ฉันไม่ได้ต่อปากต่อคำกับเฮียอีก เพียงแค่เดินออกมาจากห้องทำงานของเฮียเงียบ ๆ และจุดหมายปลายทางก็คงจะหนีไม่พ้นลานจอดรถของที่นี่ คนอย่างภีมไม่ยอมให้ฉันกลับเองเด็ดขาด นับวันยิ่งทำตัวเหมือนผัวมากขึ้นทุกที!“เฮียบอกมึงให้ทิปกูสี่แสน” และเมื่อขึ้นมาอยู่บนรถแล้ว ก็หันหน้าไปคุยกับคนขับที่นั่งฟังเพลงรอเงียบ ๆ “มึงให้เยอะไปไหม แค่แสนเดียวกูก็ซาบซึ้งแล้วภีม”พยายามพูดติดตลกกลบเกลื่อนการกระทำแปลก ๆ ของเราสองคน ที่ทำอยู่ในบาร์ลับเมื่อไม่นานมานี้ ทำเหมือนไม่คิดอะไร กลัวว่าระหว่างเรามันจะเต็มไปด้วยความอึดอัดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“กินไร” แต่อีกฝ่ายก็ไม่ตอบสนองกับคำพูดของฉันเลยสักนิด แถมยังเปลี่ยนเรื่องหนีอีกต่างหาก“เดี๋ยวกูกลับไปทอดไข่ก็ได้”“มีโจ๊กโต้รุ่งกับแจ่วฮ้อนโต้รุ่งที่มึงชอบ” และภีมก็ยังเป็นภีมอยู่วันยังค่ำ “เลือกมา”“กินโจ๊กก็ได้ง่ายดี” สุดท้ายฉันก็ต้องยอมเขาเหมือนเคย อีกทั้งภีมคงรู้ว่าฉันคงไม่ทอดไข่จริงแน่ ถึงห้องอาจอาบน้ำแล้วนอนเลย เพราะแบบนี้เขาถึงบังคับให้ไปกินข้าวด้วยกันบางทีเขาก็น่ากลัวเหมือนกันนะ รู้ใจฉันไปหมดทุกเรื่องเลยวันต่อมาวันนี้เป็นอีกวันที่ฉันมาทำงานที่บาร์ลับของเฮียกาล
Última actualización : 2026-09-02
INICIAR SESIÓN
