่“ เด็กทั้ง3คนตาโตเมื่อมารดาเอ่ยถามในสิ่งที่คาดไม่ถึง เดิมทีหากเรียกเข้ามาใกล้คงโดนฝ่ามือไปแล้ว แต่นี่กลับถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ไม่ขึ้นเสียงเช่นทุกที”ปะ เป็น!! เป็นขอรับ“ แม้จะยังสงสัยแต่ก็ต้องรีบตอบ”เช่นนั้นก็ไปหุง หุงข้าวขาวหน่ะ“ คำพูดต่อมาทำบุตรสาวคนรองและน้องเล็กขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีก”ท่านแม่ ท่านให้พี่ใหญ่หุงข้าวขาวที่มีอยู่แค่หยิบมือหรือ นั่

ร่างบอบบางที่แม้จะพอมีเนื้อหนังแต่ก็ใช่ว่าจะดูสดใส ผิวขาวแต่ไม่ผ่องกลับซีดเผือกคงเพราะไม่ได้ดูแลตัวเอง เมื่อเจอโอ่งน้ำแล้วนางมองรอบๆพบว่าที่อาบน้ำนี้ไกลจากแม่น้ำลำธารพอควร เพราะจากตรงนี้มองลงไปมันเห็นอยู่เพียงริบๆแต่น้ำในโอ่งดินเผากลับเต็มทุกใบ!! นับๆดูก็มีถึง5ใบทีเดียว!!“เก่งกันเหลือเกิน หากมีคนที่เลี้ยงดูดีกว่านี้คงไม่มอมแมม” แม้ชีวิตจะเคยสุขสบาย แต่เพราะส่วนใหญ่ใช้ชีวิตในกองถ่ายจึงพอปรับตัวได้บ้าง ถึงแม้ว่าที่นี่จะเกินคำว่าลำบากไปมากโขก็ตามเมื่อห้องอาบน้ำอยู่ไม่ไกลจากโอ่งน้ำนัก นางตักน้ำในโอ่งนำไปใส่ไว้ในอ่างไม้ ก่อนจะกลั้นใจตักน้ำราดลงบนตัว คงเพราะที่นี่อยู่กลางหุบเขา อากาศจึงเย็นเช่นนี้ และยิ่งตอนนี้เป็นเวลาเช้ามืดที่ตะวันกำลังจะโผล่ขึ้น น้ำที่ราดลงบนตัวจึงเย็นจัดจนนางแทบกรี๊ดดด“อื้อออ ลำบากแทบบ้า!! สงสัยต้องแบ่งน้ำมาต้มอาบ!!” สบู่ถูตัวก็ไม่มี นางอาศัยเพียงใยบวบขัดตัวพร้อมกับมะขามก้อนเล็กๆเท่านั้น ในใจอยากร้องไห้เสียเหลือเกิน“ทนได้!! ข้าต้องทนได้!! มีลมหายใจก็พอแล้ว!!” นางพยายามพูดคำโบราณให้ชินปาก เมื่อจัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อยก็แต่งตัวด้วยชุดที่นางหยิบมา แม้มันจะยับยู่ยี่เ

~ตื้ดดดด เย่หลินความดีที่เริ่มจากการดูแลสุขภาพเด็กๆ คุณได้รางวัลตอบแทน10ตำลึง!!~แกร็ก!! แผ่นเงินดังกรุ๊งกริ๊งอยู่ในถุงสีแดงใบเล็กๆที่นางเห็นมันห้อยอยู่ในครัว ความตื่นตกใจทำนางหันซ้านแลขวา และหยิบถุงเงินนั่นมาเปิดดูอย่างระมัดระวัง ก่อนจะทดสอบอะไรบางอย่าง“คือ…คือระบบเหรอ?“ ”ใช่แล้ว หากคุณดูแลเด็กๆได้ดี หรือปรับตัวเข้ากับเมืองกันดารแห่งนี้ได้ในทิศทางที่ดีขึ้น เราจะส่งเงินให้ตามความเหมาะสม!!“ เสียงผู้หญิงที่ดังออกมาทำนางรีบยกมือขึ้นปิดปากอย่างตกใจ”กรี๊ดดดด“ เสียงกรี๊ดที่อยู่ในลำคอทำคนมาใหม่สงสัย”นั่นเจ้าทำอะไร!! เด็กๆไปไหนหมด!!“ สตรีสูงวัยที่เดินมาด้อมๆมองๆทำนางรีบปรับสีหน้าก่อนจะกระแอ่มไอ”คนนี้คงเป็นป้าฟางสินะ ยัยแก่จอมจุ้น!!” นางพึมพำกับตัวเอง ก่อนหันไปมองสตรีที่ยืนอยู่ข้างรั้วในความฝันนางแบ่งแยกรายชื่อคนที่หวังดีและไม่หวังดีไว้ชัดเจน รู้ว่าบ้านข้างๆนี้เป็นบ้านของคนที่พอจะมีเงินในระแวกนี้ เพราะสามีทำงานกับคนของหลวง และเพราะความอู้ฟู้ของสตรีผู้นี้แหละ ที่ทำให้ร่างเดิมอิจฉาความกินอิ่มนอนหลับของเขา“ลูกๆข้าก็ต้องอยู่ในบ้านข้าสิ ไม่ทราบว่าท่านป้าฟางมีสิ่งใดสงสัยข้างั้นหรือ?” นางเลิกค