Todos los capítulos de ภีมอย่าข้ามเส้น : Capítulo 11 - Capítulo 20

บทที่ 7 หน้าเหมือนผัวในอนาคต“แล้วเขายังบอกอีกว่า เขามีทางออกให้ ถ้ากูไม่มีเงินไปคืนจริง ๆ” ได๋พูดต่อหลังจากที่เงียบไปนาน “เขาบอกขอนอนกับกูแค่ครั้งเดียว แล้วหนี้สิบล้านก็หายกัน”คำเอ่ยเล่าของได๋ทำให้ภีมกัดฟันกรอด สีหน้าดุดันมากกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด ที่จริงเขาพอจะเดาออกว่าเสี่ยเจษโผล่หัวมาทำไม ฝ่ายนั้นคงไม่ได้มาแค่ย้ำเตือนหนี้สิบล้านเป็นแน่ และมันก็ไม่ผิดกับที่เขาคิดไว้เลยสักนิด“เรื่องนี้มันจะจบง่ายมาก ถ้ามึงยอมรับการช่วยเหลือของกู” ตาคมมองไปยังคนตัวเล็กที่กำลังนั่งคิดไม่ตก “และมึงจะไม่ต้องมาอยู่ในที่เสี่ยงอันตรายแบบนี้แต่แรก”ภีมชั่งใจไว้แล้วว่าป้าของได๋จะกลับมาวุ่นวายในชีวิตของเธออีกครั้ง แต่ไม่คิดว่าจะกลับมาพร้อมปัญหาใหญ่ขนาดนี้ ไม่ว่าจะเป็นเงินสิบล้าน หรือขู่ว่าจะเอาความลับของได๋กับช่อฟ้าไปแฉ ในอดีตเขาเพียงทำการขู่ราณีด้วยถ้อยคำที่รุนแรง เพราะไม่ต้องการให้อีกฝ่ายมายุ่งกับได๋อีก ภีมมั่นใจมากว่าช่วงเวลานั้นราณีกลัวเขาจริง ๆ และเชื่อว่าเขาทำตามคำขู่แน่นอน อย่างที่รู้ว่าครอบครัวของเขามีทั้งอำนาจและเงิน สามารถปิดปากราณีกับทรงพลได้สบาย ๆ แต่แล้วกลับไม่เป็นอย่างที่คิดภีมสงสัยมาตลอดว่

บทที่ 8 นับวันยิ่งทำตัวเหมือนผัวอย่างที่รู้ว่าบาร์ลับมันเป็นเหมือนร้านเหล้าคนรวย ส่วนมากจะมีแต่พวกนักธุรกิจอยากมานั่งผ่อนคลายซะมากกว่า เพราะแบบนี้ไอ้เพื่อนตัวดีถึงได้ให้ฉันเลิกงาน ทั้ง ๆ ที่นั่งได้แค่สองชั่วโมง แล้วพามาต่อที่ร้านเหล้าอีกย่านของสนามแข่ง ซึ่งเฮียกาลก็ไม่ได้ว่าอะไร แล้วแต่ความพึงพอใจของลูกค้าที่จะใช้บริการกี่ชั่วโมง ส่วนพนักงานสามารถกลับบ้านได้หลังจากที่ลูกค้ากลับ ไม่จำเป็นต้องรับลูกค้าต่อแต่อย่างใด“แบบนี้ค่อยใช่ที่ของกูหน่อย” ไอ้คินว่าพลางนั่งมองสาวไปรอบร้าน “อยู่นั่นมองแต่ไอ้ได๋ กูเหี่ยวเฉาหมด”“แล้วใครบอกให้มึงมองไม่ทราบ” อดที่จะเอื้อมมือไปหยิกแขนที่เต็มไปด้วยรอยสักของมันไม่ได้ แน่นอนว่าคนถูกหยิกก็ร้องโอดโอย สีหน้าสื่อถึงความเจ็บให้เห็นเต็มประดา“มือคนหรือควายวะ มือหนักฉิบหาย”“ใครบอกให้มึงมาว่ากูเอง”“รู้งี้กูไม่ให้ทิปหลักแสนหรอก บริการก็แข็งอย่างกับท่อนไม้”“ไอ้…!” ถลึงตาใส่ไอ้คินพร้อมที่จะกระโจนใส่มัน แต่ก็ถูกภีมคว้าร่างไว้ซะก่อน เลยกลายเป็นว่าร่างเล็ก ๆ ของฉันกำลังเกยก่ายอยู่บนตักของเขา“กูล่ะยอมที่ไอ้ภีมเฝ้ามึงได้” แต่มีหรือว่าไอ้คินจะเงียบปาก แถมยังทำหน้าชอบใจ

