บททั้งหมดของ เล่ห์รักอ๋องไร้ใจ: บทที่ 1 - บทที่ 10

กล่าวย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อนแคว้นเหย่าฮั่น และแคว้นหนานทั้งสองแคว้นต่างก็เป็นสองแคว้นที่มีความสัมพันธ์อันดีต่อกันเสมอมาจวบจนกระทั่งเมื่อเจ็ดปีก่อนทั้งสองแคว้นก็เกิดปัญหาใหญ่จากแคว้นที่เป็นสหายรัก กลับกลายเป็นศัตรูคู่แค้นต่อกัน และตลอดหลายปีมีเพียงแคว้นหนานพยายามส่งสานส์นมาแสดงความจริงใจและบริสุทธิ์ แต่ก็ไร้ซึ่งการตอบกลับจากแคว้นเหย่าฮั่นแคว้นหนานมีความจริงใจและแสดงความบริสุทธิ์ใจทุกวิถีทางแล้วตลอดหลายปีแต่ยังคงถูกแคว้นเหย่าฮั่นโจมตีอยู่บ่อยครั้งในปีนี้ธิดาสายตรงของฮ่องเต้และฮองเฮาอายุได้สิบเจ็ดปีเป็นเวลาของการออกเรือน ฮ่องเต้แคว้นหนานจึงส่งสานส์นแสดงความบริสุทธิ์ใจครั้งสุดท้ายและเป็นที่สุดเท่าที่แคว้นหนึ่งจะทำได้แล้วนั่นคือส่งธิดาหัวแก้วหัวแหวนของพระองค์และฮองเฮาให้เดินทางมาอภิเษกสมรสกับทางแคว้นเหย่าฮั่นและในวันนี้คือวันที่จวนหมิงอ๋องอนุชาร่วมอุทรของฮ่องเต้มู่หรงเทียนเฟยเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับองค์หญิงเย่หย่าซี องค์หญิงแคว้นหนานนางเป็นองค์หญิงที่ชาวหนานรักและสนับสนุนมาโดยตลอดมาครานี้เดินทางออกมาจากบ้านเมืองมาสู่แคว้นที่ตราหน้าแคว้นหนานว่าเป็นฆาตรกร นางจะทำใจได้อย่างไรในความสลึม

สายลมหนาวพัดผ่านในค่ำคืนที่เงียบสงบนี่เป็นคืนที่สี่ที่นางทะลุห้วงเวลาข้ามมาอยู่ในอีกภพหนึ่งซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ไม่มีในประวัติศาสตร์ให้เห็นเย่หย่าซีนั่งอยู่บนชิงช้าด้านหน้าเรือนของนางภายใต้แสงจันทร์และแสงสว่างจากไฟทำให้เห็นใบหน้าเล็กขาวนวลโอบล้อมด้วยเส้นผมสีดำที่พลิ้วไหวยามชิงช้าแกว่งไกว"พระชายาเพคะอากาศข้างนอกเย็นมากแล้วพระชายากลับเข้าเรือนดีหรือไม่เพคะ"ชิงชิงทนเห็นนายของตนเศร้าโศกเช่นนี้ท่ามกลางลมหนาวต่อไปไม่ได้จึงเอ่ยปากเย่หย่าซีถอนหายใจ ร่างบางลุกขึ้นเดินเข้าไปในเรือนอย่างเงียบๆ ทันทีที่เดินเข้ามาในห้องเธอก็หันไปบอกชิงชิง" นี่ก็ไม่เช้าแล้วเจ้าก็ไปพักผ่อนเถอะเดี๋ยวข้าก็จะเข้านอนแล้ว"ชิงชิงรับคำจากนั้นนางก็ออกไปพร้อมกับปิดประตู เย่หย่าซีเดินเข้ามาข้างในปลดเสื้อคลุมออกยังไม่ทันได้ก้าวขาขึ้นเตียงที่หน้าต่างก็มีคนชุดดำพุ่งเข้ามาเย่หย่าซีเบี่ยงตัวหลบด้วยสัญชาตญาณแต่ชายชุดดำเหมือนจะรู้ทิศทางของนางมือแกร่งคว้าท่อนแขนของนางเหวี่ยงนางขึ้นไปบนเตียง ความเร็วและพลังที่มากมายของคนชุดดำทำให้เย่หย่าซีที่ถูกโยนไปบนเตียงไม่ทันระวังศรีษะก็กระแทกเข้ากับไม้ขอบเตียงจนเธอมึนงงมู่หรงเทียนหยูดึงรั้งเสื

