บทที่ 3

แม่ของเซินยู่ไป๋มาที่โรงพยาบาลในตอนบ่าย

ทันทีที่เธอเดินเข้ามา ก็วางกระเป๋าไว้บนเก้าอี้ก่อน แล้วเอ่ยดุด้วยน้ำเสียงที่สนิทสนม

"จือเวยเอ๊ย เรื่องใหญ่ขนาดที่คุณลุงต้องเข้าโรงพยาบาล ทำไมหนูถึงไม่รีบบอกพวกเราให้เร็วหน่อยล่ะ?"

ฉันกำลังเช็ดมือให้พ่อ

"บอกแล้วค่ะ"

คุณแม่ของเซินยู่ไป๋ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วรีบยิ้มออกมาอย่างรวดเร็ว

"ยู่ไป๋เขางานยุ่ง หนูต้องเข้าใจเขานะ ตำแหน่งอย่างเขาน่ะ มีคนไข้รอให้เขาช่วยชีวิตตั้งเท่าไหร่"

ฉันไม่ได้ตอบคำถาม

พ่อนอนอยู่บนเตียง แววตามีความรู้สึกผิดอยู่บ้าง

"คุณแม่สามี ทำให้พวกคุณต้องลำบากแล้ว"

คุณแม่ของเซินยู่ไป๋รีบโบกมือทันที

"พูดอะไรลำบ่ากๆ กัน คนกันเองทั้งนั้น"

พอเธอพูดจบ ก็หยิบสมุดตัวอย่างการ์ดแต่งงานสีแดงเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋า

"จริงสิ การ์ดแต่งงานฉันให้คนออกแบบใหม่แล้วนะ สีฟ้าอมหมอกที่หนูเลือกคราวก่อนมันเรียบเกินไป ไม่เป็นมงคล หนูว่านว่านเด็กคนนั้นตาคม ช่วยเลือกแบบปั๊มทองเล่มนี้ให้"

มือของฉันหยุดลงที่ปลายเรียวนิ้วของพ่อ

"โจวว่านช่วยพวกเราเลือกการ์ดแต่งงานเหรอคะ?"

คุณแม่ของเซินยู่ไป๋พยักหน้าอย่างเห็นเป็นเรื่องชอบธรรม

"ใช่สิ จิตใจเธอเติบโตมากับยู่ไป๋ตั้งแต่เด็ก รู้ใจและเข้าใจความชอบของเขาที่สุด"

ฉันมองดูการ์ดแต่งงานสีแดงสดเล่มนั้น

บนปกพิมพ์ตัวอักษรวิจิตรไว้แถวหนึ่ง

"ครองคู่จนแก่เฒ่า ไม่พรากจากกัน"

ช่างย้อนย้อนยอกสิ้นดี

คุณแม่ของเซินยู่ไป๋พูดต่อ

"แล้วก็เรื่องที่นั่งในวันงานแต่ง ร่างกายของว่านว่านไม่ค่อยดี ฉันเลยให้เธอนั่งข้างโต๊ะประธาน ยู่ไป๋จะได้ดูแลได้สะดวก"

ฉันเงยหน้าขึ้น

"วันงานแต่ง เขายังต้องดูแลเธออีกเหรอคะ?"

สีหน้าของคุณแม่เซินยู่ไป๋ดูเจื่อนลงไปเล็กน้อย

"จือเวยหนูอย่าใจแคบไปหน่อยเลย ว่านว่านไม่มีพ่อแม่ ยู่ไป๋จะดูแลเธอมากหน่อยจะเป็นไรไป? หนูสิจะได้แต่งเข้าบ้านเซินแล้ว ต้องมีจิตใจที่กว้างขวางหน่อย"

พ่อกระแอ่มไอออกมาเบาๆ

"จือเวยคุณป้าเขาก็ห่วงเรื่องงานแต่งงาน"

ฉันวางผ้าขนหนูลงในกาละมังน้ำ ผิวน้ำสั่นไหวเป็นระลอก

"คุณป้าคะ งานแต่งงานพักไว้ก่อนเถอะค่ะ"

ในห้องผู้ป่วยพลันเงียบสงบลง

รอยยิ้มของคุณแม่เซินยู่ไป๋แข็งเกร็งอยู่บนใบหน้า

"หนูพูดว่าอะไรนะ?"

"ตอนนี้พ่อฉันเป็นแบบนี้ ฉันไม่มีกะจิตกะใจจะจัดงานแต่งหรอกค่ะ"

คุณแม่ของเซินยู่ไป๋ขมวดคิ้วแน่น

"คนไข้ก็มีคนดูแลอยู่ หนูจะเอาเรื่องนี้มาดึงรั้งเรื่องของสองครอบครัวไม่ได้ โรงแรม แขกเหรื่อ สื่อมวลชนตกลงกันหมดแล้ว เลื่อนกะทันหันมันดูเป็นยังไงกัน?"

เธอกดเสียงต่ำลง

"อีกอย่าง ยู่ไป๋มีฐานะอะไร? คนในเกาะฮ่องกงตั้งเท่าไหร่จ้องมองเขาอยู่ หนูมาสร้างเรื่องแบบนี้ จะเอาหน้าเขาไปไว้ที่ไหน?"

ฉันมองดูเธอ

"ตอนที่พ่อฉันเกือบจะไม่รอดชีวิต เขากำลังดูแลโจวว่านอยู่ค่ะ"

สีหน้าของคุณแม่เซินยู่ไป๋หมองคล้ำลงอย่างสิ้นเชิง

"จือเวยเป็นคนอย่าเอาแต่คิดเล็กคิดน้อยนักเลย ยู่ไป๋เขาก็ไปหาทีหลังไม่ใช่เหรอ?"

