บทที่ 2

วันที่พ่อย้ายเข้าห้องผู้ป่วยธรรมดา เซินยู่ไป๋ส่งแผนการดูแลฉบับหนึ่งมาให้

พิมพ์ไว้อย่างละเอียดมาก

เวลาทานยา ตารางฟื้นฟู ข้อห้ามเรื่องอาหาร แม้กระทั่งตารางเวรของคนดูแลก็เรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ

เขาวางแฟ้มเอกสารไว้บนโต๊ะข้างเตียง

"ฉันไหว้วานคนให้ติดต่อผู้อำนวยการแผนกเวชศาสตร์ฟื้นฟูไว้แล้ว พรุ่งนี้จะมาตรวจร่วมกัน"

พ่อเพิ่งฟื้น มุมปากยังเบี้ยวอยู่นิดหน่อย เอ่ยปากพูดอย่างอ้อมแอ้ม

"ยู่ไป๋... ลำบากเธอแล้วนะ"

เซินยู่ไป๋โน้มตัวลงเล็กน้อย

"คุณลุงครับ คุณลุงรักษาตัวเถอะครับ"

เขาทำได้ดีจนไม่มีที่ให้ติ

งดงาม สมบูรณ์แบบ ราวกับว่าที่ลูกเขยผู้แสนดี

หากไม่มีโจวว่าน

ตอนเที่ยง โจวว่านก็ถือกระเช้าผลไม้มา

เธอสวมชุดกระโปรงไหมพรมสีขาวครีม ใบหน้าซีดเซียว ที่ข้อมือยังคงสวมสายรัดข้อมือของโรงพยาบาลเอาไว้

ทันทีที่เดินเข้ามา เธอก็มองไปที่เซินยู่ไป๋ก่อนเป็นอันดับแรก

"ฉันมาผิดเวลาหรือเปล่าคะ?"

เซินยู่ไป๋วางแก้วน้ำในมือลง

"ร่างกายเธอยังไม่หายดี ทำไมถึงมาล่ะ?"

โจวว่านก้มหน้าลง น้ำเสียงเบาหวิวราวกับสายลม

"ฉันได้ยินว่าคุณลุงฟื้นแล้ว ในใจเลย รู้สึกไม่สบายใจน่ะค่ะ วันนั้นถ้าไม่ใช่เพราะฉัน ยู่ไป๋ก็คงไม่..."

เธอพูดไปได้ครึ่งหนึ่ง ขอบตาก็พลันแดงขึ้นมา

พ่อไม่รู้เรื่องรู้ราว จึงรีบโบกมือ

"ไม่เป็นไรๆ แม่หนูอย่าร้องไห้เลย"

ฉันยืนอยู่ข้างหน้าต่าง มองดูเธอนำกระเช้าผลไม้ไปวางไว้บนโต๊ะ

ข้างในมีบลูเบอร์รี่นำเข้าอยู่กล่องหนึ่ง

พ่อทานไม่ได้

เซินยู่ไป๋เหลือบมองแวบหนึ่ง แล้วพูดแก้ตัวแทนเธอ

"ว่านว่านก็แค่ปรารถนาดี"

ฉันหยิบกระเช้าผลไม้ขึ้นมา แล้วส่งให้คนดูแลที่อยู่ตรงประตู

"คุณป้าคะ รบกวนเอาไปแบ่งให้เคาน์เตอร์พยาบาลทีนะคะ"

ใบหน้าของโจวว่านแข็งเกร็งไปชั่วขณะ

"พี่จือเวย พี่กำลังโทษฉันอยู่หรือเปล่าคะ?"

เซินยู่ไป๋หันมามองฉัน

สายตาคู่นั้นเรียบเฉยอย่างยิ่ง แต่กลับแฝงไว้ด้วยคำเตือน

อย่าทำให้เธอต้องลำบากใจ

เมื่อก่อนฉันกลัวสายตาแบบนี้ที่สุด

กลัวเขาจะคิดว่าฉันไม่รู้จักโต กลัวเขาจะคิดว่าฉันทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่

ดังนั้นหลายต่อหลายครั้ง ฉันจึงเลือกที่จะอดทน

อย่างเช่นตอนที่โจวว่านไข้ขึ้นกลางดึก เขาทิ้งมื้ออาหารค่ำในวันครบรอบของเราไป

อย่างเช่นตอนที่โจวว่านบอกว่าเธอหลัวเสียงฟ้าผ่า เขาก็ขับรถข้ามครึ่งเกาะฮ่องกงเพื่อไปอยู่เป็นเพื่อนเธอ

อย่างเช่นคำพูดคำเดียวของโจวว่านที่บอกว่า "ฉันไม่ชินกับหมอคนอื่น" เซินยู่ไป๋ก็ นัดหมอบำบัดจิตให้เธอด้วยตัวเอง

ทว่าตอนที่ฉันปวดท้องจนต้องให้น้ำเกลือในห้องฉุกเฉิน เขากลับตอบกลับมาเพียงสี่คำ

"ทำตามคำสั่งหมอ"

