Lahat ng Kabanata ng กับดักรักพันธนาการหัวใจ: Kabanata 21 - Kabanata 30

ทะเลเดินโซเซเข้ามาในห้องนอน สายตาคมทอดมองปัญปวีณ์ผ่านความมืด ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้เตียง มือหนากระชากเสื้อเชิ้ตจนกระดุมหลุดกระเด็นลงพื้น“ปันปัน” เสียงของเขาแหบพร่า“อื้อ อย่ามากวน” หญิงสาวงัวเงียปัดมือไปมาอย่างรำคาญ ก่อนจะพลิกตัวหนี“พี่รักเธอ” ทะเลโน้มตัวลงใกล้ แล้วกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงแผ่วเบามือหนาล้วงเข้าในชุดนอนของหญิงสาว ก่อนจะกอบกุมหน้าอกไว้ ใบหน้าเริ่มซุกไซ้คอกคอของหญิงสาวหนักขึ้นเรื่อยๆ“อื้ออ พี่ทะเลทำอะไร” หญิงสาวเปิดเปลือกตาขึ้นทันที เมื่อสิ่งที่คิดไม่ใช่ความฝัน“พี่จะเข้าไปทักทายลูก” เขาพูดอย่างหน้าตาเฉยๆ ก่อนจะขึ้นคร่อมเธอไว้ ปากหนาจูบริมฝีบากของเธอแผ่วเบา ก่อนจะถอนจูบออกมา“อย่ามาขี้โกง” เธอไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ“เมียพี่นี้หุ่นยั่วมาก...”เขาค่อย ๆ ลูบไล้หญิงสาวอย่างแผ่วเบา ก่อนโน้มใบหน้าเข้าใกล้ ปล่อยสัมผัสอ่อนโยนจนเธอเผลอสะท้านไปทั้งตัว ขณะที่มืออีกข้างโอบกอดเธอไว้แน่น ราวกับไม่อยากปล่อยให้เธอห่างกายไปไหน“ปันท้องอยู่นะ” เธอยกเอาเรื่องลูกมาอ้าง“หมอบอกเอาได้แต่ทำเบาๆ พี่จะอ่อนโยนกลับปันให้มากที่สุด”เขายิ้มมุมปากเพราะรู้ทันหญิงสาว มือหนาเกี่ยวกางเกงออกจากสะโพกข

ทะเลขมวดคิ้วทันทีเมื่อได้ยินเสียงจากคลิปวิดีโอที่ถูกปล่อยออกมาแม้ไม่ต้องบอก เขาก็จำได้ดีว่านั่นคือเสียงของปัญปวีณ์“หรือแกไม่อยากได้เงินล่ะ ลองคิดดูสิฉันแทบไม่ต้องพยายามอะไรเลย ก็กลายเป็นหนูตกถังข้าวสารแล้ว”ประโยคนั้นติดอยู่ในหัวของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า สีหน้าของชายหนุ่มค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม หรือปัญปวีณ์คิดแบบนั้นจริงๆที่เธอยอมแต่งงานกับเขา ยอมอยู่ข้างเขา และยอมให้เขาดูแลทุกอย่างเป็นเพราะเงินกับฐานะของเขาอย่างนั้นหรือ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดในอก ทั้งที่เขาไม่เคยสนใจเลยว่าเธอจะมีเงินมากหรือน้อย สิ่งเดียวที่เขาต้องการมาตลอดคือให้เธออยู่ข้างเขา“เจ้านายครับ” โดมยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า รอรับคำสั่งจากเจ้านายที่มีสีหน้าเคร่งเครียดผิดปกติทะเลกำหมัดแน่น ความโกรธปะปนกับความสับสนจนแทบแยกไม่ออกว่าอย่างไหนรุนแรงกว่ากัน “ตามสืบมาให้ได้ว่าใครเป็นคนปล่อยคลิปนี้!”“ครับเจ้านาย” โดมพยักหน้ารับทันทีปัญปวีณ์ถึงกับนิ่งเมื่อได้เห็นคลิปเสียงของตัวเองถูกเผยแพร่ออกไป เธอไม่เคยคิดเลยว่าคนที่เธอไว้ใจที่สุดจะเป็นคนลงมือทำเรื่องแบบนี้ หญิงสาวรีบตรงไปหาลิลลี่ถึงคอนโดทันที“เธอทำแบบนี้ทำไม” หญิงสาวถามด้วยน้ำเสี

