กับดักรักพันธนาการหัวใจ

ทะเลยืนหน้ามุ้ยอยู่ใต้ตึกเรียน กระเป๋าสะพายพาดไหล่อย่างไม่ใส่ใจสายตาใคร เขากำลังจะก้าวเดินออกไป แต่กลับต้องชะงัก เมื่อมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งยืนขวางอยู่ตรงหน้า ในมือเล็กๆ ของเธอคือดอกกุหลาบสีแดงที่ดูไม่เข้ากับความลังเลในแววตาเลยสักนิด “อ้วนดำขนาดนี้ทำไมไม่เก็บเงินซื้อข้าวกิน จะเอามาให้ฉันทำไม” ทะเลปรายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรำคาญ คำพูดนั้นเหมือนมีดกรีดลงกลางใจหญิงสาวกำดอกกุหลาบแน่น ก่อนเอ่ยเสียงสั่น “ปันอยากให้พี่ทะเลค่ะ” เธอก้มหน้าลงทันที ไม่อยากเห็นสีหน้าแกมดูถูกของเขาอีกต่อไป “ไม่สวยหัดเจียมตัวบ้าง” เขาไม่ยื่นมือไปรับดอกไม้แม้แต่นิดเดียว “ปัน...” เธอพยายามจะพูดอะไรต่อ แต่เขากลับตัดบทอย่างไม่ไยดี “ไปทำตัวให้มันสวยๆ ก่อนเถอะคนที่จะมาเป็นแฟนฉัน ต้องสวยน่ารักเท่านั้น” เขาพูดเสียงเรียบ พูดจบหันหลังให้ทันที เดินจากไปโดยไม่หันกลับมาแม้แต่น้อย ทิ้งไว้เพียงเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนตัวสั่นอยู่กับที่น้ำตาหยดลงบนกลีบกุหลาบทีละหยด ปัญปวีณ์ร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ มือสั่นจนแทบทรงตัวไม่ไหว เธอสูดหายใจลึก ตั้งใจ

ทะเล ปรินวัชร์กุล วัยยี่สิบเก้าปี ทายาทคนรองแห่งตระกูลปรินวัชร์กุล เพิ่งก้าวขึ้นมารับตำแหน่งประธานบริหารของบริษัทต่อจากบิดาได้ไม่นาน หลังสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทจากประเทศอังกฤษแม้อายุยังน้อย แต่ความสามารถและวิสัยทัศน์ในการบริหารของเขากลับเป็นที่ยอมรับของคนในองค์กร ขณะที่พี่ชายคนโตอย่างธารารับหน้าที่ดูแลบริษัทในเครือด้านอสังหาริมทรัพย์ ส่วนน้องสาวคนเล็กก็บริหารธุรกิจในเครืออีกแห่ง ทำให้พี่น้องทั้งสามต่างช่วยกันขับเคลื่อนอาณาจักรธุรกิจของครอบครัวให้เติบโตอย่างมั่นคงบรรยากาศภายในห้องประชุมเงียบกริบจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจ พนักงานฝ่ายการตลาดต่างนั่งตัวตรง พลางเหลือบมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่หัวโต๊ะเป็นระยะทะเลก้มมองรายชื่อนางแบบบนแท็บเล็ตในมือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง“นางแบบที่คัดมามีเท่านี้เหรอ”“ค่ะท่านประธาน”“นางแบบในประเทศเหลือแค่นี้หรือไง” เขาเลื่อนดูภาพอีกสองสามวินาที ก่อนจะปิดแท็บเล็ตลงทันทีคำถามสั้นๆ ทำเอาทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ พนักงานสาวรีบเปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้าอย่างลนลาน ปกติเจ้านายไม่เคยเลือกนางแบบโฆษณาด้วยตัวเอง“ยังมีอีกคนหนึ่งค่ะ แต่คนนี้มีข่า

“แปลกจัง ทำไมถึงเปลี่ยนแผนกะทันหันขนาดนี้” ปัญปวีณ์บ่นเบาๆ พลางมองตารางงานใหม่ที่บริษัทเพิ่งส่งมาให้เมื่อไม่กี่นาทีก่อน จนเธอต้องรีบมาสตูดิโอ“ก็ดีไม่ใช่เหรอ” ลิลลี่ตอบพร้อมรอยยิ้ม“ดีอะไร”“ก็จะได้เจอรุ่นพี่ไง” ลิลลี่ยิ้มแก้มปริทันที แม้เจ้าของตำแหน่งประธานบริษัทคนนั้นจะปากร้ายและเย็นชาไปบ้างก็ตาม“เธอนี่นะ” ปัญปวีณ์ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา“โธ่ เขาหล่อจะตายแถมยังโสดอีกต่างหาก หล่อรวยขนาดนั้นต้องมีคนในใจแน่ๆ เลย”“ก็เรื่องของเขาสิ” หญิงสาวตอบเสียงเรียบ ก่อนจะก้มหน้าอ่านเอกสารต่อ แต่ในใจกลับนึกถึงใบหน้าของทะเลขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้“แย่แล้วๆ! ติดต่อกวินไม่ได้เลย ทั้งโทรศัพท์ ทั้งข้อความ ไม่มีใครรับสักอย่าง” จู่ๆ ทีมงานคนหนึ่งก็โวยวายขึ้นมาจนทุกคนหันไปมอง“เมื่อคืนปันยังติดต่อได้เลยนะคะ” เธอขมวดคิ้วทันที“ผู้จัดการก็ติดต่อไม่ได้ ถ้าเจ้าของงานนี้รู้เข้าเรื่องใหญ่แน่” ทีมงานพยักหน้ารับด้วยสีหน้ากังวลขณะที่ทุกคนกำลังวุ่นวายกับการตามหากวิน เสียงรองเท้าหนังก็ดังขึ้นจากหน้าห้อง ก่อนที่ร่างสูงในชุดสูทสีเข้มจะก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มบางๆ“พวกคุณเล่นขายของกันหรือไง งานของผมมีมูลค่าหลายสิบล้านนะ”ทะ