หลังจากได้รับบัญชีของจวนอ๋องจากพ่อบ้าน ในตอนบ่ายของอีกวันเย่หย่าซีก็ออกจากจวนเพื่อไปตรวจดูร้านขายเครื่องประดับและร้านน้ำชาที่ถูกทิ้งร้างเอาไว้ พ่อบ้านเองก็ได้ให้คนขับรถม้าเตรียมรถม้ารอนางที่หน้าจวนข้างรถม้ามีสตรีนางหนึ่งใส่ชุดสีขาวล้วนใบหน้าเกลี้ยงเกลาสะอาดสะอ้านท่าทางเย็นชายืนอยู่ข้างบันไดเมื่อพิจารณาดูแล้วไม่น่าใช่สาวใช้ในจวนพ่อบ้านเดินมาทางด้านหลังกล่าวอย่างนอบน้อมว่า "ทูลพระชายานี่คือเหวินจิ่นเป็นหลานสาวของหมัวมัวนางรู้จักร้านค้าทั้งสามแห่งของจวนพวกเราเป็นอย่างดีข้าน้อยจึงให้นางไปกับท่านพ่ะย่ะค่ะ"เย่หย่าซีพยักหน้าหันไปบอกชิงชิงว่า "ถ้าอย่างนั้นชิงชิงเจ้ารอที่จวนแล้วกัน""เพคะพระชายา" เย่หย่าซีเดินมาที่รถม้าเหวินจิ่นยกมือทำความเคารพนางอย่างนบนอบ "เหวินจิ่นคารวะพระชายาเพคะ"เย่หย่าซีตวัดมือ "ลุกขึ้นแล้วไปกันเถอะ ..""เพคะ"เย่หย่าซีขึ้นรถม้าเหวินจิ่นก็ตามขึ้นมานั่งอยู่ตรงหน้าประตูข้างคนขับรถม้า ทั้งสามตรงไปยังถนนสายหลักของเมืองหลวงผ่านตลาดที่มีผู้คนพลุกพล่านไปได้ไม่ไกลรถม้าก็ค่อยๆหยุดลง"พระชายาถึงแล้วเพคะ" เสียงของเหวินจิ่งดังเข้ามา หลังจากซึมซับบรรยากาศและกลิ่นอายของสถานที่ที่ไ

หลังจากจัดการสองย่าหลานเรียบร้อยแล้วเย่หย่าซีก็เดินสำรวจทั่วร้านน้ำชา ร้านน้ำชานี้มีบริเวณกว้าง มีสองชั้นหากซ่อมแซมและลงทุนใหม่คงใช้เงินเป็นจำนวนมาก เรื่องนี้เรื่องใหญ่นางยังต้องปรึกษาเขาก่อนหลังจากสำรวจชั้นบนเสร็จเย่หย่าซีก็เดินลงมาชั้นล่างตอนนี้หญิงชราก็รู้สึกตัวแล้ว ทันทีที่เห็นคนเดินลงมาหญิงชราก็รีบลุกขึ้นโดยมีอาห่าวประคอง "ฮูหยินข้าน้อยแซ่ซูเป็นหนี้บุญคุณท่านมากแล้วจริงๆ ขอบพระคุณฮูหยินที่ช่วยชีวิตเจ้าค่ะ"เย่หย่าซีเอื้อมมือออกไปดึงหญิงชราให้ลุกขึ้นจากนั้นก็พานางไปนั่งที่เก้าอี้อย่างไม่มีความรังเกียจ จากนั้นน้ำเสียงนุ่มนวลก้เอ่ย "แม่เฒ่าซูร่างกายของท่านโดนความเย็นมานานเลยทำให้เกิดพร่องเย็น นำสมุนไพรเหล่านี้ไปต้มกิน ห่อหนึ่งต้มได้สามครั้งดื่มก่อนนอนวันละหนึ่งครั้ง ท่านก็จะหายดี""ขอบพระคุณฮูหยินมากเจ้าค่ะข้าน้อยไม่มีสิ่งใดตอบแทนท่านเลย ข้าน้อยเดิมทีเป็นคนหนิงโจว เมื่อเดือนก่อนเดินทางมาที่เมืองหลวงพร้อมกับอาหารแห้งหนึ่งคันรถมาขายมากับหลานชายซูอี้หรือที่เรียกเขาว่าอาห่าวแต่ถึงกลางทางโดนโจรปล้นไปหมดเลยทำได้เพียงขอทานเพื่อหาค่ารถม้ากลับหนิงโจวเจ้าค่ะ"เย่หย่าซีพยักหน้า นางเชื่อว่าหญ

พ่อบ้านจวนโหวยังไม่ทันได้เข้ามารายงานด้วยซ้ำร่างหนาก็เดินเข้ามาพร้อมกับความเย็นเยือกแล้ว ฮูหยินใหญ่จิ้งโหวและทุกคนในห้องโถงต่างก็รีบลุกขึ้นทำความเคารพ "ถวายบังคมหมิงอ๋อง"เย่หย่าซีเองก็ยอบกายทำความเคารพเขาด้วยเช่นกัน มู่หรงเทียนหยูเดินผ่านทุกคนเข้ามายังกลางโถงหยุดอยู่ตรงหน้าของเย่หย่าซี เขาหันไปพูดกับฮูหยินจิ้งโหวว่า "ฮูหยินใหญ่จิ้งโหวอย่ามากพิธีเลย พอดีผ่านมาเลยแวะมารับพระชายาที่นี่"น้ำเสียงราบเรียบของเขาดังขึ้น เย่หย่าซีปรายตาขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง ฮูหยินใหญ่จิ้งโหวนั้นค่อนข้างผ่านโลกเรื่องในจวนมามากจึงมองความอึมครึมของทั้งสองคนออก อีกอย่างพระชายาหมิงก็เป็นองค์หญิงแคว้นหนานที่ถูกตราหน้าว่าเป็นบุตรสาวของศัตรูที่แคว้นเหย่าฮั่นแค้นเคืองแต่เรื่องนี้ยังไม่ได้รับการแก้ไขใดๆทุกอย่างเป็นเพียงการบอกเล่าขององครักษ์เพียงคนเดียวที่รอดชีวิตกลับมาดังนั้นตลอดเวลาที่แคว้นหนานพยายามอธิบายทุกคนก็ควรรับฟังแต่ทั้งหมดก็เป็นเรื่องของในวังและความคิดของคนที่ไม่สามารถเข้าไปห้ามปรามได้ ฮูหยินใหญ่จวนจิ้งโหวยกยิ้ม "ท่านอ๋องมาตามพระชายาด้วยพระองค์เองเช่นนี้จวนจิ้งโหวต้องขออภัยจริงๆที่รั้งพระชายาไว้นนานขอท่านอ๋อง