Todos los capítulos de BAD GUY ร้ายคลั่งรัก : Capítulo 11 - Capítulo 20

"อย่าพึ่งกลัว นี่แค่เริ่มต้น"'ระ..เริ่มต้นอย่างนั้นเหรอ? หมายความว่ายังไง ' ฟ้าใสมองใบหน้าหล่อด้วยสายตาสงสัยและยังคงดิ้นรนเพื่อเอาตัวรอด แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่มีประโยชน์ เพราะยิ่งเธอดิ้นรนมากเท่าไหร่ ชายหนุ่มก็ยิ่งพอใจและแกล้งเธอหนักขึ้นไปอีก " อยากให้ฉันใช้ปากแทนนิ้วมั๊ย?"หญิงสาวส่ายหน้ารัวๆแทนคำตอบขณะที่นิ้วร้ายของมาตินยังคงนวดคลึงยอดอกจนมันแข็งเป็นไต เขาทำอยู่อย่างนั้นจนร่างกายของเธอเกิดอาการแปลกๆ ขึ้นมา และดูเหมือนว่าทุกอย่างจะเริ่มเกินเลย เพราะมือหนากำลังเปลี่ยนเป้าหมาย เลื่อนต่ำลงไปที่โคนขาเรียว "อึก! หยุดเถอะนะ ขอร้อง... ฉันสัญญาว่าฉันจะไม่ยุ่งกับพี่ริวอีก"ฟ้าใสไม่ลดละความพยายามที่จะทำให้หลุดพ้นจากผู้ชายตรงหน้า เธอไม่รู้หรอกว่าเขาต้องการที่จะทำอะไรกันแน่ ตอนนี้เธอรู้แค่เพียงว่าเธอยอมทำทุกอย่างให้เขาหยุดกระทำอันน่ากลัวนี้ "อ่า...น่าเสียดายที่เธอตอบช้าไป เพราะไอ้ลูกชายของฉันมันตื่นแล้ว"สิ้นคำพูดร้ายกาจ มาตินก็บดเบียดความเป็นชายที่แข็งปั๋งกับต้นขาเรียวให้เธอรับรู้ว่าเขาพูดจริง และให้เธอรู้ว่าเธอเป็นต้นเหตุที่ทำให้ลูกชายเขาตื่น เพราะฉะนั้น..เธอจะต้องรับผิดชอบ"อ่าาา..แข็งจ

@ ห้องพักฟ้าใส"อึก! สารเลว"ฟ้าใสสะอื้นไห้พร้อมกับใช้มือถูที่รอยแดงช้ำน่าเกียจบนเนินอกและต้นคอ ไม่ว่าเธอจะพยายามเช็ดยังไง มันก็ไม่สามารถลบร่องรอยของคนสารเลวออกได้ เหมือนกับความบริสุทธิ์ของเธอที่ไม่สามารถเอากลับคืนมาได้พรึบ! ฟ้าใสทิ้งตัวลงที่พื้นห้องพร้อมกับปล่อยโฮออกมาอย่างน่าสงสาร วันนี้เป็นวันที่เธอหมดสิ้นทุกอย่างแล้วจริงๆ ความภูมิใจที่เคยมีมันถูกทำลายไปในพริบตา"หนูไม่มีอะไรให้พี่ภูมิใจแล้วจริงๆ ฮือๆ" ฟ้าใสร้องไห้ฟูมฟายแทบขาดใจ เธอพูดประโยคเดิมซ้ำๆอย่างคนไร้สติ มันเหมือนมีดแหลมคมกรีดลงกลางใจเมื่อนึกถึงผู้ชายที่เธอรัก คนที่ควรจะได้สิ่งที่มีค่าที่สุดในตัวเธอ "ฮือๆ หนูขอโทษ"ฟ้าใสเอ่ยขอโทษทั้งๆที่ตัวเองไม่ได้ผิด ร่วมชั่วโมงที่ฟ้าใสนั่งร้องไห้ฟูมฟายอยู่ในห้องน้ำ เธอร้องไห้จนน้ำตาแทบจะเป็นสายเลือด เมื่อหมดเรี่ยวแรงที่จะร้องไห้ ฟ้าใสก็พาร่างกายอันบอบช้ำออกมาจากห้องน้ำ แล้วมานั่งลงที่เตียงนอนเล็กด้วยสภาพเหม่อลอย แต่พอเห็นสภาพของตัวเองผ่านกระจกบนโต๊ะเครื่องแป้ง ฟ้าใสก็กลั้นน้ำตาไม่ได้ เธอทิ้งตัวลงที่เตียงแล้วนอนกอดตัวเองร้องไห้ไปอีกหลายชั่วโมงจนในที่สุดก็เคลิ้มหลับไปเพราะความเหนื่อยล้

