Todos os capítulos de ภีมอย่าข้ามเส้น : Capítulo 1 - Capítulo 10

ตกเย็นของวัน“มาดูที่อะไรของมึงวะเฮีย ชาวบ้านจะขายให้มึงเหรอวะ” ภีมบ่นให้พี่ชายอย่าง ภาม ภวัต อินทราราราม ผู้บริหารโครงการอินทรารารามต่อจากภูเบศ พ่อของทั้งสอง“ไม่ขายจะอยู่ยังไง ในเมื่อรัฐบาลแก้ไขปัญหากลิ่นขยะไม่ได้” คนเป็นพี่ตอบกลับ ในขณะที่ตายังมองหน้าจอโทรศัพท์อยู่อย่างนั้น“แก้ไขไม่ได้ หรือไม่คิดจะแก้กันแน่” พูดจบรถสปอตก็จอดตรงฝั่งหนึ่งของถนนสองเลน โดยที่ต่อหน้ามีตัวแทนของลูกบ้านยืนรออยู่ก่อนหน้าแล้ว ผู้บริหารวัยสามสิบเอ็ดปีจึงลงเข้าไปพูดคุยเกี่ยวกับสถานที่ดังกล่าว ส่วนคนพามาอย่างภีมก็เดินพิจารณาพื้นที่อีกละแวก พร้อมกันนั้นก็จุดบุหรี่สูบไปด้วย“อีได๋มึงกลับมาเดี๋ยวนี้! อีระยำกล้าทำหน้ากูแหกได้ไงห๊ะ!” จังหวะเดียวกันเสียงร้องตะโกนโหวกเหวกโวยวายก็ดังให้ได้ยิน ซึ่งตาคมก็เหลือบมองตามเสียงที่ว่า ก่อนที่คิ้วจะขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อเห็นภาพต่อหน้า มันเป็นภาพของผู้หญิงตัวเล็ก ๆ วิ่งหัวซุกหัวซุนเหมือนกำลังหนีตาย แถมเสื้อนักศึกษาที่ใส่ยังขาดหลุดลุ่ยอีกต่างหาก“อีได๋กูบอกให้มึงหยุด!” ไม่พูดเปล่าอีกฝ่ายก็หยิบก้อนหินโยนใส่เธออย่างป่าเถื่อนโหดร้าย ยังดีที่โยนไม่โดน แต่โชคร้ายคือเธอวิ่งสะดุดขา

“กูกลับละ อยากงีบสักหน่อย” ท่ามกลางการเถียงกันของไอ้ปายกับไอ้คิน ภีมก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ฉันที่เห็นแบบนั้นก็ลุกขึ้นบ้าง เพราะต้องกลับพร้อมกันกับเขา ไม่ต่างจากสามคนนั้นทยอยลุกขึ้นยืนเช่นกัน “ไอ้เดย์รีบไปคณะมนุษย์แน่เลยว่ะ กูว่าทรงนี้ไม่กลับคอนโดชัวร์”“มึงนี่ขี้เสือกจริง ๆ ไอ้คิน”“ไอ้เดย์มีแฟนแล้วเหรอ” ความสงสัยเลยเงยหน้าถามคนข้างกาย ส่วนไอ้ปายกับไอ้คินเดินไปอีกทางแล้ว“น่าจะยังคุยกันอยู่”“ทำไมกูไม่เห็นรู้เรื่อง” ปิดมิดจริงเชียว ทีเรื่องของฉันยุ่งจริงไรจริง ทีเรื่องของตัวเองดันไม่อยากให้คนอื่นรู้ซะอย่างนั้น“นั่นใช่พี่ภีมไหมอะ หล่อมากเลยแก!” จังหวะเดียวกันก็มีเสียงหนึ่งดังให้ได้ยินในขณะที่เรารอข้ามถนน ซึ่งเป็นเสียงของน้อง ๆ ในมหาลัยนี่แหละ “แกว่าพี่เขาโสดไหมอะ แต่หล่อขนาดนี้จะเหลือเหรอวะ”“เห็นว่าโสดนะแก แต่คงไม่มีใครกล้าจีบ” ว่าแล้วเสียงของอีกฝ่ายก็เบาลงกว่าเดิม แต่ฉันรู้เลยว่าพวกเธอจะพูดอะไรต่อ “เห็นผู้หญิงที่ยืนข้างพี่ภีมไหม ตัวติดกับพี่ภีมอย่างกับอะไรดี คนไม่รู้ก็คิดว่าเป็นแฟนกัน”“มึงหยุดทำไม เดินดิเดี๋ยวรถก็ชน” เสียงดุ ๆ มาพร้อมกับการจับข้อมือให้ฉันเดินข้ามถนนตามเขา แต่นั่

