جميع فصول : الفصل -الفصل 9

เซินยู่ไป๋คือผู้อำนวยการแผนกศัลยกรรมหัวใจและทรวงอกที่อายุน้อยที่สุดในเกาะฮ่องกงทุกคนต่างบอกว่า มือของเขานิ่งที่สุด และหัวใจของเขาก็เย็นชาที่สุดแต่ฉันรู้ดีว่า เขาไม่ใช่คนหัวใจแข็งเพียงแต่ความใจอ่อนของเขา ไม่เคยมีไว้ให้ฉันหลังวันหมั้นหนึ่งวัน พ่อของฉันเกิดภาวะสมองขาดเลือดกะทันหัน และถูกส่งตัวเข้าห้องฉุกเฉินพยาบาลบอกให้ฉันตามญาติมาเซ็นยินยอมฉันโทรหาเซินยู่ไป๋เป็นคนแรกสายดังอยู่นานกว่าจะมีคนรับปลายสายมีเสียงร้องไห้อย่างโรยแรงของหญิงสาวคนหนึ่งเธอคือโจวว่าน แฟนเก่าของเขาเซินยู่ไป๋กดเสียงต่ำแล้วพูดว่า"ว่านว่านอาการโรคหวาดกลัวกำเริบ ฉันอยู่เป็นเพื่อนเธอ เธอให้ทางโรงพยาบาลใช้ช่องทางพิเศษไปก่อน"ฉันกำปากกาแน่น ข้อนิ้วเริ่มซีดขาว"หมอบอกว่าต้องเป็นญาติสายตรงเซ็นชื่อ แม่ฉันเสียไปแล้ว ฉันเหลือแค่คุณคนเดียว"เขานิ่งเงียบไปสองวินาที น้ำเสียงยังคงเรียบเกรียบ"เธออย่าพูดให้มันเกินจริงไปนักเลย โรงพยาบาลมีขั้นตอนอยู่ เขาไม่ปล่อยให้คนตายโดยไม่ช่วยหรอก"โจวว่านสะอื้นอยู่ปลายสาย"ยู่ไป๋ คุณอย่าทิ้งพี่สาวไว้ข้างหลังเพราะฉันเลยนะคะ หรือคุณจะไปหาเธอดีกว่า ฉันอยู่คนเดียวได้ค่ะ"เซิน

แม่ของเซินยู่ไป๋มาที่โรงพยาบาลในตอนบ่ายทันทีที่เธอเดินเข้ามา ก็วางกระเป๋าไว้บนเก้าอี้ก่อน แล้วเอ่ยดุด้วยน้ำเสียงที่สนิทสนม"จือเวยเอ๊ย เรื่องใหญ่ขนาดที่คุณลุงต้องเข้าโรงพยาบาล ทำไมหนูถึงไม่รีบบอกพวกเราให้เร็วหน่อยล่ะ?"ฉันกำลังเช็ดมือให้พ่อ"บอกแล้วค่ะ"คุณแม่ของเซินยู่ไป๋ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วรีบยิ้มออกมาอย่างรวดเร็ว"ยู่ไป๋เขางานยุ่ง หนูต้องเข้าใจเขานะ ตำแหน่งอย่างเขาน่ะ มีคนไข้รอให้เขาช่วยชีวิตตั้งเท่าไหร่"ฉันไม่ได้ตอบคำถามพ่อนอนอยู่บนเตียง แววตามีความรู้สึกผิดอยู่บ้าง"คุณแม่สามี ทำให้พวกคุณต้องลำบากแล้ว"คุณแม่ของเซินยู่ไป๋รีบโบกมือทันที"พูดอะไรลำบ่ากๆ กัน คนกันเองทั้งนั้น"พอเธอพูดจบ ก็หยิบสมุดตัวอย่างการ์ดแต่งงานสีแดงเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋า"จริงสิ การ์ดแต่งงานฉันให้คนออกแบบใหม่แล้วนะ สีฟ้าอมหมอกที่หนูเลือกคราวก่อนมันเรียบเกินไป ไม่เป็นมงคล หนูว่านว่านเด็กคนนั้นตาคม ช่วยเลือกแบบปั๊มทองเล่มนี้ให้"มือของฉันหยุดลงที่ปลายเรียวนิ้วของพ่อ"โจวว่านช่วยพวกเราเลือกการ์ดแต่งงานเหรอคะ?"คุณแม่ของเซินยู่ไป๋พยักหน้าอย่างเห็นเป็นเรื่องชอบธรรม"ใช่สิ จิตใจเธอเติบโตมากับยู