“เกิดอะไรขึ้น” น้ำเสียงทุ้มของทะเลดังขึ้นจากด้านหลัง หลังจากได้ยินเสียงเอะอะจนต้องเดินเข้ามาดูด้วยตัวเองทันทีที่เห็นชายหนุ่ม ลิตาก็รีบปล่อยมือจากกล่องเครื่องประดับ ก่อนจะแกล้งเซถอยหลังแล้วทรุดตัวลงกับพื้น เพื่อเรียกคะแนนความสงสาร“น้องปันผลักลิลลี่ค่ะ” หญิงสาวรีบฟ้องด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“ใครผลักคุณ” หญิงสาวขมวดคิ้ว รีบปฏิเสธทันที“ลิตาเห็นน้องไม่อยากไปทานข้าวกับคุณ เลยเข้ามาถามแค่นั้นเองค่ะ” หญิงสาวเงยหน้ามองทะเล ดวงตาเริ่มแดงราวกับกำลังจะร้องไห้พูดจบเธอก็รีบลุกขึ้นพลางตีหน้าเศร้า ราวกับตัวเองเป็นฝ่ายถูกกระทำ ปัญปวีณ์กำกล่องเครื่องประดับในมือแน่น ก่อนจะหันไปมองทะเลด้วยสายตาไม่พอใจ“อยู่ดีๆ แฟนของคุณก็เข้ามาแย่งของ ทำไมคุณไม่ประมูลเครื่องเพชรที่แฟนคุณใส่ล่ะ” ปัญปวีณ์เอ่ยขึ้นด้วยความโมโห“ไม่ใช่นะคะ ลิลลี่ไม่ได้ทำแบบนั้น” ลิตารีบแก้ตัวทันที แต่ทะเลกลับเดินผ่านเธอไปโดยไม่แม้แต่จะหันมองร่างสูงหยุดอยู่ตรงหน้าปัญปวีณ์ ดวงตาคมทอดมองหญิงสาวนิ่งๆ ก่อนจะโน้มตัวลงมาเล็กน้อยแล้วพูดด้วยน้ำเสียงชัดเจน“ฉันไม่ได้เป็นของใคร ฉันยังโสด”สิ้นประโยคนั้น สีหน้าของลิตาพลันซีดลงทันที ขณะที่บร

ปัญปวีณ์น้ำตาไหลพรากด้วยความตกใจกับการกระทำอันหุนหันของทะเล ชายหนุ่มในตอนนี้ดูดิบเถื่อนและต่างจากคนเดิมจนเธอหวาดหวั่นแต่ท่ามกลางความสับสนในใจ หญิงสาวกลับไม่รู้สึกรังเกียจสัมผัสของเขาเลยแม้แต่น้อย ความอบอุ่นที่คุ้นเคยจากอ้อมแขนนั้นกลับยิ่งทำให้หัวใจของเธอสั่นไหวมากกว่าเดิมเขากอดเธอไว้แน่น ขณะที่มือของเขาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของเธอ กลิ่นหอมจากผิวของเธอทำให้เขารู้สึกคลั่ง เมื่อริมฝีปากของเขาแตะที่ต้นคอของเธอ ความรู้สึกนั้นทำให้เขาไม่อาจห้ามใจได้“จะ เจ็บ” เธอข่วนแผ่นหลังของเขา ความเจ็บปวดทำให้เธอน้ำตาไหลพราก แม้จะขอร้องเขาแต่ชายหนุ่มกลับไม่ออมแรง“อ่าส์...” เขาครางออกยามที่รูรักบีบรัดตัวตนของเขาแน่น ริมฝีปากของเขาประกบลงบนริมฝีปากของเธอ เพื่อเป็นการปลอบประโลมให้หญิงสาวผ่อนคลายลงเขาขยับเอวอย่างรวดเร็ว ร่างกายของเธอเคลื่อนไหวไปตามจังหวะของเขา ความรู้สึกเร่าร้อนทำให้เธอครางออกมาด้วยความเสียวซ่าน เขากระแทกเข้าไปลึกสุดจนเธอรู้สึกถึงความเข้มข้นของอารมณ์“อ๊ะ เบาๆ หน่อยสิคุณทะเล”สายตาของเขาจ้องมองเธออย่างหลงใหล เขากอดเธอแน่น มือของเขาลูบไล้ไปทั่วร่างของเธอ ริมฝีปากของเขาจูบเธออย่างลึก