บทที่ 9 First kissก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!ทันทีที่เสียงโครมดังจบ เสียงเคาะกระจกรถก็ดังขึ้นถี่รัว ฉันที่ยังไม่ทันได้ตั้งสติดีก็รีบดึงสติกลับมา ก่อนที่ภีมจะเริ่มทุบรถเสียงดังกว่าเดิมปึง! ปึง! ปึง! ปึง!“ห่าอะไรวะ!” เสี่ยเจษสบถราวกับคนหัวเสีย และเขาคงจะหัวเสียจริง ๆ ถึงได้เปิดประตูลงจากรถไป ฉันที่เห็นแบบนั้นก็รีบเปิดตามไปบ้าง ซึ่งภีมก็รีบจับตัวฉันพลิกไปพลิกมาทันที “มึงเป็นไรไหม เจ็บตรงไหนหรือเปล่า” และเมื่อไม่เห็นแผลหรือรอยฟกช้ำ สีหน้าของเขาก็โล่งใจอย่างเห็นได้ชัด แต่ครู่เดียวก็กลับมาตึงเครียดอีกครั้ง“มึงขับรถยังไงของมึงวะ!” เสียงของเสี่ยเจษดังขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด ไม่นานเขาก็เหยียดยิ้มเย้ยหยันส่งมาให้ “อ้อ! มึงตั้งใจชนท้ายรถกูเพราะอยากช่วยเพื่อนมึงสินะ”“ถ้าใช่แล้วมึงจะทำไม” ภีมตอบกลับ สีหน้าและแววตาไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย “หรือมึงจะขู่แฉความลับอะไรของกู?”“น่าสนใจ กูชักอยากรู้เหมือนกันว่าอินทรารารามมีความลับอะไรหรือเปล่า”“อาจจะมี แต่คงไม่เยอะเท่าบ่อนของมึงหรอกมั้ง” ว่าแล้วภีมก็หัวเราะเย้ยหยันส่งไปให้เสี่ยเจษ “กูว่ามึงรีบกลบความลับของมึงให้มิดดีกว่า ค่อยมายุ่งวุ่นวายกับความลับของคนอื

บทที่ 10 สิ่งที่เขาต้องการ “กรี๊ด!!!!!!!!!!!!!!!!!!” ฉันเอาหน้าอุดหมอนพลางกรีดร้องราวกับคนบ้าคลั่ง ส่วนขาก็ดีดดิ้นอยู่บนที่นอนครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่รู้เลยว่าตัวเองเป็นแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้ว รู้แค่ว่าฉันต้องการหาที่ระบายความรู้สึกแปลก ๆ ถ้าไม่ระบายฉันคงได้อกแตกตายเป็นแน่ภีมจูบฉัน! เราจูบกัน! และเป็นจูบที่ดูดดื่มมาก ๆ เลยด้วย!พูดตามตรงว่าฉันไม่เคยคิดถึงฉากนี้ของสองเรามาก่อนเลย แม้เราจะใกล้กันบ่อยครั้ง แม้เขาจะทำเหมือนกำลังอ่อยกันอยู่ก็ตาม แต่ก็คิดไม่ถึงว่าภีมจะรุกกันแรงขนาดนี้ นี่มันไม่ใช่การอ่อยธรรมดาแล้ว มันคือการข้ามเส้นชัด ๆ เป็นการข้ามเส้นที่ฉันไม่รู้เลยว่า มันเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ หรือเป็นเพราะความตั้งใจของเขากันแน่ แล้วฉันจะต้องทำตัวยังไงต่อจากนี้ จะกล้ามองหน้าภีมหรือเปล่าก็ไม่รู้“ไอ้เราก็สู้ลิ้นเขาด้วยสิ” พูดมาถึงตรงนี้ก็ทำให้ฉันเอาหน้าอุดหมอนร้องกรี๊ดอีกครั้ง ส่วนขาก็ดีดดิ้นอยู่บนที่นอนเหมือนเคยครืด! ครืด! ครืด!กระทั่งเสียงโทรศัพท์สั่นดังเรียกสติฉันกลับมา มือควานหามาหยิบดูว่าเป็นใครที่โทรมาขัดจังหวะ พอเห็นว่าเป็นเฮียกาลก็รีบกดรับ “มีอะไรเหรอเฮีย วันนี้ได๋ไปทำงานอยู่นะ”(

บทที่ 11 ไม่เคยมีใครภีมบอกความต้องการของตัวเองอย่างตรงไปตรงมา แน่นอนว่ามันทำให้ได๋ตกใจไม่น้อย โดยเฉพาะคำว่า ‘กูต้องการมึง’ เธอไม่คิดว่าเขาจะพูดออกมาตรง ๆ แบบนี้“กูรู้และเข้าใจว่ามึงอยากช่วยกู” ดวงตากลมโตมองคนข้างกายหลากหลายความรู้สึก “แต่กูไม่อยากเป็นภาระมึง ไม่อยากให้ใครมาว่ากูเกาะเพื่อนกินอีก”อีกหนึ่งเหตุผลที่ได๋ไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากภีมอย่างเต็มร้อย เพราะในอดีตเธอเคยโดนคนรู้จักของเขาพูดดูถูก อย่างที่รู้ว่าภีมเป็นลูกผู้ดีมีเงิน เพื่อนและคนรอบตัวจะอยู่ในฐานะเดียวกัน ต่างจากเธอที่เป็นเพียงผู้หญิงที่เขาช่วยไว้จากชุมชนแออัด ไม่ได้มีเงินตราหรือคอนเนคชันหรูหราเหมือนกับอีกฝ่าย“และถ้ามีคนมาว่ากูอีก มึงก็จะเสียเพื่อนเพราะห่วงความรู้สึกของกู” ได๋พูดต่อ “กูไม่ได้อยากให้มึงต้องมาเสียอะไรเพราะกูอีก”“แล้วกูจะเก็บคนที่ชอบดูถูกคนอื่นไว้กับตัวทำไมวะ” ภีมยังอารมณ์เป็นพายุหมุนอยู่เหมือนเดิม “ทำไมมึงต้องแคร์คนอื่นด้วยวะได๋”“กูแคร์มึงต่างหาก” ว่าแล้วมือบางก็เขย่าแขนของภีมเบา ๆ “มึงช่วยเข้าใจกูหน่อยได้ไหมภีม”“ถ้าเข้าใจแล้วทำให้มึงเสี่ยงอันตราย กูขอไม่เข้าใจดีกว่า”“ภีม…”“กูยังยืนยันคำเดิมได๋”