บทที่ 4

วันที่พ่อต้องไปตรวจติดตามผล เซินยู่ไป๋ตกลงว่าจะอยู่เป็นเพื่อนฉันเพื่อไปพบแพทย์ตรวจอาการหลังการผ่าตัด

เขาบอกว่าสิบโมงเช้า

เก้าโมงครึ่ง ฉันเข็นรถเข็นมารออยู่ที่หน้าห้องเวชศาสตร์ฟื้นฟู

พ่อดูมีกะจิตกะใจขึ้นมาบ้าง มุมปากยังเบี้ยวๆ เอ่ยถามฉันว่า

"ยู่ไป๋งานยุ่งมากเลยใช่ไหม?"

ฉันเอาผ้าห่มคลุมเข่าให้พ่อ

"ค่ะ เขางานยุ่ง"

สิบโมงห้านาที เขายังไม่มา

สิบโมงยี่สิบนาที หมอเรียกหมายเลขคิว

ฉันโทรหาเซินยู่ไป๋ ครั้งแรกไม่มีคนรับ ครั้งที่สองถูกกดตัดสาย

ครั้งที่สาม ในที่สุดเขาก็ตอบรับ

เสียงบรรยากาศรอบข้างเงียบมาก ราวกับอยู่ในห้องผู้ป่วยส่วนตัวสักแห่ง

"จือเวย ทางฉันมีเรื่องนิดหน่อยน่ะ"

ฉันมองดูหมายเลขคิวที่กะพริบอยู่หน้าห้องตรวจ

"คุณหมอกำลังรออยู่ แฟ้มประวัติการตรวจติดตามผลคุณเอาติดตัวไป"

เมื่อคืนเขาบอกว่ากลัวฉันทำหาย จึงเก็บใส่กระเป๋าเอกสารของเขาด้วยตัวเอง

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง

"ว่านว่านกรีดข้อมือ"

มือที่กำโทรศัพท์ของฉันค่อยๆ เกร็งแน่นขึ้น

"รุนแรงไหม?"

"บาดแผลไม่ลึก แต่สภาพอารมณ์แย่มาก"

น้ำเสียงของเขาเหน็ดเหนื่อย แฝงไปด้วยความรู้สึกตัดพ้อ

"เมื่อคืนเธอเห็นข่าวเรื่องที่เธอจะพักงานแต่งงาน คิดว่าตัวเองเป็นคนทำร้าย ถือโอกาสสติแตกไปเลย"

ฉันหลับตาลง

"แล้วแฟ้มประวัติล่ะ?"

"ฉันให้ผู้ช่วยเอาไปส่งให้"

"นานแค่ไหน?"

"ครึ่งชั่วโมง"

ประตูห้องตรวจถูกผลักออก คุณหมอเหลือบมองฉันแวบหนึ่ง

"ญาติครับ ประวัติยังมาไม่ถึงอีกเหรอ? ข้างหลังยังมีคนไข้คนอื่นอยู่นะ"

พ่อนั่งอยู่บนรถเข็น พยายามยกมือขึ้นมาตบหลังมือฉันเบาๆ

"ไม่เป็นไร รออีกสักหน่อยเถอะ"

ในโทรศัพท์ เสียงของโจวว่านแว่วมาเบาๆ

"ยู่ไป๋ คุณอย่าไปโทษพี่สาวเลยนะคะ ฉันไม่ดีเอง"

เซินยู่ไป๋กดเสียงต่ำปลอบเธอทันที

"ไม่ใช่ความผิดของเธอหรอก"

ไม่ใช่ความผิดของเธอ

ถ้าอย่างนั้นเป็นความผิดของใคร?

ความผิดของฉันเหรอ?

ฉันไม่ควรพักงานแต่งงาน ไม่ควรทำให้เธอรู้สึกผิด ไม่ควรมาขอแฟ้มประวัติที่เป็นของพ่อฉันในวันที่พ่อต้องตรวจติดตามผล

ฉันโค้งคำนับให้คุณหมอหนึ่งที

"ขอโทษนะคะ พวกเราค่อยนัดวันหลังแล้วกันค่ะ"

หมอขมวดคิ้ว

"การตรวจติดตามผลหลังผ่าตัดดึงเชือกตามใจชอบไม่ได้นะ ญาติควรรอบคอบกว่านี้"

รอบคอบ

ฉันเข็นรถเข็นพาพ่อเดินออกไปข้างนอก ล้อรถเข็นบดทับร่องกระเบื้องปูพื้น เกิดเสียงตึ้บๆ ดังขึ้นทีละหน

พ่อเอ่ยเสียงเบาว่า

"จือเวย หรือว่างายแต่งงานจัดตามปกติเถอะนะ พ่อเป็นภาระฉุดรั้งลูกแล้ว"

ฉันหยุดลงตรงหน้าลิฟต์

ลำคอคล้ายมีอะไรบางอย่างจุกแน่นอยู่

"พ่อคะ ไม่ใช่ปัญหาของพ่อหรอกค่ะ"

"ยู่ไป๋เป็นเด็กดี แค่เขาเป็นคนหนักแน่นในน้ำใจเกินไปหน่อย"

พ่อมองฉัน แววตาพร่ามัวทว่าจริงจังอย่างยิ่ง

"แม่ของลูกจากไปเร็ว พ่อกลัวที่สุดว่าลูกจะไม่มีคนดูแล อย่ายกเลิกการแต่งงานเพราะพ่อเลยนะ"

ฉันย่อตัวลง ช่วยเขาจัดมุมผ้าห่มให้เรียบร้อย

"ถ้าหากเขาดูแลหนูไม่ได้ล่ะคะ?"