ตีห้าสิบนาที หมอกหนาปกคลุมไปทั่วท่าเรืออู่กังตอนที่ฉันเข็นพ่อขึ้นเรือ คนดูแลกระเป๋าถือสัมภาระเรียบง่ายเดินตามหลังมาพ่อยังไม่รู้ว่าฉันกำลังจะพาเขาไปศูนย์ฟื้นฟูต่างเมืองเขานอนอิงอยู่ในรถเข็น น้ำเสียงอ้อมแอ้ม"จือเวยพวกเราจะไปไหนกัน?"ฉันช่วยกระชับผ้าพันคอให้เขาเรียบร้อย"ไปพักฟื้นในที่ที่เงียบสงบหน่อยค่ะ"ในห้องโดยสารเรือมีคนไม่มากฉันนั่งอยู่ตรงตำแหน่งติดหน้าต่าง มองดูแสงไฟของเกาะฮ่องกงค่อยๆ ถอยห่างออกไปเรื่อยๆพอเปิดเครื่องโทรศัพท์ สายที่ไม่ได้รับก็เด้งขึ้นมาสามสิบเจ็ดสายทั้งหมดเป็นของเซินยู่ไป๋ยังมีข้อความของคุณแม่เซินยู่ไป๋อีก"ซูจือเวย หนูพาคนไปไว้ที่ไหน? งานแต่งงานยังเหลืออีกเจ็ดวัน อย่าเอาแต่สร้างเรื่องไร้สาระนะ"โจวว่านเองก็ส่งมาประโยคหนึ่ง"พี่จื้อเวย ยู่ไป๋ตามหาพี่ทั้งคืน เขาเป็นห่วงมาก พี่รีบกลับมาเถอะนะคะ"ฉันคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงบนโต๊ะคนดูแลส่งน้ำร้อนมาให้"คุณซูคะ ทางศูนย์ฟื้นฟูยืนยันการรับตัวแล้วนะคะ คุณหมอเฉินเองก็บอกว่าจะเข้ามาติดตามอาการด้วยตัวเองค่ะ"ฉันพยักหน้ารับ"ขอบคุณค่ะ"นี่คือสิ่งที่ฉันติดต่อไว้ตั้งแต่เมื่อคืนคุณหมอเฉินเป็นลูกศิษย์ขอ

"การ์ดแต่งงานคุณป้ากับโจวว่านเป็นคนเลือก คุณป้าไปให้เธออธิบายเองสิคะ"คุณแม่ของเซินยู่ไป๋ถูกย้อนจนอึกอักไป"เธออย่ามาพูดจาเหน็บแนมประชดประชันนะ หลายวันนี้ยู่ไป๋ยอมสลับเวรผ่าตัดก็เพื่อเธอ จนคนซูบผอมทรุดโทรมไปหมดแล้ว เธอพอหอมปากหอมคอแล้วก็รีบกลับมาเสียที"น้ำเสียงของฉันราบเรียบอย่างยิ่ง"เขาซูบผอมทรุดโทรม ก็ไปให้โจวว่านปลอบใจสิคะ""ซูจือเวย!"คุณแม่ของเซินยู่ไป๋ข่มความโกรธเอาไว้"สภาพพ่อของเธอในตอนนี้ วันข้างหน้ายังมีเรื่องต้องใช้เงินอีกเยอะ ถ้าเธอตัดขาดกับยู่ไป๋จริงๆ ใครจะมาช่วยค้ำจุนเธอ?"ฉันหยุดมือลงที่แท้ในสายตาของเธอ การที่ฉันแต่งงานกับเซินยู่ไป๋ ก็เพื่อหาคนมารับผิดชอบค่ารักษาพยาบาล"ไม่ต้องลำบากคุณป้าห่วงหรอกค่ะ""เธออย่ามาปากแข็งเก่งนักเลย รอตอนที่เธอแบกรับไม่ไหวเมื่อไหร่ ก็ยังต้องกลับมาอ้อนวอนพวกเราอยู่ดี"ฉันกดวางสายทนายความตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว"คุณซูครับ การยกเลิกการหมั้นหมายไม่มีอุปสรรคทางกฎหมายครับ ค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้องกับงานหมั้นสามารถชำระสัดส่วนตามจริงได้ นอกจากนี้ ข้อตกลงการลงทุนศูนย์พักฟื้นที่พ่อของคุณเคยจัดทำร่วมกับตระกูลเซินไว้ก่อนหน้านี้ จะยังคงดำเนิ

"ทุกคืนฉันมักจะนึกถึงหน้าห้องฉุกเฉิน เธอ นั่งอยู่ตรงนั้นคนเดียว โทรหาฉัน แต่ฉันกลับบอกเธอว่าอย่าพูดให้มันเกินจริงไปนัก"เขาหยุดไปครู่หนึ่ง"จือเวยฉันไม่ได้มาเพื่อขอคืนดีนะ"ในที่สุดฉันก็หันไปมองเขาขอบตาของเขาแดงขลุก แต่พยายามฝืนรักษาความสงบเอาไว้"ฉันมาเพื่อขอโทษ""ขอโทษนะ"คำสามคำนี้ ฉันเคยรอคอยมานานแสนนานรอจนกระทั่งในภายหลัง มันไม่ได้มีประโยชน์อะไรอีกแล้วฉันพูดว่า"ฉันได้รับแล้วค่ะ"เซินยู่ไป๋คล้ายจะถูกคำพูดประโยคนี้สะกิดแทงเข้าอย่างจังเขาหยิบกล่องใบเล็กๆ ใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋า วางไว้ข้างรั้วกั้น"แหวนฉันเอาไปสลักแก้ใหม่แล้ว สลักตัวอักษรข้างในออกไปแล้ว ถ้าเธอไม่อยากได้ ก็เอาไปทิ้งได้เลย"ฉันไม่ได้รับมา"เซินยู่ไป๋ อย่าส่งของมาอีกเลยค่ะ"นิ้วมือของเขาเกร็งแข็งฉันเอ่ยเสียงเบา"ทุกสิ่งที่ทำในตอนนี้ล้วนเป็นการชดเชยรอยร้าวในอดีต แต่ฉันไม่ได้อยู่ตรงนั้นอีกต่อไปแล้ว"ลมพัดผ่านสวน ที่อู่กังนั้นหาได้ยากที่จะมีแสงแดดส่องสว่างหลังจากพ่อเดินครบหนึ่งรอบ คุณหมอเฉินก็ประคองเขานั่งลงเซินยู่ไป๋มองตามสายตาของฉันไป พลันเอ่ยถามเสียงเบาว่า"เธอจะอยู่กับเขาไหม?"ฉันรู้ว่าเขาห