บทที่ 4 ปกติจำได้แต่ชื่อนี้ไนต์คลับ“ไอ้ปายหายหัวไปไหน” ฉันถามไอ้เดย์กับไอ้คินที่นั่งรออยู่ก่อนหน้าแล้ว ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงตรงเก้าอี้ที่ว่าง ซึ่งภีมก็นั่งลงข้างฉันเช่นกัน“มันบอกไม่ว่าง” ไอ้เดย์เป็นคนตอบ ส่วนมือก็จัดการชงเหล้าส่งมาให้ฉันสองคน “ใครขับกลับ กูจะได้มอมคนไม่ได้ขับ”“มึงจะถามทำไม สุดท้ายพวกมึงก็เลือกที่จะมอมกูอยู่ดี” และกูที่ว่าก็คือฉันเอง ตั้งแต่จำความได้มาจนถึงวันนี้ เวลาตั้งวงกินเหล้าหรือเข้าไนต์คลับทีไร ไอ้พวกนี้จะมอมฉันตลอด พวกมันบอกว่าเวลาฉันเมาแล้วแกล้งสนุกดี เพราะแบบนี้ถึงได้มอมกันทุกครั้งที่มีโอกาส“เดี๋ยวนี้แม่งรู้ทัน เริ่มไม่สนุกละ” ปากบอกไม่สนุก แต่ไอ้เดย์กลับยิ้มชอบใจส่งมาให้เห็น“มึงยิ้มอะไร”“ยิ้มคนอารมณ์เสีย นับวันมึงยิ่งขี้บ่นนะได๋”“ก็พวกมึงชอบรวมหัวกันรุมแกล้งกู จะไม่ให้กูบ่นได้ไง”“ดีละที่มันยังโสด ถ้ามีผัวหมดคนแกล้งแน่” ไอ้คินพูดต่อบ้าง สีหน้าดูชอบอกชอบใจพอ ๆ กับไอ้เดย์ ส่วนคนข้างกายยังทำหน้าเฉยเมยอยู่เหมือนเดิม แต่เชื่อเถอะว่าเขาคงชอบใจไม่ต่างจากเพื่อนหรอก คอยดูนะ ถ้าพวกมันมีแฟนเมื่อไหร่ ฉันจะยุแฟนพวกมันให้เลิกให้หมด!“รู้แล้วก็ยกซะ ให้พวกกูมอมซะดี ๆ