ทีหลัง

ทุกคนต่างชอบพูดคำว่าทีหลัง

ทีหลังเขามาหา ทีหลังเขาชดเชย ทีหลังเขาอธิบาย

แต่คืนนั้นที่หน้าห้องฉุกเฉิน มีเพียงฉันคนเดียวเท่านั้น

เสียงเท้าดังมาจากนอกประตู

เซินยู่ไป๋ผลักประตูเดินเข้ามา สายตากวาดมองพวกเรา

"เกิดอะไรขึ้น?"

คุณแม่ของเซินยู่ไป๋รีบพูดขึ้นทันที

"แกลองถามเธอเองสิ เธอบอกว่างานแต่งงานให้พักไว้ก่อน"

เซินยู่ไป๋มองมาที่ฉัน คิ้วและดวงตาเรียบสงบ

"ซูจือเวย ออกมาคุยกันหน่อย"

ตรงทางเดิน เขาปิดประตูห้องผู้ป่วย

"งานแต่งงานเลื่อนไม่ได้"

ประโยคแรกของเขา ไม่ใช่การถามฉันว่าเพราะอะไร

ฉันพิงผนัง แล้วเอ่ยเสียงเบา

"พ่อฉันต้องการคนดูแล"

"ฉันจะจัดหาคนดูแลที่ดีที่สุดให้"

"สิ่งที่คุณพ่อต้องการคือลูกสาว"

เซินยู่ไป๋นวดนวดขมับ

"ตอนนี้อารมณ์เธอไม่มั่นคง อย่าเพิ่งตัดสินใจอะไรเลย"

ฉันพลันรู้สึกเหนื่อยล้าขึ้นมา

"เซินยู่ไป๋ ฉันไม่ใช่คนไข้ของคุณ"

ท่าทางของเขาชะงักไป

ฉันพูดต่อ

"คุณไม่จำเป็นต้องวินิจฉัยแทนฉัน และก็ไม่จำเป็นต้องจัดการแทนฉัน"

มองดูฉัน แล้วกดเสียงต่ำลง

"จือเวยวันนั้นเป็นเพราะฉันจัดการได้ไม่ดีเอง แต่งานแต่งไม่ใช่เรื่องเล่นๆ หนูจะปฏิเสธพวกเราเพียงเพราะอุบัติเหตุครั้งเดียวไม่ได้"

อุบัติเหตุครั้งเดียว

ฉันมองดูเข็มนาฬิกาสีเงินบนข้อมือของเขา

นั่นคือของขวัญวันเกิดที่ฉันมอบให้เขาเมื่อปีที่แล้ว

เขาเคยบอกว่าในห้องผ่าตัดใส่ของที่ฉูดฉาดเกินไปไม่ได้ ฉันเลยเลือกแบบที่เรียบง่ายที่สุดมาให้

ต่อมาโจวว่านเคยเอ่ยชมว่าสวยดี

หลังจากนั้นเป็นต้นมา เขาก็สวมมันทุกวัน

ฉันถามเขา

"ถ้าวันงานแต่งงาน โจวว่านเกิดอาการหวาดกลัวกำเริบขึ้นมาอีก คุณจะไปไหม?"

เซินยู่ไป๋นิ่งเงียบ

คำตอบชัดเจนอยู่แล้ว

ฉันหัวเราะออกมาเบาๆ

"คุณดูสิ คุณกระทั่งจะโกหกฉัน ยังขี้เกียจจะโกหกเลย"

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย

"จือเวยอย่าพูดจาตัดรอนกันขนาดนั้น"

ประตูห้องผู้ป่วยถูกผลักออก

โจวว่านยืนอยู่ตรงประตู ในมือถือสมุดตัวอย่างการ์ดแต่งงานเล่มนั้นไว้

"ยู่ไป๋ คุณป้าบอกให้ฉันช่วยดูคำปฏิญาณ ฉันทำอะไรให้พี่สาวไม่พอใจอีกแล้วหรือเปล่าคะ?"

เซินยู่ไป๋เหลือบมองเธอแวบหนึ่ง น้ำเสียงอ่อนโยนลง

"เปล่าหรอก เธอเข้าไปข้างในก่อนเถอะ"

ฉันก้มหน้าหมุนแหวนไปมา

วงแหวนติดค้างอยู่ที่ข้อพับนิ้ว ถอดไม่ออก

เจ็บอยู่นิดหน่อย

เซินยู่ไป๋ยื่นมือมาหมายจะช่วยนวดให้ฉัน

ฉันหลบเลี่ยงไป

มือของเขาค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ

โจวว่านมองดูภาพเหตุการณ์นี้ แล้วค่อยๆ ต่ำตาลง

"ถ้าอย่างนั้นฉันกลับก่อนดีกว่าค่ะ"

เซินยู่ไป๋เก็บมือกลับ แล้วหันไปประคองเธอ

"อย่าวิ่งซนสิ"

ฉันยืนอยู่ที่เดิม มองดูพวกเขายืนเคียงคู่กันเดินเข้าห้องผู้ป่วยไป

ก่อนที่ประตูจะปิดลง ฉันได้ยินเสียงคุณแม่ของเซินยู่ไป๋ถอนหายใจ

"ยังคงเป็นว่านว่านที่รู้จักความ"

ฉันก้มมองแหวนเม็ดนั้นที่ในที่สุดก็ถูกฉันหมุนจนคลายออก

ตอนที่มันร่วงลงสู่ฝ่ามือ เสียงนั้นเบาหวิว

เบาเสียจนไม่มีใครหันกลับมามอง