ฉันมองโจวว่าน แล้วพูดอย่างสงบเรียบเรื่อยว่า

"ฉันไม่ได้โทษเธอ"

เธอชะงักไป

เซินยู่ไป๋เองก็เงยหน้าขึ้นมองเช่นกัน

ฉันพูดต่อ

"เธอมีเรื่องไปหาเขา นั่นคืออิสรภาพของเธอ การที่เขาไปหาเธอทุกครั้ง นั่นคือการตัดสินใจของเขา"

ในห้องผู้ป่วยเงียบสงัดไปครู่หนึ่ง

โจวว่านเม้มริมฝีปาก

"พี่จือเวย พี่พูดแบบนี้ ฉันรู้สึกไม่สบายใจจริงๆ นะคะ"

ในที่สุดเซินยู่ไป๋ก็เอ่ยปาก

"พอได้แล้ว จือเวย"

น้ำเสียงของเขาไม่หนักแน่น แต่ก็ดังพอที่จะทำให้พ่อหันมามองฉัน

"ว่านว่านร่างกายไม่ค่อยดี เธออย่าใช้คำพูดแทงใจดำเธอเลย"

พ่อขมวดคิ้วด้วยความรวยระริน

"จือเวย อย่าเอาแต่ใจนักสิ"

ปลายนิ้วของฉันงอเกร็งขึ้นมาอย่างแผ่วเบา

ที่แท้กระทั่งพ่อ ก็ยังคิดว่าเป็นฉันที่เอาแต่ใจ

เซินยู่ไป๋เดินเข้ามา แล้วดึงฉันออกไปที่ทางเดิน

นิ้วมือของเขากดลงบนกระดูกข้อมือของฉัน แรงไม่หนักมาก แต่ก็ไม่เปิดโอกาสให้ฉันได้ดิ้นรนหลุดพ้น

"คุณลุงเพิ่งฟื้น เธอจำเป็นต้องมาสร้างเรื่องในห้องผู้ป่วยด้วยเหรอ?"

ฉันจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขา

"ฉันสร้างเรื่องอะไร?"

"ว่านว่านก็ขอโทษแล้ว"

"เธอขอโทษ เพื่อให้ทุกคนรู้ว่าเธอน่าสงสารต่างหาก"

ใบหน้าของเซินยู่ไป๋ขรึมลง

"ซูจือเวย เมื่อก่อนเธอไม่ใช่คนที่เกรี้ยวกราดแบบนี้นะ"

เมื่อก่อนฉันย่อมไม่ได้เป็นแบบนี้อยู่แล้ว

เมื่อก่อนฉันจะหาเหตุผลมาแก้ตัวให้เขาเสมอ

จะบอกกับตัวเองว่า เขาแค่มีความรับผิดชอบสูงเกินไป แค่ไม่กล้ามองดูโจวว่านต้องสติแตก

ทว่าเมื่อคืน ดวงไฟสีขาวหน้าห้องฉุกเฉินดวงนั้นส่องสว่างอยู่ตลอดทั้งคืน

บางสิ่งบางอย่าง มันสว่างชัดเจนจนเกินไปแล้ว

โจวว่านเดินออกมาจากห้องผู้ป่วย มือเกาะผนังไว้ ราวกับจะล้มลงได้ทุกเมื่อ

"ยู่ไป๋ ฉันเวียนหัวนิดหน่อยค่ะ"

เซินยู่ไป๋ปล่อยมือจากฉันทันที แล้วเดินตรงไปหาเธอ

เขาประคองไหล่ของโจวว่าน น้ำเสียงทุ้มต่ำลงมาก

"ฉันไปส่งเธอกลับนะ"

พูดจบ เขาก็หันกลับมามองฉัน

"เธออยู่ดูแลคุณลุงที่นี่ มีเรื่องอะไรก็โทรหาฉัน"

ฉันมองฝ่ามือของเขาที่วางอยู่บนไหล่ของโจวว่าน

พลันเอ่ยถามขึ้นว่า

"ถ้าฉันโทรไป คุณจะรับสายไหม?"

คิ้วของเซินยู่ไป๋ขมวดเกร็งขึ้นมา

โจวว่านอิงแอบอยู่บนแขนของเขา แล้วเอ่ยเสียงเบา

"พี่จือเวย พี่อย่าทำให้เขาต้องลำบากใจแบบนี้เลยนะคะ"

ฉันพยักหน้ารับ

"ตกลง"

เซินยู่ไป๋คล้ายจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เขาประคองโจวว่านแล้วเดินจากไป

ตอนที่ประตูลิฟต์ตรงสุดทางเดินปิดลง ฉันก้มมองรอยแดงบนข้อมือที่ถูกเขากำไว้

มันจางมาก

อีกเดี๋ยวก็คงจะหายไป

เหมือนกับความอัดอั้นตันใจที่ฉันสะสมมาตลอดหลายปีนี้

ไม่มีใครมองเห็น และก็ไม่มีใครเห็นเป็นเรื่องสำคัญ