พ่อชะงักไป

ประตูลิฟต์เปิดออก

ผู้ช่วยของเซินยู่ไป๋วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ยื่นซองเอกสารให้ฉัน

"คุณซูครับ หัวหน้าเซินให้ผมเอามาส่งให้ครับ แล้วก็สิ่งนี้ครับ"

เขายื่นซองสีขาวมาให้อีกซองหนึ่ง

ฉันเปิดออก ข้างในคือแบบยืนยันขั้นตอนงานแต่งงานฉบับหนึ่ง

ด้านล่างสุดมีลายเซ็นของเซินยู่ไป๋เซ็นเอาไว้แล้ว

ข้างคำปฏิญาณของเจ้าสาว มีข้อความลายมือเขียนหมายเหตุไว้แถวหนึ่ง

"โจวว่านขึ้นเวทีกล่าวอวยพร ขอบคุณคู่บ่าวสาวที่ดูแลมาหลายปี"

ฉันจ้องมองข้อความแถวนั้น พลันรู้สึกอยากจะหัวเราะขึ้นมานิดหน่อย

งานแต่งงานของฉัน

เธอจะขึ้นเวทีมาขอบคุณพวกเราที่ดูแลเธอ

ผู้ช่วยเอ่ยอย่างระมัดระวังว่า

"หัวหน้าเซินบอกว่า ขั้นตอนอย่าเปลี่ยนอีกเลยครับ ตอนนี้คุณโจวรับการกระตุ้นไม่ได้"

ฉันตระกองซองเอกสารไว้ในอ้อมอก ขอบกระดาษยันกดอยู่ตรงหน้าอก

"เขาพูดอะไรอีกไหม?"

ผู้ช่วยลังเล

"เขาบอกว่า ช่วงนี้คุณอารมณ์ไม่ค่อยดี ให้พวกผมยอมๆ คุณหน่อยครับ"

ยอมๆ ฉันหน่อย

ราวกับยอมๆ คนไข้ที่กำลังเรียกร้องหาเรื่องอย่างไร้เหตุผลคนหนึ่ง

พ่อเห็นแบบยืนยันขั้นตอนฉบับนั้น ใบหน้าพลันซีดเผือดลงไปบ้าง

"จือเวย..."

ฉันพับแบบยืนยันขั้นตอนเก็บเรียบร้อย แล้วใส่ลงในกระเป๋า

"พ่อคะ หนูพาพ่อกลับห้องผู้ป่วยก่อนนะคะ"

ตอนบ่าย ในที่สุดเซินยู่ไป๋ก็มาถึง

เขายืนอยู่ตรงประตูห้องผู้ป่วย ในมือถือซุปร้อนๆ ที่พ่อชอบดื่มเอาไว้

"การตรวจติดตามผลย้ายไปเป็นพักนี้ พรุ่งนี้ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนด้วยตัวเอง"

ฉันมองดูเขา

"โจวว่านล่ะ?"

"หลับไปแล้ว"

เขาวางซุปร้อนลง แล้วเดินมาตรงหน้าฉัน

"วันนี้เป็นความผิดของฉันเอง แต่ว่านว่านเกือบจะเกิดเรื่องขึ้นจริงจัง จือเวย ต่อหน้าชีวิตคน อย่าเอามาคิดเล็กคิดน้อยเรื่องก่อนหลังเลย"

ฉันพยักหน้ารับ

"ตกลงค่ะ"

เขาคล้ายจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"ขั้นตอนงานแต่งงานฉันดูแล้ว ฉากที่ว่านว่านขึ้นกล่าวอวยพรแม่ฉันเป็นคนเพิ่มเข้าไป ท่านก็ปรารถนาดีเหมือนกัน ถ้าเธอไม่ชอบ ฉันลบออกให้ได้"

"ไม่ต้องลบหรอกค่ะ"

เซินยู่ไป๋ชะงักไปครู่หนึ่ง

ฉันหยิบแหวนหมั้นวงนั้นออกมาจากกระเป๋า วางลงบนโต๊ะข้างเตียง

แหวนหมุนกลิ้งไปรอบหนึ่ง แล้วหยุดลงข้างกล่องใส่ซุป

"เซินยู่ไป๋ งานแต่งงานจัดตามปกติเถอะค่ะ"

สีหน้าของเขากลับมาผ่อนคลายลง

"เธอคิดตกได้ก็ดีแล้ว"

ฉันมองดูเขาหยิบแหวนขึ้นมา หมายจะสวมคืนให้ฉันอีกครั้ง

ฉันชักมือกลับ

"วางไว้ก่อนเถอะค่ะ มือฉันบวม"

เขาไม่ได้ฝืนบังคับ

ยามค่ำคืน หลังจากพ่อหลับสนิทแล้ว ฉันเดินไปที่เคาน์เตอร์พยาบาล ลงนามในใบยื่นขอย้ายโรงพยาบาล

เรือเฟอร์รี่จากเกาะฮ่องกงไปท่าเรืออู่กังเที่ยวแรกสุด คือเวลาตีห้าสี่สิบนาที

ฉันทิ้งแหวนไว้บนโต๊ะข้างเตียง หยิบซองประวัติการรักษาของพ่อเดินจากมา

ตรงสุดทางเดิน โทรศัพท์ของเซินยู่ไป๋โทรเข้ามา

หน้าจอสว่างขึ้นแล้วก็ดับลง

ฉันไม่ได้กดรับสาย ทำเพียงกดปุ่มปิดเครื่องลงไปเท่านั้น