"หรือว่าเธอจะใช้ปากแทน"ชายหนุ่มบอกด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ขณะที่ใช้มือรูดแก่นกายขึ้นลงต่อหน้าหญิงสาวอย่างไม่อาย O.O ฟ้าใสเบิกตากว้างด้วยท่าทางตื่นกลัวเมื่อเห็นเจ้าแท่งเอ็นใหญ่ที่ชี้โด่มาทางเธอ หัวบานใหญ่ที่รายล้อมไปด้วยเส้นเลือดทำให้เธอกลัวจนลืมหายใจไม่ชั่วขณะ ขณะที่เธอกลัวจนตัวสั่นสมองก็จินตนาการไปถึงสิ่งที่คนสารเลวพูดออกมา ใช้ปากกับไอ้นั่นของเขาอย่างนั้นเหรอ ไม่มีทางหรอก! เธอไม่มีทางทำเรื่องน่าอายแบบนั้นแน่"ก็แค่อมจะคิดอะไรนักหนา รีบๆ ลุกขึ้นมาทำ""ไม่มีทาง ฉันไม่ทำ! "ใบหน้าสวยส่ายไปมารัวๆ และพยายามอ้อนวอนชายหนุ่มผ่านสายตาเพื่อบอกว่าเธอไม่ไหวจริงๆ แต่ชายหนุ่มกลับไม่ได้ตอบโต้ใดๆกลับมา เขามองเธอด้วยสายตาเกินจะคาดเดาก่อนที่จะยื่นมือมาจับที่ข้อขาเล็กแล้วออกแรงกระชากเข้ามาหาตัวฟ้าใสดิ้นพล่านและกรีดร้องขอความช่วยเหลือสุดกำลังหวังว่าจะมีใครได้ยินและเข้ามาช่วยเธอได้ทันเวลา แต่ทว่าชายหนุ่มกลับจบความฝันของเธอด้วยคำพูดไม่กี่คำ"อ้อ! ลืมบอกไปว่าก่อนเข้ามาฉันเห็นกลุ่มคนฉลองกันอยู่ร้านค้าหน้าตึก"ได้ยินเช่นนั้นฟ้าใสก็แทบจะกลั้นใจตายเสียตรงนั้นเพราะเธอลืมไปเสียสนิทว่าวันนี้เป็นวันเกิดของเจ้เจ้า

มาตินเดินออกจากห้องนอนของตนด้วยสภาพที่มีแค่กางเกงขาสั้นตัวเดียวปกปิดส่วนล่าง ส่วนช่วงบนนั้นเปลือยเปล่าโชว์ซิกแพ๊คและโชว์รอยสักรูปราชสีห์ตัวใหญ่บนแผ่นหลังที่รุ่นพี่สักให้ตั้งแต่มอปลาย "กว่าจะออกมาได้นะ" มาตินไม่ได้สนใจคำพูดจากระแนะกระแหนของมารีญาเลยแม้แต่น้อย เขาก้าวเดินตรงไปยังห้องครัวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับห้องนอนเพื่อหาอะไรดื่มแก้แฮงค์และเพื่อดับอารมณ์หงุดหงิด หลังจากที่ปาร์ตี้และดื่มหนักมาหลายวัน วันนี้มาตินตั้งใจจะพักตับนอนเอาแรงอยู่ที่ห้อง แต่มารีญาดันมาก่อกวนะซะได้ มิหนำซ้ำยังมาด้วยเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง มันน่าหงุดหงิดชะมัดมือหนายื่นไปเปิดตู้เย็นแล้วคว้าเบียร์กระป๋องยี่ห้อหนึ่งออกมาดื่มด้วยใบหน้านิ่งเรียบ เขาดื่มเบียร์ที่ขึ้นชื่อว่ารสชาติขมที่สุดด้วยท่าทางนิ่งเฉยราวกับดื่มน้ำเปล่าจนคนที่เดินตามมาถึงกับมองด้วยความเอือมระอาที่พี่ชายของเขามีความสามารถในเรื่องที่ไม่ควรจะมีหมับ! กระป๋องเบียร์ถูกมือเรียวแย่งไปจากมืออย่างรวดเร็วในจังหวะที่ชายหนุ่มกำลังจะซัดเบียร์หมดกระป๋อง โดนทำขนาดนั้นแต่ชายหนุ่มกลับมองหน้าน้องสาวฝาแฝดด้วยสายตานิ่งเรียบไร้ความรู้สึก ต่างจากหญิงสาวที่หัวร้อนพร้อมที่

รถคันหรูขับเคลื่อนเข้ามาจอดในลานจอดรถของหอพักเล็กๆที่อยู่สุดซอยอย่างยากลำบาก ชายหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมากกับการจราจรที่หวยแตกและพื้นที่คับแคบแทบจะไม่มีพื้นที่ให้กลับรถ"โดนหนักแน่!"คนหัวร้อนพาลคาดโทษหญิงสาวด้วยอารมณ์หงุดหงิดทั้งๆที่มันไม่ใช่ความผิดของเธอสักนิด แต่เป็นตัวของเขาเองที่นึกอยากจะหาที่ระบายอารมณ์จนต้องมาถึงที่นี่ร่างสูงก้าวลงจากรถหรูพร้อมกับล้วงเอาซองบุหรี่ในกระเป๋ากางเกงออกมาแล้วจัดการต่อบุหรี่สูดควันสีขาวเข้าไปเพื่อสงบสติอารมณ์ที่พุ่งพล่านเมื่อรู้สึกใจเย็นลงแล้วชายหนุ่มก็ตรงไปยังห้องพักของหญิงสาวทันที มือหนายกขึ้นเคาะประตูอย่างมีมารยาทซึ่งขัดกับเจตนาที่ทำให้เขามาถึงที่นี่โดยสิ้นเชิง ปังๆๆๆ! เสียงเคาะประตูที่แรงขึ้นบ่งบอกถึงอารมณ์ของชายหนุ่มที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ เพราะเขาไม่เคยต้องอดทนรออะไรนานขนาดนี้มาก่อน โดยเฉพาะเรื่องผู้หญิง 'ยังไม่กลับเหรอวะ?'คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเป็นปมเมื่อไม่มีเสียงตอบรับจากคนในห้อง เขาอดทนเคาะประตูอีกครั้งแต่ก็ยังไร้วี่แวว"ไม่มีใครอยู่หรอกพ่อหนุ่ม"เสียงป้าคนหนึ่งเดินมาบอกด้วยความหวังดี ทั้งๆที่ความจริงแล้วไม่ได้เป็นอย่างนั้น หล่อน