‘ผู้จัดการนางแบบดังถูกปลดฟ้าผ่า หลังพบพฤติกรรมแอบปล่อยข่าวเสียหายของนางแบบในสังกัด เพื่อหวังดิสเครดิตและทำลายชื่อเสียง’ลิลลี่อ่านข่าวด้วยมือที่สั่นเทา ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ เมื่อรู้ว่าตอนนี้ตัวเองกลายเป็นคนตกงานไปเรียบร้อยแล้ว“กรี๊ดดด! อีปันเพราะมึงคนเดียว!” เธอขว้างโทรศัพท์ลงบนโซฟาอย่างแรง ดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นทุกอย่างที่เธอเคยมีค่อยๆ พังลง เพราะผู้หญิงคนเดียวที่เธอมองว่าเป็นต้นเหตุ ปัญปวีณ์แย่งทุกอย่างไปจากเธอ รวมถึงผู้ชายที่เธอแอบรัก“คิดว่าฉันจะยอมจบง่ายๆ งั้นเหรอ” ลิลลี่กำมือแน่น ก่อนจะยกยิ้มร้าย ครั้งนี้เธอไม่คิดจะปล่อยปัญปวีณ์ไปง่ายๆ อีกแล้วเมื่อก่อนลิลลี่เคยคิดว่าทะเลไม่ได้สนใจปัญปวีณ์เลย เพราะตอนนั้นอีกฝ่ายยังเป็นเพียงเด็กสาวธรรมดา ไม่ได้สวยโดดเด่นเหมือนทุกวันนี้เธอไม่เคยคิดเลยว่า สุดท้ายทั้งสองคนจะกลับมาเจอกันและลงเอยกัน บางทีเธอคงปล่อยเวลามานานเกินไป ชะล่าใจจนทุกอย่างเป็นแบบนี้“ถ้าไม่มีมึง ทุกอย่างก็จบ”หญิงสาวพึมพำดวงตาแข็งกร้าวด้วยความเคียดแค้น ก่อนจะกัดปลายนิ้วตัวเองแรงๆ เพื่อระบายความโกรธที่กำลังปะทุขึ้นเธอไม่ได้สนใจความเจ็บเลยแม้แต่น้อย ราวกับความเจ็บป

พิธีมงคลสมรสถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ท่ามกลางแขกผู้มีเกียรติและกองทัพนักข่าวที่มาร่วมทำข่าวงานวิวาห์ของทายาทนักธุรกิจหมื่นล้านกับนางแบบสาวชื่อดังแต่คนที่ยิ้มกว้างและมีความสุขที่สุดในงาน คงหนีไม่พ้นทะเล ชายหนุ่มที่เฝ้ารอวันนี้มานานถึงสิบปี ในที่สุดก็ได้แต่งงานกับผู้หญิงที่เขารักเสียที“เจ้าบ่าวหอมแก้มเจ้าสาวหน่อยครับ!”พิธีกรเอ่ยแซวเรียกเสียงหัวเราะจากแขกในงาน แต่แทนที่ทะเลจะทำตามคำขอ ชายหนุ่มกลับโน้มตัวลงจูบริมฝีปากของปัญปวีณ์ต่อหน้าทุกคน“พี่ทะเล!” หญิงสาวตีแขนเขาเบาๆ อย่างเขินอาย เพราะรอบข้างเต็มไปด้วยแขกและนักข่าว“นักข่าวเยอะนะอย่าตีพี่สิ เดี๋ยวเขาจะหาว่าพี่กลัวเมีย” ชายหนุ่มกระซิบพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ยิ่งทำให้คนรอบข้างหัวเราะและส่งเสียงแซวคู่บ่าวสาวกันยกใหญ่ธารากับสายลมมองภาพตรงหน้าพร้อมกัน ก่อนจะแบะปากออกมาพร้อมกันอย่างหมั่นไส้ ไม่คิดเลยว่าคนเงียบขรึมอย่างทะเลจะกลายเป็นคนแรกในบรรดาพี่น้องที่ได้แต่งงาน“มีครอบครัวแล้วไม่เห็นจะดีตรงไหนเลย” สายลมบ่นพึมพำเมื่อมองภาพของพี่ชายที่ยิ้มอย่างมีความสุข ก่อนทะเลจะเดินเข้ามาสมทบ“เราอะ รีบหาแฟนได้แล้วจะขึ้นคานเอา” ทะเลแซวน้องสาวด้วยรอยยิ้ม

ทะเลนั่งประชุมอยู่กับฝ่ายการตลาดและลูกค้าอย่างเคร่งเครียด บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความจริงจัง ขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยถึงรายละเอียดของงานจังหวะหนึ่งชายหนุ่มยื่นปากกาให้เอมมิกา แต่ปลายนิ้วของหญิงสาวกลับจงใจแตะและจับมือเขาเอาไว้ เขารีบชักมือกลับ“อุ๊ย ขอโทษค่ะ” เอมมิกาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พร้อมรอยยิ้มหวานที่ดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“ไม่เป็นไรครับ” เขาตอบกลับอย่างสุภาพ สีหน้าแทบไม่เปลี่ยนแปลง แต่ภายในใจกลับรู้สึกอึดอัดจนแทบอยากลุกออกจากห้องประชุมเสียเดี๋ยวนั้นชายหนุ่มเหลือบมองนาฬิกา ก่อนคิดถึงภรรยาและลูกสาวที่รออยู่ที่บ้าน เมื่อก่อนเขาอาจไม่รู้สึกอะไรกับผู้หญิงที่เข้าหา แต่ตอนนี้แค่มีใครแตะเนื้อต้องตัว เขาก็อยากรีบกลับไปหาปัญปวีณ์ทันทีเมื่อการประชุมจบลง ทะเลรีบลุกขึ้นเป็นคนแรกทันที เขาตั้งใจจะกลับไปจัดการงานต่อให้เสร็จโดยเร็ว คิดถึงลูกสาวกับภรรยาใจแทบขาด“เอมมีเรื่องที่ยังไม่ค่อยเข้าใจ ขอสอบถามคุณทะเลเพิ่มเติมได้ไหมคะ” เอมมิกาเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มหวาน ยังคงรักษาท่าทีสุภาพราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น“ได้สิครับ เชิญที่ห้องทำงานของผม”แม้ภายในใจจะอยากปฏิเสธมากแค่ไหน แต่เขาก็รู้ดีว่าตัวเอ