บทที่ 5 ลูกค้าที่มาพร้อมพายุหมุน“แล้วเรื่องเงินมึงเอาไง” เสียงของภีมทำให้ฉันหันไปมองเขาอีกครั้ง “ยืมกูก่อนไหม จะได้จบเรื่องไป”“กูไม่กล้าให้มึงช่วยเหลือกูขนาดนั้นหรอกภีม” ส่ายหน้าพัลวันส่งไปให้คนข้างกาย “เดี๋ยวเรื่องนี้กูจัดการเอง”“มึงจะจัดการยังไง”“กูกำลังคิดอยู่”มันจริงที่ฉันมีงานทำตลอดสามปีมานี้ แต่เงินที่ได้ฉันนำมาจ่ายทบค่าคอนโดทุกเดือน ซึ่งมันเป็นจำนวนเงินที่สูงอยู่เหมือนกัน ไหนจะไว้จ่ายค่าเทอมและค่าต่าง ๆ มันก็เลยเหลือเก็บไม่มาก มีไม่ถึงสิบล้านด้วยซ้ำ“ยืมกูแล้วค่อยทำงานมาคืน” แต่ภีมก็ยังเป็นภีมอยู่วันยังค่ำ “มึงจะได้จบ ๆ กับป้ามึงไป”“…”“หรือมึงจะให้กูจัดการให้ กูว่าป้ามึงไม่จบแค่สิบล้านแน่”“กูก็คิดเหมือนมึงว่าป้าณีคงไม่จบแค่สิบล้าน กูเลยว่าจะร่างสัญญาตอนให้เงิน” นี่คือสิ่งที่ฉันคิดไว้ “แต่กูต้องไปหาเงินสิบล้านมาให้ได้ก่อน ส่วนเรื่องสัญญาค่อยว่ากัน”ว่าแล้วฉันก็ยื่นมือไปบีบมือภีมเบา ๆ สีหน้าสื่อถึงความขอร้องอ้อนวอนอย่างชัดเจน “มึงไม่ต้องไปยุ่งกับเขานะภีม กูไม่อยากให้มึงมีปัญหาเพราะเรื่องของกู”“มึงก็รู้ว่ายังไงป้าณีทำอะไรกูไม่ได้”“คนมีอำนาจมันดีแบบนี้นี่เอง” เห็นเขาทำหน้

บทที่ 6 ลูกค้ากระเป๋าหนัก‘ถ้ามึงอยากทำก็ทำ’เชื่อไหมว่าฉันดีใจมากที่ภีมอนุญาตให้ฉันทำงาน คิดว่าเขาเข้าใจในสิ่งที่ฉันกำลังจะสื่อ เข้าใจว่าทำไมฉันถึงต้องทำงานที่บาร์ลับภายในสนามแข่งรถของเฮียกาล แต่แล้วไม่ใช่เลยสักนิด เขายอมให้ฉันทำก็จริง แต่ไม่ยอมปล่อยให้ฉันเป็นอิสระ!“ภีม มึงจะทำแบบนี้จริงดิ” ถามอย่างเหนื่อยใจเมื่อเห็นลูกค้าหน้าคุ้นนั่งรอที่โต๊ะเจ็ด ซึ่งเป็นการรอที่นั่งอ่านเมนูอาหารไปด้วย สีหน้าสบายใจต่างจากเมื่อวาน ดูก็รู้ว่าเขากำลังกวนประสาทกัน“พนักงานที่นี่พูดกับลูกค้าวีไอพีแบบนี้?” ตาคมเหลือบมองฉันเล็กน้อย แล้วกลับไปมองเมนูเหมือนเดิม “คงต้องคอมเพลนกับเจ้าของร้านแล้วมั้ง”“อย่ากวนประสาท” ฉันดึงเมนูอาหารออกจากมือของเขา พร้อมมองอีกฝ่ายด้วยความจริงจัง “มึงจะมาเฝ้ากูแบบนี้ไม่ได้นะภีม มึงควรปล่อยให้กูทำงาน”บอกตามตรงว่าฉันไม่ได้อึดอัดกับการเฝ้ายามของภีม อุ่นใจซะอีกที่มีคนมาเฝ้าแบบนี้ แต่นั่นมันก็เป็นเพียงความอุ่นใจ ไม่ใช่ความต้องการที่จะให้เขาเสียเวลาชีวิตมาเฝ้าฉัน มันเหมือนกับว่าฉันกำลังเป็นภาระทางอ้อม ซึ่งฉันไม่ได้ต้องการแบบนั้นเลยสักนิด “กูปล่อยให้มึงทำงานอยู่นะได๋ แต่มึงไม่ทำเอง”